Wpisz i kliknij enter

Newest Zealand – Newest Zealand


Postać lidera The Car Is On Fire , nie wzbudzała we mnie nigdy jakiś szczególnych zachwytów. Podobnie było z samym zespołem. W szufladce, w mojej głowie, oznaczyłem go już dawno etykietką „da się słuchać, ale szału nie ma”. Szkoda, że nie śpiewają po polsku i nie mają innego wokalisty. W przypadku Newest Zealand etykietka, którą tym razem okleiłem szczelnie Dejnarowicza, nie została zapisana żadną nową treścią.

Mój „pierwszy raz” z NZ do wybitnie przyjemnych nie należał, ale i nie bolało też szczególnie mocno. Intrygowały rozbudowane i bogato zaaranżowane kompozycje, cieszył pomysł na leniwie snujący się pop, próbujący scalić w jedną całość twórczość spod znaku Burta Bacharacha, Neila Younga, Elliota Smitcha czy The Beatles. Brzmi nieźle prawda? Niby tak. Ale coś mi tu nie do końca grało, tyle tylko, że nie potrafiłem tego do końca nazwać. Na minus zapisałem monotonny wokal Dejnarowicza, który momentami męczył i kazał spoglądać ile czasu pozostało do końca danej piosenki.

Przy kolejnych odsłuchach albumu, zacząłem znajdować odpowiedź na pytanie, co tak mi tu nie pasowało. Niby jest tu te całe bogactwo dźwięków, pomysłów na budowanie piosenek, ale brakuje tego najważniejszego – feelingu. Próba łączenia tradycji z nowoczesnością, nie zawsze wychodzi Borysowi na dobre. Taka muzyka powinna ociekać soczystym sokiem melodii, a te są chwilami co najmniej średnie. Przerost formy nad treścią? Raczej tak. Może nie w każdym kawałku, bo i zdarzają się rzeczy naprawdę niezłe. Chwytliwe, gitarowe „He Said He’s Sad” czy pozytywnie powyginane „Yours Sincerely” to tego najlepsze przykłady. Stąd te całe zamieszanie. Wydaje się, że płyta jest spójna, pełna pomysłów, niezwykle barwna, a to tylko bardziej pozory niż rzeczywistość.
Acha, trzeba wspomnieć też o gościach, bo tych jest co niemiara. Są reprezentanci Much, Rentona, Mitch & Mitch, AfroKolektywu, Furii Futrzaków czy Kolorofonu, a także Ala Boratyn, występująca niegdyś w Blog 27. Fajnie, że udało się zebrać tak wielką ekipę, nie fajnie, że nie wykorzystano jej potencjału z ciut lepszym rezultatem.

2010, EMI Music Polska







Jest nas 14 000 na Facebooku:


Subscribe
Powiadom o
guest
4 komentarzy
Inline Feedbacks
View all comments
Marticinka
Marticinka
10 lat temu

Chyba srednio celna recka. Gratuluje stworzenia nowej kultowej postaci jaką jest „Elliot Smitch”

czaszka
czaszka
10 lat temu

jesteście żałośni z tym hejtowaniem..

F.
F.
10 lat temu

już nie udawaj greka

czaszka
czaszka
10 lat temu

no tak, zgadzam się, ale jaki to ma związek z nową muzyką, he ???

Polecamy