Porter Ricks – Anguilla Electrica
Paweł Gzyl:

Osiemnaście lat przerwy. I co?

Goldie – The Journey Man
Ania Pietrzak:

Dojrzały i świetny powrót legendy, ba, Cesarza drum’n’bassu!

Philippe Hallais – An American Hero
Krystian Zakrzewski:

Trochę Twin Pekas. Trochę Eraserhead.

Roots In Heaven – Petites Madeleines
Paweł Gzyl:

Muzyka jak powieść.

Manu Delago – Metromonk
Jarek Szczęsny:

Solowa płyta współpracownika Björk.

Sterac Electronics – Things To Think About
Paweł Gzyl:

Tańczymy breakdance!

Pin Park – Krautpark
Jarek Szczęsny:

Noc żywych syntezatorów.

Hurray For The Riff Raff – The Navigator
Jarek Szczęsny:

Zdecydowanie jedna z najlepszych płyt tego roku.

Jean-Michel Blais & CFCF – Cascades
Bartosz Latko:

Jeśli szukasz albumu który ukoi nerwy i pozytywnie nastroi – to właśnie go znalazłeś.

Si Begg – Blueprints
Paweł Gzyl:

Elektronika z czasu maszyn parowych.

Broken English Club – The English Beach
Paweł Gzyl:

Piękno industrialnego rozpadu.

Wandl – It’s All Good Tho
Ania Pietrzak:

Przesłodzone ballady o lekkim zabarwieniu elektronicznym (tylko dla fanów tego typu zjawisk).

Boston 168 – 90s Space EP
Krystian Zakrzewski:

Prom kosmiczny zwany muzyką.

Wojciech Golczewski – The Signal
Jarek Szczęsny:

Trasa Poznań – Galaktyka.

Rod Modell – Mediterranea

Epicka wersja ambientu.

Rod Modell zazwyczaj tworzy pod pseudonimami – przede wszystkim znamy go z dokonań pod szyldem DeepChord. Co jakiś czas decyduje się opublikować jednak coś bardziej osobistego. I wtedy taki materiał firmuje swoim imieniem i nazwiskiem. Ostatni raz było tak prawie dekadę temu, kiedy japońska wytwórnia Plop Plop wydała jego skromny album „Incense & Black Light”. I po całej serii płyt swego głównego projektu, amerykański producent dopiero teraz wraca z wydawnictwem firmowanym swym imieniem i nazwiskiem, tym razem nagranym dla wytwórni swego najbliższego współpracownika Stephena Hitchella – Echospace.

„Mediterranea” rozpoczyna się zgodnie ze swym tytułem od odgłosów otoczenia zarejestrowanych przez Roda Modella nad hiszpańskim wybrzeżem. Z morskiego szumu wyłania się jednak dosyć szybko wolno pulsujący rytm, nadawany przez dubowy pochód basu i bitu. Niemal równocześnie uderza łagodna fala syntezatorowego dźwięku, wnosząc ze sobą zaskakująco przejmującą melodię. Ten majestatyczny ton kompozycji uzupełniają w połowie jej trwania subtelne tony, przypominające tęskne zawodzenie shoegaze’owej gitary. W efekcie nagranie zamienia się w posuwisty walczyk, wypełniony rozedrganymi i rozwibrowanymi efektami o podwodnym brzmieniu.

W „Mediterranea” krzyżują się wszystkie dobrze nam znane fascynacje Roda Modella – od pasji do wyłapywania tworzących niezwykły nastrój odgłosów otoczenia, przez upodobanie do wycofanych, ale jednocześnie głęboko emocjonalnych melodii, po umiejętność tworzenia rozbudowanych struktur dźwiękowych o monumentalnym charakterze. Tym razem zyskują one jednak bardziej zwiewny ton, uwodząc ciepłą bryzą znad Morza Śródziemnego, przez co materiał ten kojarzy się z najbardziej ambientowymi produkcjami amerykańskiego twórcy, jak choćby z niedawnym albumem „20 Electrstatic Soundfields” pod szyldem DeepChord – z tym, że tu mamy do czynienia z jego bardziej epicką wersją.

Echospace 2015

www.echospacedetroit.com

www.facebook.com/echospace

www.echospacedetroit.bandcamp.com


Dołącz do ponad 10 000 fanów na Facebooku:

Komentarze

komentarzy 7

  1. daneck

    Absolutnie doskonała rzecz.
    @Paweł Gzyl Będziesz pisał jakieś podsumowanie 2016? Czekam z niecierpliwością 🙂

  2. rychu_m

    part two – to co się dzieje pod koniec utworu zapętlił bym w nieskończoność – mistrzowski finał

    Niby Rod Modell & Co. sporo wydają rocznie ale ciągle mnie czymś zaskakują.

    • jędrek

      pewnie on tak robi ….kiedyś chyba mówił w jakimś wywiadzie o metodzie swojej pracy … zapętlania pewnych głebokich fraz i hop do wanny i tam kontemplacja i to raczej nie piętnastominutowa 🙂 …. potem powrót i klejenie dalej

      • Rod Modell zaczyna od ambientu, od prostych elementów, loopów i puszcza je na wiele godzin – to tło, kontekst, ten soniczny krajobraz jest dla niego sprawą kluczową, fundamentem kompozycji; jeśli po upływie, dajmy na to, 6 godzin dana mieszanina wciąż brzmi dobrze, wówczas dopasowuje do niej bassline i drum-kicki. O wannie nie słyszałem 🙂 A powyższe informacje zaczerpnąłem z tego oto wywiadu (jednego z najlepszych, najkonkretniejszych): https://reviews.headphonecommute.com/2015/12/29/in-the-studio-with-rod-modell/

  3. Krystian Zakrzewski

    miód na moje bębenki!