Siavash Amini – Serus
Jarek Szczęsny:

Pływanie w stanie półsnu.

Foghorn – Thanatos
Jarek Szczęsny:

Album wysokooktanowy.

Subjected – Pictures From The Aftermath
Paweł Gzyl:

Ambientowa afirmacja życia i miłości.

Billy Woods And Kenny Segal – Hiding Places
Jarek Szczęsny:

Ciężki i ponury.

Ellen Arkbro – Chords
Paweł Gzyl:

Filozofia czystego akordu.

BNNT is Patrick Higgins – Multiversion #1
Jarek Szczęsny:

Część pierwsza.

Opla – Obertasy
Jarek Szczęsny:

Modernizacja polskiej wsi.

Zguba – Potwarz
Jarek Szczęsny:

Zagadkowa umysłowość.

Erith – Speed of Light
Przemysław Solski:

Niebanalny styl, kosmiczna muzyka, swoboda na scenie, tak w kilku słowach można określić nowe zjawisko na polskim rynku.

Øyvind Torvund – The Exotica Album
Łukasz Komła:

W egzotycznym zwierciadle.

Sciahri – Double-Edged
Paweł Gzyl:

Plemienny minimal.

Various Artists – ePM Selected Vol. 7
Paweł Gzyl:

Dziesięć house’owych sztosów.

Dren – Time And Form
Paweł Gzyl:

Black metal przekuty na nowoczesną elektronikę.

Dots (Uwe Schmidt) – Dots
Ania Pietrzak:

Śladami czarów w kosmicznej otchłani.



Dedekind Cut – Tahoe

Kojące dźwięki.

Pochodzący z Północnej Kalifornii Fred Welton Warmsley III DJ i producent właśnie wypłynął na szersze wody. Wszystko za sprawą kontraktu podpisanego z Kranky oraz wydanej płyty „Tahoe”. Dał się poznać światu w 2016 roku za sprawą debiutanckiego krążka „$uccessor”. Tam właśnie pokazał swój talent do manipulowania zakresem dźwiękowym. W swojej pracy posługiwał się różnymi stylami produkcji. Gruntowna wiedza pozwoliła mu na swobodne poruszanie się w tej materii. Przyszedł czas, żeby nieco rozszerzyć swoje horyzonty. Po to właśnie Dedekind Cut wydał „Tahoe”, który w zamyśle ma być hołdem dla małego miasta, otaczających go jezior, gór i ogólnie dzikiej przyrody pokrywającej zachodnią część Stanów Zjednoczonych. Sam tytuł wskazuje na jezioro Tahoe położone w górach Sierra Nevada.

Najłatwiej określić muzykę z płyty mianem ambientu, który występuje w roli platformy spajającej całość. W istocie wszystko opiera się na plamach dźwiękowych oraz na fakturach, które zmieniają się pod dyktando zmian w części dramatycznej utworów. Przyznać muszę, że początek nieco studzi emocje. „Equity” i „The Corssing Guard” nie zaskakują niczym nowym. Grzeszą przede wszystkim przewidywalnością. Nie znajduję w nich żadnych punktów zaczepnych, ani czegoś co skłoniłoby mnie do poświęcenia im większej ilości czasu. Sytuacja zmienia się, kiedy przejdziemy dalej.

Zdecydowanie wolę kiedy Warmsley zaczyna drażnić. Utwór tytułowy i „MMXIX” posłużą za przykład. Chodzi mi o te momenty, kiedy drapieżność wkrada się w te misternie ułożone struktury. Pojawiają się głosy, odgłosy natury, całość zaczyna niemalże oddychać. Pewnie traci na tym koncept główny, ale zyskuje klimat. Lepiej, żeby ucierpiała uporczywa konsekwencja, gdyż wówczas można muzyka bardziej zwraca na siebie uwagę. Detal robi sporą różnicę, a umiejętnie postawione akcenty rozbijają znużenie.

Jest to potrzebne w takich momentach jak dwunastominutowy „Hollow Earth”. Zbudowany na warstwach dronów budzi szacunek. Bryła dźwiękowa porusza się z gracją masywu górskiego. Warmsley ciekawie scalił brudny basowy noise, industrialowe wycieczki i atmosferę chóru kościelnego. To robi wrażenie. Doczepić się można jedynie do tego, że „Tahoe” nie trzyma równego poziomu. Czasami wpadamy w momenty nudne i przewidywalne, a innym razem otrzymujemy możliwość wsłuchiwania się w spokojny świat dźwiękowy o działaniu kojącym. Jeśliby spojrzeć na wszystko przez perspektywę ideologiczną, to harmoniczny świat natury, oddany na płycie przez Dedekind Cut, jest zagrożony przez postęp cywilizacyjny. Można też traktować „Tahoe” jako przejaw eskapizmu. Tak czy siak, lepiej by było, gdyby za jakiś czas ten album nie był już tylko pocztówką z nieistniejącego świata.

Kranky | 2018

Bandcamp
FB

 

Dołącz do ponad 10 000 fanów na Facebooku:

Komentarze