Flaner Klespoza – Przygody i tajemnice
Jarek Szczęsny:

Debiut podwójny.

Max Andrzejewski’s Hütte – Hütte & Guests Play the Music of Robert Wyatt
Łukasz Komła:

Robert Wyatt na ujazzowionym spacerze.

Fumiya Tanaka – Right Moment
Paweł Gzyl:

Spójna całość zbudowana z kontrastowych elementów.

Król – Nieumiarkowania
Jarek Szczęsny:

Nie chce nam mówić niczego wprost.

Burial – Tunes 2011-2019
Jarek Szczęsny:

Brama do innej rzeczywistości.

Zaumne – Contact
Jarek Szczęsny:

Niezwykła bliskość.

Various Artists – Consortium Vol. 1
Paweł Gzyl:

Z Albanii do Detroit.

ARRM – II
Jarek Szczęsny:

Dzieło spokoju.

Floating Points – Crush
Jarek Szczęsny:

Stare w służbie nowoczesności.

Stefan Goldmann – Veiki
Paweł Gzyl:

Najbardziej taneczny materiał niemieckiego producenta.

True – Made Of Glass
Łukasz Komła:

Pod rękę ze smutkiem i tańczmy!

Akwizgram – Nü romantik
Jarek Szczęsny:

Próg do przeskoczenia jest niewielki.

Claro Intelecto – In Vitro – Volume 1 & 2
Paweł Gzyl:

Piękna, ale niemodna muzyka.

Paweł Doskocz / Vasco Trilla – Hajstra
Jarek Szczęsny:

Nieprawidłowości w działaniu zmysłów.



Deep’a & Biri – Emotions Visions Changes

Skoro sam Derrick May wziął ich pod swoje opiekuńcze skrzydła i umieścił dwa utwory na kompilacji wytwórni Transmat, a Hell zaproponował wydanie singla i albumu, to znaczy, że warto na nich zwrócić uwagę.

Yaron Amor ukrywający się pod pseudonimem Deep’a ma 29 lat i jest dobrze znaną postacią nocnego życia w Tel Avivie. Przez długi czas didżejował w najsłynniejszym undergroundowym klubie w mieście – nieistniejącym już Barziley. Itai Biri jest od niego młodszy o osiem lat, ale i tak zdążył już na siebie zwrócić uwagę porywającymi setami, w których spotyka się ze sobą klasyka i współczesność Detroit i Chicago. Nic więc dziwnego, że cztery lata temu drogi dwóch izraelskich fascynatów nowej elektroniki skrzyżowały się – czego efektem jest duet Deep’a & Biri.

Chłopaki zadebiutowali dla niemieckiej wytwórni Rotary Cocktail w 2009 roku. Potem ich nagrania trafiały także do innych tłoczni – i to coraz bardziej renomowanych, od Upon.You do Trapeza. W końcu na klimatyczne brzmienie ich produkcji zwrócili uwagę weterani techno i house’u – Derrick May i Hell. Ten pierwszy przygarnął ich do swojej agencji bookingowej i umieścił dwa utwory na kompilacji wytwórni Transmat, a ten drugi – wydał na początku tego roku nowy singiel, a potem zaproponował opublikowanie debiutanckiego albumu. „Wszystkie nagrania są perfekcyjnie wyprodukowane i brzmią jak klasyczne płyty z Berlina i Detroit” – podkreśla niemiecki mentor Izraelczyków.


I już pierwsze przesłuchanie „Emotions Visions Changes” potwierdza tę opinię. Zaczyna się ambientowego wstępu, przywołującego wspomnienie co bardziej statycznych nagrań z katalogu Basic Channel („Fade Into Nothing”). Nic więc dziwnego, że w kolejnym utworze wkraczamy na tereny oldskulowego dub-techno – bo „Fog” zgranie łączy skorodowane akordy z kanalizacyjnymi loopami na przytłumionym podkładzie rytmicznym. „Thetawaves” ma bardziej refleksyjny charakter – tym razem miarowy puls zalewają kolejne fale onirycznych syntezatorów, wnosząc ze sobą szczątkową melodię zagraną na fortepianie. Zdecydowanie mocniejszy charakter nadano „It’s Make Sense” – a decyduje o tym energiczna rytmika i szorstkie brzmienie. Pierwszą część zestawu zwieńcza „Black With Purple” – nowoczesny dubstep osadzony na chrzęszczących breakach i dudniących basach.

Wraz z utworem „Fractal” przenosimy się z Berlina do Detroit. Tym razem izraelski duet stawia na przestrzenne techno, które wypełniają rozedrgane klawisze i ambientowe tło. „Pressure Loss” flirtuje z tribalową estetyką – ale Deep’a i Biri nie wahają się zanurzyć i takich rytmów w dubowych pogłosach. „Last Chance Chaser” ujmuje ilustracyjnym tonem – zgrzytliwy loop i kumkające akordy układają się bowiem w dźwiękową mozaikę, odpowiadającą nocnej wędrówce po pustych arteriach Motor City. Jeszcze bardziej nastrojowy charakter ma umieszczony tuż obok „Walk With Me”. W tym przypadku duet stawia na „czarne” dźwięki – popiskujący motyw funkowych klawiszy i sugestywnie zdubowany pochód mruczącego basu. A na koniec ukłon w stronę klasycznych dokonań Derricka Maya – urzekający tkliwą melodyką „Tears”.

„Detroit może być wszędzie” – mówiono kiedyś w klubowym środowisku. I to prawda, a świadczy o tym właśnie album izraelskiego projektu. Tym razem ziarno zasiane przez „ojców chrzestnych” techno padło w egzotycznym Izraelu. I używając jak najbardziej adekwatnej w tym miejscu biblijnej metafory – przyniosło dobry owoc.

International Deejays Gigolos 2013

www.gigigolorecords.com

www.facebook.com/InternationalDeeJayGigolos

www.facebook.com/Deepaandbiri

 


Dołącz do ponad 13 000 fanów na Facebooku:

Komentarze

komentarzy 6

  1. Paide

    bardzo dobre deep techno. dzięki Paweł za tip.

    • Paweł Gzyl

      Wszak to moj obowiazek!

      • Paide

        tak jest! ;] generalnie ten rok był słaby dla deep dubów. wszechpanująca nuda. ale na przykład dobre rzeczy wyszły z Polski. Fischerle dla u-cover i Michał Wolski dla micromusic.

  2. jędrek

    jak na razie strasznie mnie wciągnęła z tegorocznych polecajek / recenzji – płytka lawrence,a – świetnie się jej słucha podróżując po mieście … generalnie wolę trochę inną muzę bardzie do miksowania w domu co nie znaczy że ta nie jest … po prostu wciągnęła mnie jej …. transowość … w tym dobrym słowa znaczeniu [ szkoda tylko że wersje winyl / digital się różnią ] . pozdro

  3. jędrek

    ciekawe tańce nie powiem …. tylko jak dla mnie starczy już wycieczek w dub stepy – ja mam na nie alergie ….
    ps. jestem ciekawy podsumowania Twojego i to bardzo ….
    pozdrawiam wierny czytelnik

    • Paweł Gzyl

      Tu raczej dub techno i dub house niż dubstep, więc możesz śmiało sięgać.
      A moje podsumowanie będzie trochę inne w tym roku. 😉 Pozdrawiam!