DIVVAS – Challenger Deep
Łukasz Komła:

W głębinach myśli.

The Exaltics & Heinrich Mueller – Dimensional Shifting
Paweł Gzyl:

Mistrzowska wersja detroitowego electro.

Julius Aglinskas – Daydreamer
Łukasz Komła:

W ambientowym zastygnięciu.

Soft Boi – So Nice
Paweł Gzyl:

O miłości w rytmie downtempo.

Ehh hahah – House ze skrzypcami w tle
Jarek Szczęsny:

Pod znakiem internetu.

Alva Noto – Xerrox Vol. 4
Mateusz Piżyński:

Czwarta odsłona cyklu Xerrox, na którą przyszło nam czekać pięć lat.

Various Artists – Kern Vol. 5 Mixed By Helena Hauff
Paweł Gzyl:

„For those who knows”

Amnesia Scanner – Tearless
Paweł Gzyl:

Finowie serwują miłosne ballady.

Michael Lightborne – Ring Road Ring
Łukasz Komła:

Dźwiękowy świat obwodnicy w Coventry.

Christine Ott – Chimères (pour ondes Martenot)
Jarek Szczęsny:

Geometria dźwięków.

Deadbeat And Paul St. Hilaire – 4 Quarters Of Love And Modern Lash
Paweł Gzyl:

Scott i Paul medytują.

Vysoké Čelo – Űrkutatás
Jarek Szczęsny:

Grzechem byłoby nie skorzystać.

Ellen Allien – AurAA
Paweł Gzyl:

Hołd dla czasów, kiedy techno i trance były jednym.

Nihiloxica – Kaloli
Łukasz Komła:

Na wzgórzu perkusyjnych abstrakcji.



Rain Tree Crow – Rain Tree Crow

Kolejny nowy cykl na NM: przewijamy, czyli sprawdzamy po jakie stare płyty powinien sięgnąć fan nowych brzmień. Na początek Daniel Barnaś i Rain Tree Crow.

Dlaczego warto przypomnieć o płycie, która swoją premierę miała w 1991 roku? Gdyż jako jedna z nielicznych sukcesywnie spaja w jedną całość wiele cech będących głównymi dominantami zgoła odmiennych od siebie gatunków. Nowej dla naszych uszu muzyki warto szukać nie tylko w cotygodniowych premierach, co postaramy się udowodnić tym właśnie nowo rozpoczętym cyklem.

Album wydany dziesięć lat po ostatniej produkcji studyjnej grupy Japan nie bez powodu nosi nazwę inną od macierzystej formacji. Choć nagrany w tym samym składzie – Sylvian, Karn, Barbieri, Jansen – Rain Tree Crow w niczym jej nie przypomina – dźwięki nie parują atmosferą New Wave,  utwory nie wibrują w rytmie brzmiącej dziś kiczowato elektronicznej perkusji Simmonsa, a głos Davida Sylviana – miast cukierkowo odzwierciedlać „ejtisy” – często popada w głębokie vibrato niosąc wersy mistyczne i odrealnione.

Mocnym atutem projektu jest wyraźny, jazzowy rys większości kompozycji, który został osiągnięty z niemałą pomocą istnej armii zaproszonych muzyków. Lecz pomimo mnogości instrumentów, jakie wpisać można w składową brzmienia Rain Tree Crow, utwory czarują intymną, kameralną atmosferą. Partie solowe, jakkolwiek nieczęste, głęboko osadzone w tle dryfują w kierunku ambientu – ważną rolę pełnią tu instrumenty akustyczne, gdyż prócz wszelkiej maści syntezatorów i gitar głos mają różnorakie dziwactwa perkusyjne z całego świata oraz aerofony z klarnetem basowym na czele.

Utwory w całości powstałe na bazie studyjnych improwizacji poprzetykane są dziełami bardziej przemyślanymi, o mocniej zwartej formie. Koronnym przykładem jest tu z pewnością singlowy „Blackwater”, choć nie sposób nie wspomnieć o kroczącym posępnie „Pocketful of Change” oraz ocierającym się o poezję śpiewaną „Every Colour You Are”. Rozimprowizowane „Blackcrow hits Shoe Shine City” oraz otwierający całość “Big Wheels in Shanty Town”, zagrane z rockowym pazurem, pełnią słuszną rolę polegającą na skupieniu rozbieganych po głowie myśli. Wszystko to jednak jakby nagrane szeptem, pod osłoną nocy. Bez pełnych fraz – półsłówkami i niedopowiedzeniami.

Surrealistyczne podejście do zapełnienia przestrzeni utworów, choć często skutkujące przerostem formy nad treścią, w tym przypadku stanowi ważny mianownik muzycznego dialektu prezentowanego przez Rain Tree Crow. Z czasem, coraz lepiej poznając ten album, łatwo ulec urokowi tekstów Sylviana – wersy pełne tajemnic i cieni w aurze analogowych syntezatorów oraz sieci oszczędnego rytmu stanowią wspólnie endemiczną jakość w muzyce eksperymentalnej – czy określimy ją jako ambient, czy jako free-jazz.

Rain Tree Crow to nocny spacer przez opustoszały park. Blask latarni odbijający się w kałużach i parujących od niedawnego deszczu alejkach. Pajęcza wilgoć w powietrzu przetykana chłodzącym, leniwym wiatrem. I nie jest to wytwór wyobraźni, a obraz, jakim życie potrafi niespodziewanie zdefiniować muzykę w drodze powrotnej do domu. Braki w postaci szamana siedzącego przed kurną chatą z sędziwym krukiem na ramieniu zostawiam do uzupełnienia wyobraźni.

Virgin Records | 1991

 


Dołącz do ponad 13 000 fanów na Facebooku:

Komentarze

komentarze 3

  1. Kosek

    Rewelacja. Coś czuję, że to będzie świetny cykl 😉

  2. 303

    To ja też O! Bo ta(ka) płyta tutaj to zaskoczenie, ale miłe. Od Sylviana jeszcze Alchemy – An Index Of Possibilities – mi się jawi jako alternatywna ścieżka do Eyes Wide Shut, niesamowita muzyka. No i Blemish – tutaj już jak najbardziej pasowałoby do głównego profilu serwisu.

  3. Heliosphaner

    O fajnie, tego mi brakowało, dzięki, czekam na więcej. 🙂