Anthony Rother – 3L3C7RO COMMANDO
Paweł Gzyl:

Wyszlifowane na wysoki połysk electro w typowo europejskiej wersji.

DJ Bone – Beyond
Paweł Gzyl:

Nowa muzyka detroitowego producenta nie schodzi poniżej typowego dlań poziomu.

Hector Oaks – As We Were Saying
Paweł Gzyl:

Nowa muzyka protestu.

Thomas Fehlmann – 1929 – Das Jahr Babylon
Paweł Gzyl:

Pocztówka dźwiękowa z Berlina sprzed niemal stu lat.

The 7th Plain – Chronicles II & III
Paweł Gzyl:

Luke Slater w swoich najlepszych nagraniach.

Geir Sundstøl – Brødløs
Łukasz Komła:

Żyły sobie avant-folk i ambient między Warszawą a Alabamą.

Anguish – Anguish
Jarek Szczęsny:

Coś nie pykło.

Silent Servant – Shadows Of Death And Desire
Paweł Gzyl:

Pożądanie w cieniu śmierci.

Alessandro Cortini + Lawrence English – Immediate Horizon
Jarek Szczęsny:

Bardzo popularne słowo.

D-Leria – Driving To Nowhere
Paweł Gzyl:

Hipnotycznie i różnorodnie.

Diskret – Diskret EP
Łukasz Komła:

„To tak, jakbyśmy byli połączeni (…)”. Warto nawiązać kontakt z debiutancką EP-ką szwajcarskiego duetu Diskret!  

Epi Centrum – Excrescence
Paweł Gzyl:

Weteran rodzimego techno w świetnej formie.

Neville Watson – The Midnight Orchard
Paweł Gzyl:

Soundtrackowe wspomnienie pierwotnego rave’u.

The Good, The Bad & The Queen – Merrie Land: Dwugłos
Redakcja:

Anglia tonie. Anglia odpływa.



Thomas Bartlett & Nico Muhly ‎– Peter Pears: Balinese Ceremonial Music

Inny bohater.  

Nie najlepiej jest kiedy to inspiracje muzyczne są ciekawsze do opowiedzenia, niż muzyka na nich oparta. Niestety tak jest w przypadku najnowszej płyty nagranej przez duet Thomas Bartlett i Nico Muhly. Obu łączy jeden instrument – fortepian. Obaj także mają klasyczne wykształcenie w tym kierunku. Znają się i współpracują od roku 2000. Postanowili przekuć na płytę swoją fascynację twórczością Colina McPhee, kanadyjskiego kompozytora, który wsławił się przeniesieniem muzyki z Bali na Zachód. Pomagał mu w tym kompozytor Benjamin Britten. Stąd już krok do osoby wymienionej w tytule płyty tj. Petera Pears`a, który był partnerem życiowym Brittena. Całość zawiera dziewięć oryginalnych utworów duetu oraz trzy kompozycje McPhee, który urasta do roli prawdziwego bohatera płyty.

Należałoby wskazać utwór „Dominic” jako ten, w którym, jak w soczewce, skupia się cała zawartość albumu wraz z jego głównymi wadami. Prosta piosenka obudowana pulsującym, elektronicznym rytmem z dodatkiem klasycznych elementów. Szemrzące wokale, fachowo porozkładane w tle. Wszystko to, aby spotkać się w finale upstrzonym grzecznymi dodatkami i przyspieszonym rytmem. Doprawdy nic nadzwyczajnego. Takie odczucia towarzyszą słuchaniu reszty utworów z kilkoma wyjątkami. Początek „Festiny” dawał jeszcze nadzieję. Minimalistyczne dzwoneczki, łagodny nastrój, ale niestety nie jestem w stanie dłużej wytrzymać maniery wokalnej Bartletta. Próba kopiowania Sufjana Stevensa (obaj mają na koncie współpracę z nim), ale bez jego emocjonalnego bagażu. W konsekwencji cała misterna aura tkwi w estetycznym banale. Tak jak ma to miejsce w „Grendel”.

Trudno odróżnić jeden utwór od drugiego, gdy wszystko zlewa się w nużącą całość, a tylko fragmenty wyrywają z tego stanu. Trzy kompozycje Colina McPhee („Gambangan”, „Pemoengkah” oraz „Taboeh Teloe”) wybrzmiewają tu najjaśniej. Pełne swobody, lekkości zwyczajnie interesujące. Odróżniają się od całości. Dziwię się więc, że to nie on został wzmiankowany w tytule i nie występuje w roli bardziej wyeksponowanej. Teksty zostały zainspirowane zapiskami matki Bartletta, która notowała dziwne rzeczy, które jej syn wypowiadał. Zmieszane to zostało z odniesieniami związanymi z przywoływanymi muzykami. W ten sposób mamy do czynienia z dziwną i niejednoznaczną kombinacją. Trochę narzekania na to, że rzeczy dzieją się zbyt szybko, też się zdarza.

Kolejny dobry początek można usłyszeć w „Valentine”. Ciekawe brzmienie i delikatnie połamany rytm sprawiają, że ten kawałek mogę wyróżnić. Nareszcie można skupić się na czymś konkretniejszym, bardziej zajmującym. Rozumiem, że płyta została wydana w Nonesuch, ale czy to oznacza, że w każdym utworze musi być wstawka muzyki klasycznej? Szczególnie w niespecjalnie twórczej formule. Właśnie to na siłę pakowanie klasyki psuje mi odbiór. Szczególnie, że w drugiej połowie „Valentine” nabiera bardziej zadziornego charakteru. W sferze melodii prędkość nie dominuje. Niestety dla mnie to przypomina wprawkę akademicką graną bez przydatnej, w tym przypadku, drapieżności. Ten czas można by było spożytkować lepiej, aczkolwiek zwrócenie uwagi na twórczość Colina McPhee uważam za dydaktycznie przydatną.

Nonesuch | 2018

Strona wydawcy
Strona oficjalna

 

Dołącz do ponad 10 000 fanów na Facebooku:

Komentarze