SCSI-9 – Squares & Circles
Paweł Gzyl:

Pierwszy nowy album projektu od siedmiu lat.

Sarathy Korwar – More Arriving
Jarek Szczęsny:

Muzyka migracji.

Sandro Perri – Soft Landing
Jarek Szczęsny:

Chłód melodii.

Rhys Fulber – Ostalgia
Paweł Gzyl:

„I’m living in the 80s”

IRAH – Diamond Grid
Przemysław Solski:

Siatka utkana z ciekawości.

Strycharski Kacperczyk Szpura – I love you SDSS
Jarek Szczęsny:

Oglądanie nerwów.

!!! (Chk Chk Chk) – Wallop
Mateusz Piżyński:

Ciężkość punka z lekkością funka.

cover
Barker – Utility
Paweł Gzyl:

Transhumanistyczne przyjemności.

Monya – Straight Ahead
Paweł Gzyl:

Industrialne techno o pozytywnej energii.

Wojciech Golczewski – The Priests Of Hiroshima
Jarek Szczęsny:

Ścieżka dźwiękowa dla ery atomowej.

Múm – Yesterday Was Dramatic – Today Is OK
Paweł Gzyl:

Klasyk emotroniki.

Hildur Guðnadóttir – Chernobyl (OST)
Jarek Szczęsny:

Wyobrazić sobie niewyobrażalne.

Pruski – Black Birds
Jarek Szczęsny:

Wyszlifowany onyks.

Jaromir Kamiński, Rafał Warszawski, Palms Palms, Break Janek
Ania Pietrzak:

Beats & breaks idealne na koniec wakacji…



Gui Boratto – Abaporu

Najbardziej przebojowa płyta w dorobku brazylijskiego producenta.

Kariera brazylijskiego producenta przebiega paralelnie do zmian zachodzących w repertuarze jego macierzystej wytwórni. Zarówno Gui Boratto, jak i Kompakt zaczynali od muzyki typowo klubowej, skoncentrowanej na minimalowym techno. Z czasem brzmienia te nabierały coraz bardziej melodyjnego charakteru, dzięki czemu docierały do coraz szerszego grona odbiorców. Najnowsza płyta gwiazdy kolońskiej wytwórni jest kulminacją tego procesu, stanowiąc przebojowe połączenie tanecznych rytmów i popowych wokali.

Zaczyna się dosyć mocno – ale choć Gui Boratto sięga w „Antropofagii” i „Jokerze” po masywny tech-house, nasyca go przestrzennymi arpeggiami kosmicznych syntezatorów, nadającymi całości zwiewny charakter. Powiew ciepłego powietrza znad Ibizy przynosi „Please Don’t Take Me Home” – bo to zmysłowy house ozdobiony chwytliwym śpiewem Roda Rossi i funkowym kumkaniem gitary. Podobnie wypada „Get The Party Started” – porywając swą imprezową energią niesioną przez soulowy chórek. Segment ten puentuje nieco twardszy „Abaporu” – uderzając sonicznymi akordami klawiszy.

Mniej taneczną rytmikę znajdujemy w „22” – a spowolnionym breakom towarzyszą tu szorstkie dźwięki gitary. Równie kołyszący puls ma „Manifestto” – uwodząc tęsknym motywem syntezatorowym o ejtisowej barwie. Echa muzyki sprzed trzech dekad przynosi również „Take Control” – brzmiąc niczym uwspółcześniona wersja dawnych hitów New Order. Zimną partię piano rodem z dokonań Joy Division znajdujemy z kolei w „Indigo” – zostaje ona jednak wpisana w formułę motorycznego tech-house’u.

Na finał płyty Boratto jeszcze bardziej dorzuca do pieca. Niestety – z niekorzyścią dla jakości muzyki. „Wait For Me” i „Where I Belong” to najsłabsze nagrania w zestawie, zdradzające wyczerpanie się formuły opatentowanej przez brazylijskiego producenta. Sytuację ratuje „Too Late” – łącząc ciekawie seksowna wokalizę Luciany Villanovej z warczącą partią basu i jazgotem post-punkowej gitary. Całość wieńczy popowa wersja ambientu w swej najczystszej formie – kojący nostalgicznym fortepianem „Palin Dromo”.

„Kompakt jest skończony” – mówią ortodoksyjni fani undergroundowego techno. Z drugiej strony występy Guiego Boratto na open-airowych festiwalach tego lata gromadziły tłumy jego wielbicieli. Cóż – prawda, jak zwykle, leży po środku. „Abaporu” to dobra płyta – z kilkoma drobnymi potknięciami. Na pewno spodoba się ona bywalcom Audioriver czy Taurona, nie mogąc raczej liczyć na przychylne przyjęcie gości Unsoundu czy Atonala. Kompakt to dzisiaj po prostu elektroniczny mainstream.

Kompakt 2014

www.kompakt.fm

www.facebook.com/KompaktRecords

www.guiboratto.com.br

www.facebook.com/guiboratto

Płyta dostępna jest w sklepie

www.yakrecords.pl/produkt/abaporu

 

Dołącz do ponad 10 000 fanów na Facebooku:

Komentarze

komentarzy 6

  1. Pukelipop

    Lepszy ten mainstream niż najmodniejsze wydawnictwa.

  2. tosca

    Kompakt nigdy ambitny nie był. A sam Mayer najlepsze, co stworzył, to „Falling Hands”.

  3. rkd

    hmm The Field, Vermont i Mohn to też mainstream?.. hm to w sumie ok, taki mainstream może być, fakt, że sporo ostatnio przystępniejszych pozycji ukazało się pod szyldem Kompaktu, ale da się tego posłuchać

    • Paweł Gzyl

      W porównaniu do najmodniejszych wydawnictw L.I.E.S., Blackest Ever Black czy PAN – to jednak już mainstream. 😉

  4. galanonim

    To jest recenzja albumu Gui Boratto czy całego Kompaktu?