Enchanted Hunters – Dwunasty Dom
Krzysiek Stęplowski:

Czasem naprawdę warto czekać. Warto wypatrywać, nawet latami, jeśli tylko cierpliwość nagrodzona ma być w taki sposób.

Ecnahnted Hunters Dwunasty Dom
Rrose – Hymn To Moisture
Paweł Gzyl:

Techno w stylu Marcela Duchampa.

Trzaska/Mazurkiewicz/Szpura – North Meridian
Jarek Szczęsny:

Można się spocić od samego słuchania.

Giant Swan – Giant Swan
Paweł Gzyl:

Czy znany ze świetnych koncertów duet sprawdził się również w studiu?

Floating Spectrum – A Point Between
Jarek Szczęsny:

Cyfrowy pomnik przyrody.

Bleu Roi – Dark/Light
Łukasz Komła:

Wiosną ubiegłego roku wsłuchiwaliśmy się w singiel szwajcarskiego projektu Bleu Roi, a przed kilkoma dniami ukazała się ich nowa EP-ka „Dark/Light”, którą przybliżamy i jednocześnie o niej rozmawiamy z Jennifer Jans.

Traversable Wormhole – Regions Of Time
Paweł Gzyl:

Adam X wraca do projektu sprzed dekady.

Sudan Archives – Athena
Jarek Szczęsny:

Do diabła z dobrymi radami.

Planetary Assault Systems – Plantae
Paweł Gzyl:

W stronę psychodelii.

Sleep D – Rebel Force
Paweł Gzyl:

Muzyczny zapach minionego lata.

Levitation Orchestra – Inexpressible Infinity
Jarek Szczęsny:

Podpalacze wzniecają eutymię.

Innercity Ensemble – IV
Jarek Szczęsny:

Luz i bogactwo.

Grischa Lichtenberger – RE:PHGRP
Paweł Gzyl:

Free jazz w „rasterowej” wersji.

Jónsi & Alex Somers – Lost and Found
Jarek Szczęsny:

Dla przyjemnego słuchania.



Nowości z Crammed Discs

Belgijska wytwórnia rozpoczęła ten rok od wydania nowych płyt Aquaserge i Lula Peny.

Aquaserge – „Laisse ça être” (03.02.2017 | Crammed Discs / Almost Musique)

„Laisse ça être” to już czwarte wydawnictwo francuskiej grupy z Tuluzy – założonej przez Juliena Barbagallo (także perkusista Tame Impala), Juliena Gasca (klawisze, wokal) i Benjamina Gliberta (gitara, wokal). Ostatecznie skład formacji dopełnili Audrey Ginestet (bas, wokal), Manona Glibert (klarnet, saksofon, flet) i Julien Chamla (perkusja).

Jeżeli mówimy o Aquaserge to należy również pamiętać o zespole Stereolab, z którym niegdyś był związany Julien Gasc. I nie są to tylko koligacje czysto personalne, lecz w jakimś stopniu pokrewieństwo gatunkowe. Muzykę Aquaserge można podciągnąć w okolice Stereolab, ale tylko do pewnego momentu. Punktem granicznym jest użycie elektroniki. Francuzi przemycają znaczenie więcej rocka psychodelicznego (nie jest im obcy rozdział pt. Rock in Opposition), elementów kraut/prog rocka lat 60. i 70., avant-jazzu (partie dęciaków) czy muzyki świata (afrobeat, perkusyjne polirytmie). Z kolei wibrafonowe harmonie pomagają nam się przenieść za ocen, do ery chicagowskiego post-rocka (np. Tortoise). W efekcie „Laisse ça être” brzmi niczym zagubiony klasyk. Reasumując: to kolejna świetna pozycja w katalogu Crammed Discs!

Lula Pena – „Archivo Pittoresco” (27.01.2017 | Crammed Discs)

Portugalska wokalistka, gitarzystka, kompozytorka i poetka zadebiutowała w 1998 roku płytą „Phados”. Następnie długa przerwa, gdyż po dwunastu latach wydała album „Troubadour”. Choć trzeba przyznać, że artystka nie spieszy się z nagrywaniem i publikowanie nowych kompozycji. Tegoroczny „Archivo Pittoresco” to dopiero jej trzecie wydawnictwo. Dodam, że w ubiegłym roku Lula Pena wystąpiła we Wrocławiu w ramach Narodowego Forum Muzyki (tutaj zdjęcia z jej koncertu).

Podejrzewam, że Portugalia większości ludziom kojarzy się jedynie z fado. Oczywiście Pena kultywuje ten gatunek, ale robi to po swojemu. I nie ma to nic wspólnego z tym fado, jakie lansuje np. w Trójce Marcin Kydryński. Ostatnio pisałem także o wyjątkowej składance z portugalską muzyką eksperymentalną wydaną przez Discrepant. No i pamiętajmy, że w Lizbonie mieści się free jazzowy label Clean Feed.

Wyjątkowy styl gry na gitarze Peny bardzo płynnie łączy się z jej głębokim wokalem (śpiewa w języku hiszpańskim, włoskim, greckim, portugalskim, francuskim, angielskim), a do tego artystka dokłada nowe spojrzenie na wspomniane fado oraz chanson, bossa novę, flamenco czy tango. Momentami w jej drżącym głosie można również dostrzec saharyjską część Afryki. Myślę, że skojarzenia z twórczością Noury Minty Seymali są tu całkowicie uzasadnione. „Archivo Pittoresco” pokazuje, że fado może być piękne, intymne, wzniosłe (w najlepszym tego słowa znaczeniu) i pozbawione cepeliady.

 

Strona Crammed Discs »Profil na Facebooku »

 

 

 

Dołącz do ponad 13 000 fanów na Facebooku:

Komentarze

Comments are closed.