Leandro Fresco & Rafael Anton Irisarri – Una Presencia En La Brisa
Jarek Szczęsny:

Niepewność własnego słuchu.

Flaner Klespoza – Przygody i tajemnice
Jarek Szczęsny:

Debiut podwójny.

Max Andrzejewski’s Hütte – Hütte & Guests Play the Music of Robert Wyatt
Łukasz Komła:

Robert Wyatt na ujazzowionym spacerze.

Fumiya Tanaka – Right Moment
Paweł Gzyl:

Spójna całość zbudowana z kontrastowych elementów.

Król – Nieumiarkowania
Jarek Szczęsny:

Nie chce nam mówić niczego wprost.

Burial – Tunes 2011-2019
Jarek Szczęsny:

Brama do innej rzeczywistości.

Zaumne – Contact
Jarek Szczęsny:

Niezwykła bliskość.

Various Artists – Consortium Vol. 1
Paweł Gzyl:

Z Albanii do Detroit.

ARRM – II
Jarek Szczęsny:

Dzieło spokoju.

Floating Points – Crush
Jarek Szczęsny:

Stare w służbie nowoczesności.

Stefan Goldmann – Veiki
Paweł Gzyl:

Najbardziej taneczny materiał niemieckiego producenta.

True – Made Of Glass
Łukasz Komła:

Pod rękę ze smutkiem i tańczmy!

Akwizgram – Nü romantik
Jarek Szczęsny:

Próg do przeskoczenia jest niewielki.

Claro Intelecto – In Vitro – Volume 1 & 2
Paweł Gzyl:

Piękna, ale niemodna muzyka.



Porter Ricks – Anguilla Electrica

Osiemnaście lat przerwy. I co?

Kiedy w 1996 roku ukazał się debiutancki album Porter Ricks, nic nie brzmiało tak, jak zamieszczone na nim osiem kompozycji. Co prawda Thomas Köner i Andy Mellwig czerpali inspirację z formuły dub-techno, stworzonej nieco wcześniej przez Basic Channel, ale tak naprawdę właśnie dopiero na „Biokinetics” uzyskała ona w pełni swe niezwykłe brzmienie. Ten „podwodny dub” rozsławił wytwórnię Chain Reacton, która pierwotnie wydała krążek, a jej kolejni podopieczni poszli tropem wyznaczonym przez niemiecki duet.

Jego kolejne dokonania okazały się już nieco mniej udane. Zrealizowana dla Mille Plateaux w 1997 roku płyta „Porter Ricks” była pozbawiona przestrzennych brzmień, koncentrując się na klaustrofobicznych eksperymentach. Więcej mocy można było znaleźć na „Symbiotics”, wspólnym dziele Könera i Mellwiga z Kevinem Martinem, działającym wtedy jako Techno Animal, ale tym razem dub-techno typowe dla wcześniejszych dokonań duetu, zostało zdominowane przez mocne wpływy industrialnej wersji hip-hopu.

Wraz z nową dekadą, Köner i Mellwig poszli swoimi drogami. Pierwszy kontynuował tworzenie klinicznego ambientu, a drugi po wydaniu udanej płyty z minimalowym techno pod szyldem Continous Mode, działał w dronowym kolektywie Experimental Audio Research, współpracując m.in. z Kevinem Shieldsem czy Sonic Boomem. Niespodziewanie dwa lata temu Porter Ricks wrócił na scenę – najpierw na Unsoundzie w Krakowie, a potem na Atonalu w Berlinie. Konsekwencją tego jest poprzedzony wydaniem w minionym roku EP-ki „Shadow Boat” pierwszy album duetu od osiemnastu lat.

Początek jest zaskakujący: „Anguilla Electrica” to hipnotyczne techno, przypominające niemiecki trance z początku lat 90. ze względu na rozwibrowane akordy o bliskowschodniej melodyce. Muzyka ma jednak bardziej fragmentaryczny charakter – co słychać jeszcze wyraźniej w „Shoal Boat”. Tym razem przenosimy się już na teren zaszumionego dub-techno, w którym zaskakująco wyrazistą warstwę melodyczną tworzą zdeformowane sample jazzowych dęciaków. Potem rytm zwalnia do miarowego tempa smolistego dubu – i zanurzony w podwodnych warkotach „Prismatic Error C” chyba najbardziej z całej płyty przypomina dawne dokonania duetu.

Druga część zestawu zaczyna się od powrotu do szybkiego grania. „Scuba Rondo” tętni galopującym bitem o zredukowanym brzmieniu, wnosząc ze sobą pulsujące bas, minimalowe loopy i ponownie melodyjne sample. Głównym motywem „Port Of Tangency” są rwane akordy poddane radykalnej obróbce o glitchowym charakterze, które zostają wpisane w chrzęszczące tło. Podobnie wypada finałowy „Sandy Ground”, łącząc z kolei stłumiony rytm z metalicznymi korozjami, które urywają się gwałtownie, zwiastując niespodziewanie koniec albumu.

Od wydania „Biokinetics” minęło jednak 20 lat. Nic więc dziwnego, że nowe nagrania Könera i Mellwiga brzmią nieco inaczej. Owszem: nadal są mocno osadzone w dubie i techno, ale na pewno mniej w nich ambientu. Są bardziej rozedrgane, więcej tu niepokojącej nerwowości, dźwięki zostają mocno poszatkowane. Z drugiej strony pojawiają się szczątkowe melodie, których nigdy wcześniej u Porter Ricks nie było. Bilans wypada więc na plus. A ta odmienność wskazuje, że Köner i Mellwig nie chcą odcinać kuponów od dawnej twórczości, tylko iść do przodu. Spróbujmy się do tego przyzwyczaić.

Tresor 2017

www.tresorberlin.com

www.facebook.com/tresorberlin

 


Dołącz do ponad 13 000 fanów na Facebooku:

Komentarze

1 Komentarz

  1. Elektron

    Dlugo kazali na siebie czekac. Trzymaja fason !