Steve Hauschildt i Ben Chatwin
Jarek Szczęsny:

Muzyka filmowa bez filmu.

Xavier Charles / Jacques Di Donato – Ilex
Łukasz Komła:

Poprzedni album francuskich klarnecistów ukazał się 22 lata temu. Mimo upływu lat niezmiennie improwizują na najwyższym poziomie.

Actress x London Contemporary Orchestra ‎– LAGEOS
Jarek Szczęsny:

Przesunięta granica.

Patryk Cannon – Family Movies Waves And Friends
Jarek Szczęsny:

Światowo jest.

Shygirl – Cruel Practice EP
Jarek Szczęsny:

Supernowa.

kIRk – Ich dzikie serca
Łukasz Komła:

„Ich dzikie serca” nadają naszym sercom rytm.

Underworld & Iggy Pop ‎– Teatime Dub Encounters
Jarek Szczęsny:

To były czasy, kiedy podrywało się stewardesy.

Jaye Jayle – No Trail and Other Unholy Paths
Jarek Szczęsny:

Americana poddana eksperymentom.

Trzy z Trzech Szóstek
Jarek Szczęsny:

Duy Gebord, Surowa Kara Za Grzechy i Krew.

Palmer Eldritch – Sidereal
Jarek Szczęsny:

Dobre kombinacje.

Kamasi Washington – Heaven And Earth
Jarek Szczęsny:

Kumulacja kulminacji.

Jimi Tenor – Order of Nothingness
Łukasz Komła:

Soundtrack tego lata!

Tropic of Coldness – Framed Waves
Jarek Szczęsny:

Nawet latem jest tu zimno.

Skadedyr – Musikk!
Łukasz Komła:

Norweskie „Szkodniki” potrafią zmysłowo kąsać awangardę! 



Jimpster – Porchlight And Rockingchairs

Z jednej strony erudycyjne znawstwo współczesnej elektroniki, a z drugiej – świeżość spojrzenia na klubowe granie.

Działający pod pseudonimem Jimpster brytyjski producent Jamie Odell był właściwie od urodzenia skazany na zajęcie się muzyką taneczną – wszak jest synem Rogera Odella, perkusisty słynnego trzy dekady temu funkowego zespołu Shakatak. I faktycznie – zadebiutował już jako młody chłopak, realizując na początku lat 90. pod szyldem Flag breakbeatowe killery dla modnej w tamtym czasie wytwórni Jumpin & Pumpin.

Z czasem Odell połączył pasję do połamanych rytmów z żyłką do interesów, czego efektem okazało się powołanie przezeń do życia firmy Freerange. Nieograniczona możliwość tworzenia różnych projektów sprawiła, że brytyjski producent zainteresował się innymi gatunkami nowej elektroniki – przede wszystkim popularnym na przełomie wieków nu-jazzem. Dowodem tego są jego solowe albumy zrealizowane dla wytwórni Instinct i Kudos.

Dopiero początek minionego dziesięciolecia objawił Odella jako didżeja i producenta korzennego deep house’u. Podsumowaniem tych doświadczeń okazała się płyta „Amour” opublikowana przez Freerange w 2006 roku. Faktem świadczącym o docenieniu znaczenia Anglika na elektronicznej scenie jest choćby szeroka paleta remiksów, których jest autorem. Bo z jednej strony ma on w swym dorobku dekonstrukcje nagrań Motorcitysoul, a z drugiej – Boba Marleya.

Nowy album Jimpsera zaczyna się od wspomnień – bo pulsujący „czarnym” groovem „Jasmine Dragon” to oniryczny breakbeat, odwołujący się do twórczości Brytyjczyka sprzed ponad dekady. Kontynuację tego wątku stanowi umieszczony w centrum płyty „Wanting You”, łącząc spowolnione rytmy z wdzięcznym chórkiem w refrenie. I jeszcze finał – rozpisany na akustyczną gitarę i wokal Jinadu psychodeliczny folk w stylu Syda Barretta, który podbijają jednak kotłujące w podkładzie breaki.


Miarowa wibracja o deep house’owym rodowodzie pojawia się w „Dance Of The Pharoahs” – a brytyjski producent ozdabia ją wysmakowanymi samplami harfy i smyczków. „Hold My Hand” wnosi do zestawu rozedrgane akordy dubowych klawiszy, stanowiące podstawę dla zmysłowej wokalizy tajemniczej dziewczyny. W „High Wire” rozbrzmiewa z kolei tchnący ciepłym dźwiękiem Rhodes, pomysłowo skontrastowany z radośnie kumkającym loopem o acidowej barwie.

Odell potrafi bawić się deep house’ową estetyką, modelując ją na różne odmiany. „Brought To Bare” uwodzi nocnym klimatem rodem z nowojorskiej klasyki w stylu Nu Groove, w tworzeniu którego sporą zasługę ma wyrazisty śpiew Jonatana Backelle. „Rollergirl” to dowcipne połączenie surowej rytmiki o chicagowskim tonie z energetycznymi loopami z dyskotekowej klasyki. W tytułowym „Porchlights And Rockingchairs” dochodzi z kolei do syntezy breakbeatu z house’m – niczym w dawnych utworów Carla Craiga.

Nagranie to podprowadza nas pomysłowo pod finał płyty – a poświęcony jest on nieco mocniejszym brzmieniom. „Cracks In The Pavement” i „Towards The Seer” to bowiem klimatyczne deep techno, łączące masywne pochody basu z przestrzennymi pasażami syntezatorów, niczym w najlepszych nagraniach Johna Tejady. Największe wrażenie robi w tym zestawie jednak „The Glowing Embers” – bo choć zaczyna się jak zredukowane techno o vangelisowej melodyce, w pewnym momencie zamienia się w szeleszczący dub-house podrasowany subtelną partią akustycznej gitary.

Co tu więcej pisać – „Porchlight And Rockingchairs” to wyjątkowo wysmakowana płyta. Z jednej strony słychać tu erudycyjne znawstwo współczesnej elektroniki, a z drugiej – czuć świeżość spojrzenia na klubowe granie. No ale jakże miałoby być inaczej, skoro jej autorem jest jeden z weteranów nowych brzmień?

Freerange 2013

www.freerangerecords.co.uk

www.facebook.com/FreerangeRecords

www.facebook.com/jimpster.freerange

 

Dołącz do ponad 10 000 fanów na Facebooku:

Komentarze

1 Komentarz

  1. Kiedyś dużo słuchałem Jimpster, kiedyś…