Fumiya Tanaka – Right Moment
Paweł Gzyl:

Spójna całość zbudowana z kontrastowych elementów.

Król – Nieumiarkowania
Jarek Szczęsny:

Nie chce nam mówić niczego wprost.

Burial – Tunes 2011-2019
Jarek Szczęsny:

Brama do innej rzeczywistości.

Zaumne – Contact
Jarek Szczęsny:

Niezwykła bliskość.

Various Artists – Consortium Vol. 1
Paweł Gzyl:

Z Albanii do Detroit.

ARRM – II
Jarek Szczęsny:

Dzieło spokoju.

Floating Points – Crush
Jarek Szczęsny:

Stare w służbie nowoczesności.

Stefan Goldmann – Veiki
Paweł Gzyl:

Najbardziej taneczny materiał niemieckiego producenta.

True – Made Of Glass
Łukasz Komła:

Pod rękę ze smutkiem i tańczmy!

Akwizgram – Nü romantik
Jarek Szczęsny:

Próg do przeskoczenia jest niewielki.

Claro Intelecto – In Vitro – Volume 1 & 2
Paweł Gzyl:

Piękna, ale niemodna muzyka.

Paweł Doskocz / Vasco Trilla – Hajstra
Jarek Szczęsny:

Nieprawidłowości w działaniu zmysłów.

Stenny – Upsurge
Paweł Gzyl:

Połamane rytmy zanurzone w ambiencie.

Justyna Steczkowska – Maria Magdalena. All Is One
Przemysław Solski:

Wędrówka duszy.



Bonobo – Late Night Tales

Kto – jak nie Simon Green – miał nagrać jedną z najbardziej subtelnych kompliacji na elektronicznej scenie?

To był dobry rok dla Bonobo – powrót po trzech latach nowym krążkiem, pełny udanych koncertów w wielu krajach. Szczególnie u nas – jakoś wyjątkowa Polska ukochała go i odwdzięcza się zawsze pełnymi klubami. Delikatne, nu-jazzowo-chilloutowe nuty Greena idealnie trafiają w gusta nad Wisłą.

Ten dobry rok zaczął albumem, a kończy kompilacją – bo kto, jak nie on, miał nagrać składankę, która reklamuje się tytułowym czasem – zawieszonym w próżni, za późnym na sen, za wczesnym na normalny dzień pełny poważnych spraw. Czasem niczyim, bo ani dnia, ani nocy – wtedy i słońce wstaje, i księżyc jeszcze nie śpi.

„To piosenki, które od 15-20 lat puszczam sobie w domu”

Bonobo prezentuje 75 minut, które wyciągają z codziennego świata i zawieszają kilka centymetrów nad podłogą – jest jakby dyrygentem orkiestry klasyczno-nowoczesnej: pełno tu kawałków jazzu, funku, soulu, neoclassicalu, post-rocka, poskładanych z wielkim smakiem mistrzowską erudycją i mistrzowskimi momentami, takimi jak ekskluzywny, autorski cover na rzecz składanki – „Get Thy Bearings”. Znajdą się tu standardy z zakurzonej półki – Nina Simone, Darondo – które przynoszą nutę nostalgii i dekadencji. Dalej Floating Points remiksujący The Invisible, Lapalux i Shlomo, jako zaciąg najnowszy, dający kilka chwil dla bassu. Cały zestaw płynie niezobowiązująco, a jednak bardzo zajmująco. Wsłuchajcie się w końcówkę, przeciągniętą smyczkami (Matthew Halsall) i rozmytymi dźwiękami tła, wokali (Eddi Front) do kilkunastu minut – zapomnicie o świecie.

Jakby nie oceniać „The North Borders” (dla mnie album najsłabszy w dorobku Greena, choć i tak dobry), Bonobo to wciąż mistrz muzyki chwili, pełnej spokoju, uroku i ulotności. Od tego klimatu, który wytworzył na LateNightTales, światła same się przyciemniają, wino nalewa do kieliszka, a koc rozkłada…

LateNightTales, 2013

3,5/5

Najlepsze utwory: Eddi Front – Gigantic, Nina Simone – Baltimore, Bonobo – Get Thy Bearings, Peter and Kerry – One Thing, The Invisible – Wings (Floating Points Remix)

 


Dołącz do ponad 13 000 fanów na Facebooku:

Komentarze

Comments are closed.