Whitehouse – Asceticists

Na miesiąc przed wydaniem albumu „Rocket” warto przyjrzeć się ubiegłorocznej płycie niesławnego Whitehouse i – jak zwykle w przypadku twórczości Anglików – zastanowić się, czy warto wciąż poświęcać im czas. Szczególnie, że oni sami zdają się robić wszystko, by nas do tego zniechęcić. Zespół w czasie swojej 27-letniej „kariery” zdołał ściągnąć na siebie między innymi etykietę „prawdopodobnie najbardziej wyzywającego zespołu noise’owego wszechczasów”.
Właściwie już w pierwszej minucie otwierającego album utworu „Danse” dostajemy wszystko, do czego mogliśmy się przyzwyczaić słuchając wcześniejszych płyt zespołu. Siermiężny, nieco płaski noise, w którym „wycofanej” syrenie strażackiej wtóruje dźwięk szyby pocieranej przez epileptyka kawałkiem styropianu i nieco schowany, zbasowany, nieregularny rytm. Gdy wokalista zaczyna wyszczekiwać nie najwyższych lotów poemat, towarzyszy mu ziarnisty, łamany puls. Powoli zza głosu wokalisty wyłania się syntetyczny „ansambl”, który słyszeliśmy w intro utworu, choć tym razem dźwięki są wyraźnie wyższe i towarzyszy im jakby tryl elektrycznej gitary ze strunami dociśniętymi na wysokości przetworników, chwilami przechodzący w jednostajny pisk.
Kolejne utwory przybliżają nam ulubione patenty z repertuaru zespołu, czyli ziarniste buczące drony, kąsające wokale nienawistnie wykrzykujące literacko wątpliwej jakości inwektywy. Warto zwrócić uwagę na interesujący sposób akcentowania sylab, który oddala ewentualny zarzut niedbalstwa. Z całą pewnością Whitehouse po raz kolejny udowadnia, że w swoim stylu już dawno osiągnęli mistrzostwo. Jednym z najjaśniejszych momentów na płycie, jest utwór „Guru”, którego konstrukcja zdaje się mieć na celu jak najmocniejsze uwypuklenie pojawiających się kilkukrotnie kanonad czegoś, co przypomina dźwięki z fragmentów repertuaru Johna Zorna.
Pojawiające się gdzieniegdzie pomówienia albumu Whitehouse o awangardowość oddala fakt, że większość utworów na Asceticists to piosenki, tyle, że bardzo hałaśliwe i brudne. Rozstrzygnięcie wątpliwości co do tego, czy warto poświęcić czas na słuchanie tego albumu zależy od odpowiedzi na pytanie, czy noise’owe piosenkarstwo jest tym, czego szukamy w muzyce. Ja osobiście wolę Whitehouse w dłuższych i mniej oczywistych formach, jak choćby znane z Ohrenschrauben Compilation trzynastominutowe „My cock’s on fire”.
2006