Shanti Celeste – Tangerine
Paweł Gzyl:

Na poprawę nastroju.

BNNT – Middle West
Jarek Szczęsny:

Gorzka pigułka.

Ansome – Hands Of The Harbour
Paweł Gzyl:

Punkowy gest.

Lapalux – Amnioverse
Ania Pietrzak:

Jak zachwyca?

Various Artists – X – Ten Years Of Artefacts
Paweł Gzyl:

Techno w swej najbardziej pomysłowej wersji.

Julek Płoski – śpie
Jarek Szczęsny:

Coś nowego.

Karenn – Grapefruit Regret
Paweł Gzyl:

Pariah i Blawan improwizują.

Moor Mother – Analog Fluids Of Sonic Black Holes
Jarek Szczęsny:

Hałas i chaos.

Jazz Band Młynarski-Masecki – Płyta z zadrą w sercu
Jarek Szczęsny:

Jedna dla wszystkich.

Shapednoise – Aesthesis
Paweł Gzyl:

Nieznane mutacje basowych brzmień.

A Winged Victory for the Sullen – „The Undivided Five”
Mateusz Piżyński:

Ambientowe nowości z Ninja Tune

Enchanted Hunters – Dwunasty Dom
Krzysiek Stęplowski:

Czasem naprawdę warto czekać. Warto wypatrywać, nawet latami, jeśli tylko cierpliwość nagrodzona ma być w taki sposób.

Ecnahnted Hunters Dwunasty Dom
Rrose – Hymn To Moisture
Paweł Gzyl:

Techno w stylu Marcela Duchampa.

Trzaska/Mazurkiewicz/Szpura – North Meridian
Jarek Szczęsny:

Można się spocić od samego słuchania.



Dorian Concept – When Planets Explode


Muzyczna Austria słynie przede wszystkim z chilloutu, lounge’u, downtempo i pochodnych (Kruder & Dorfmeister, Tosca, Sofa Surfers, Waldeck i wielu innych). Na tym tle Oliver Jonson vel Dorian Concept jawi się jako outsider, bo choć jego twórczość – za którą poręczył sam Gilles Peterson – jest zdecydowanie luźna, czerpie z innych źródeł.

„When Plantes Explode” to gatunkowa mieszanka wybuchowa, w skład której wchodzą: powykręcany instrumentalny hip-hop, electro, funk, ambient, glitch, IDM, a także rozumiane „po zachodniemu” techno i… wyczuwalny gdzieniegdzie duch Daft Punk, choć to raczej osobiste skojarzenie. Całość trwa niewiele ponad pół godziny, lecz stężenie akcji jest tak wysokie, że można by nim obdzielić dziesiątki innych produkcji. Rytmika i feeling większości kawałków zostały oparta na hip-hopowych kanonach, ale Jonson nieustannie kombinuje, stosując braindance’owe zagrywki, nagrywając na setkę i improwizując (czy tak rzeczywiście było – tego nie wiem, ale tak to brzmi). Płyta ma kapitalny, „koncertowy” flow i jest znakomicie wyprodukowana, wręcz lśni pomysłami i dźwiękowymi niuansami. Artysta szczególnie upodobał sobie porażające partie masywnych syntezatorów, które chwilami lekko fałszują.

Go to Beatport.com Get These Tracks Add This Player

Kareta asów w postaci „Freehanded Monkey, „Color Sexist”, „The Fucking Formula” i „Fort Teen” przekonuje, że takich beatów nie powstydziłyby się największe tuzy gatunku. Słychać zresztą, że Wiedeńczyk wzorowo odrobił pracę domową, dogłębnie studiując tajniki techniki Flying Lotusa, Clarka, Madliba, Toma Burbanka i Prefuse 73. A jednak, pomimo pewnych oczywistych wzorców, jest w tej muzyce coś naprawdę wyjątkowego i pociągającego, swego rodzaju alternatywna przebojowość – celowo przybrudzona i niedostrojona, a jednak harmonijna i porywająca.

Oliver Jonson odnalazł złoty środek między chwytliwymi melodiami a eksperymentem, szczęśliwie unikając zarówno „przebaunsowania” w stylu drugiej płyty edITa, jak i przegięcia w środkach wyrazu, którego ofiarą po części padł Hudson Mohawke, skądinąd zdolny i muzycznie bliski Dorian Concept. „When Planets Explode” to jedna z najciekawszych tegorocznych premier, o której za kilkanaście lat będzie się mówić, że tak właśnie grano w pierwszej dekadzie XXI wieku.

Kindred Spirits

Dorian Concept @ MySpace
Kindred Spirits, 2009

 

 

 

Dołącz do ponad 13 000 fanów na Facebooku:

Komentarze

Comments are closed.