Flaner Klespoza – Przygody i tajemnice
Jarek Szczęsny:

Debiut podwójny.

Max Andrzejewski’s Hütte – Hütte & Guests Play the Music of Robert Wyatt
Łukasz Komła:

Robert Wyatt na ujazzowionym spacerze.

Fumiya Tanaka – Right Moment
Paweł Gzyl:

Spójna całość zbudowana z kontrastowych elementów.

Król – Nieumiarkowania
Jarek Szczęsny:

Nie chce nam mówić niczego wprost.

Burial – Tunes 2011-2019
Jarek Szczęsny:

Brama do innej rzeczywistości.

Zaumne – Contact
Jarek Szczęsny:

Niezwykła bliskość.

Various Artists – Consortium Vol. 1
Paweł Gzyl:

Z Albanii do Detroit.

ARRM – II
Jarek Szczęsny:

Dzieło spokoju.

Floating Points – Crush
Jarek Szczęsny:

Stare w służbie nowoczesności.

Stefan Goldmann – Veiki
Paweł Gzyl:

Najbardziej taneczny materiał niemieckiego producenta.

True – Made Of Glass
Łukasz Komła:

Pod rękę ze smutkiem i tańczmy!

Akwizgram – Nü romantik
Jarek Szczęsny:

Próg do przeskoczenia jest niewielki.

Claro Intelecto – In Vitro – Volume 1 & 2
Paweł Gzyl:

Piękna, ale niemodna muzyka.

Paweł Doskocz / Vasco Trilla – Hajstra
Jarek Szczęsny:

Nieprawidłowości w działaniu zmysłów.



Slam – Machine Cut Noise

Najmroczniejszy album szkockiego duetu. 

Stuart McMillian i Orde Meikle obchodzą w tym roku ćwierć wieku swojej działalności – zarówno jako duet Slam, jak również szefowie wytwórni Soma. W tym czasie dwaj pochodzący z Glasgow producenci wraz z gronem zaprzyjaźnionych artystów mocno zaznaczyło swoją obecność na klubowej scenie. Ich specjalnością zawsze było techno – ale nie to najcięższe, tylko to bardziej melodyjne i taneczne, czasem zainfekowane house’m lub electro, mocno zakorzenione w tradycji Detroit. Podobnie brzmiały nagrania ich podopiecznych – a do dziś ukazało się aż czterysta wydawnictw firmowanych przez Somę.

Najnowszym z nich jest już szósty regularny album w dyskografii McMilliana i Meikle. Szkoccy producenci nigdy się nie spieszą i wydają swoje płyty w odstępie kilku lat. O ile pierwsze cztery krążki nie wymykały się z konwencji opatentowanej na pamiętnym debiucie duetu – „Headstates” z 1996 roku – tak ostatni – „Reverse Proceed” sprzed dwóch lat – zawierał zdecydowanie mocniejsze granie. To był zapewne efekt nowej fali techno, która zalała kluby w obecnej dekadzie – bo przecież dwaj Szkoci ze Slam to również didżeje, przemierzający niestrudzenie ze swymi setami cały świat wzdłuż i wszeż po kilka razy rocznie.

Jeszcze bardziej siarczystą muzykę przynosi najnowszy album duetu. Większość materiału z „Machine Cut Noise” to mocarne techno rodem z Berghain o minimalowym brzmieniu, którego głównym wyznacznikami są mocna energia i chmurny nastrój. Segment ten rozpoczyna „Viginti Quinque” atakując rozwibrowanymi klawiszami osadzonymi na twardych bitach. W „Ecclesiastic” łączą się warczące loopy o transowym pulsie z industrialnymi wyziewami. „Evite” i „Psalm” toną w mrocznych pasażach syntezatorów, rozbijanych kosmicznymi arpeggiami. „Corridors” i „Obstacle” to z kolei ukłony w stronę klinicznego techno w stylu Jeffa Millsa i Roberta Hooda z początku lat 90.

Poprzedni album Slam był jak pamiętamy rozbity na dwie części – pierwszą stanowiło hipnotyczne techno o klubowym przeznaczeniu, a drugą – przestrzenny ambient. Nie inaczej jest i tym razem, chociaż na „Machine Cut Noise” te momenty wyciszenia są w zdecydowanej mniejszości. Na początku płyty to dwie kompozycje – „Inauguration” i „The Afore Mentioned”. Dominuje w nich głęboka elektronika o statycznym charakterze, uzupełniona jedynie oszczędnymi efektami rytmicznymi. „Inception” brzmi niczym minimalowe techno – ale pozbawione bitu i skoncentrowane na laboratoryjnych loopach. Z kolei w „Anagram” do głosu dochodzą dubowe korozje, zamieniając utwór w zawiesisty ambient w stylu DeepChord.

Mimo tych luźniejszych fragmentów „Machine Cut Noise” to bez wątpienia najcięższy album w dyskografii Slam. Nie znajdziemy tu tak typowych dla wczesnych dokonań duetu melodyjnych motywów, euforycznego nastroju czy pozytywnej energii. Tym razem dominuje mroczny klimat i twarda muzyka. To ciekawe: bo historia popkultury uczy nas przecież, że im starsi artyści, tym ich nagrania lżejsze i spokojniejsze. W przypadku producentów z Glasgow dzieje się dokładnie na odwrót. Niewykluczone, że wpływ na to ma nie tylko obecna moda na rynku techno, ale również sytuacja społeczno-polityczna w Anglii i na świecie. Biblijne odwołania w tekstach świadczą, że Szkoci patrzą na to co się wokół nich dzieje z nietypową dla siebie zadumą.

Soma 2016

www.somarecords.com

www.facebook.com/SomaRecords

www.facebook.com/SLAM.soma

 


Dołącz do ponad 13 000 fanów na Facebooku:

Komentarze

1 Komentarz

  1. Electron

    Nawiazjac do innej dyskusji, material nie wnoszacy nic nowego a jednak ciekawie sie sluchajacy. Faktycznie ze jada na obecnej fali i jak dla mnie to sprawdza sie calkiem dobrze.