Gil Scott-Heron – We’re New Again – a Reimagining by Makaya McCraven
Łukasz Komła:

Rewolucji nie będzie.  

Nicolas Jaar – Cenizas
Jarek Szczęsny:

Bez planów na przyszłość.

BOA – Outer Gateways
Paweł Gzyl:

Dubstep ciągle żywy.

Pejzaż – Blues
Bartek Woynicz:

Nostalgiczna nóżka chodzi.

Jacaszek – Music For Film
Mateusz Piżyński:

To nie jest soundtrack, chociaż…

Sleeparchive – Trust
Paweł Gzyl:

Techno sprowadzone do loopów.

Trampique – Life Outside The Mirror
Jarek Szczęsny:

Melancholia codzienności.

Jan Wagner – Kapitel
Łukasz Komła:

Autentyczna bruzda.

Ian William Craig – Red Sun Through Smoke
Jarek Szczęsny:

Mgnienia poczucia straty.

Christian Löffler – Lys
Paweł Gzyl:

Piosenka jest dobra na wszystko?

Various Artists – Velvet Desert Music Vol. 2
Paweł Gzyl:

Soundtrack do współczesnego „acid westernu”.

Skalpel – Highlight
Bartek Woynicz:

Balsam na czas zarazy.

Electric Indigo – Ferrum
Paweł Gzyl:

W atomowym silosie.

Stian Westerhus – Redundance
Jarek Szczęsny:

Ucieczka od tradycyjnych piosenek.



William Ryan Fritch – III Tides

To już trzeci album amerykańskiego kompozytora i songwritera, jaki wydał w tym roku.

Wydawca Lost Tribe Sound zadał słuszne pytanie: czy ten człowiek kiedykolwiek śpi? Też się mocno nad tym zastanawiam, biorąc pod uwagę tempo publikowania kolejnych nagrań, płyt itd. Tak jak wspomniałem, najnowsze wydawnictwo Williama Ryana Fritcha – „III Tides” jest jego trzecią pozycją w tym roku. Tym razem nagrania znalazły się na pięknie przygotowanej kasecie. Dwa poprzednie to: „New Words For Old Wounds” (recenzja) i „Clean War” (recenzja).

Ten wybitnie uzdolniony multiinstrumentalista regularnie komponuje muzykę filmową. Wystarczy wspomnieć obraz „The Waiting Room” (swego czasu nominowany do Oscara) i zeszłoroczną płytę „Music For Film Vol I.”. „III Tides” z kolei posiada wyraźne znamiona soundtrackowej narracji, choć niepowiązanej z konkretnym filmem. Znamy wiele tego typu przykładów tzw. muzyki do nieistniejącego obrazu. Co ważne, instrumentalne utwory Fritcha z „III Tides” pozwalają stworzyć własne kadry, choćby inspirowane otaczającą nas naturą.

Właściwie to poznaję jego twórczość już po kilku pierwszych frazach (a nie wszyscy artyści mogą pochwalić się taką unikatową cechą), gdzie głębokie ale naturalne brzmienie instrumentów smyczkowych stało się swego rodzaju sygnaturą, a przy tym nie przesiąkniętą banalnym patosem.

21.10.2016 | Lost Tribe Sound

 

W tym samym czasie pojawiła się też inna kaseta w Lost Tribe Sound, którą stworzył brytyjski gitarzysty akustyczny Andy Cartwright aka Seabuckthorn. Tutaj przeczytanie kilka moich słów odnośnie jego taśmy „I Could See The Smoke”.

Oficjalna strona artysty »Profil na Facebooku »Profil na BandCamp »Strona Lost Tribe Sound »Profil na Facebooku »

 


Dołącz do ponad 13 000 fanów na Facebooku:

Komentarze

komentarze 2

  1. Givan

    Great album! — thanks for this, Łukasz.