Jeff Parker & The New Breed – Suite For Max Brown
Łukasz Komła:

Projekcja magicznych obrazów.

Various Artists – Air Texture Vol. VII
Paweł Gzyl:

Rrose i Silent Servant serwują ambient? Niemożliwe!

Siavash Amini & Saåad – All Lanes Of Lilac Evening
Jarek Szczęsny:

Bez szwów.

Villaelvin – Headroof
Jarek Szczęsny:

Tylko bardziej.

Juno – Young Star
Jarek Szczęsny:

Infiltracja jazzu.

Lonker See – Hamza
Jarek Szczęsny:

Zawsze krok przed nami.

Men With Secrets – Psycho Romance And Other Spooky Ballads
Paweł Gzyl:

Erudycyjne ćwiczenie z ejtisowego electro.

Riverrun – The Same Silent Hill
Przemysław Solski:

Muzyka z krajobrazu.

Yogtze – Yogtze
Jarek Szczęsny:

Będzie filmowo.

Wacław Zimpel – Massive Oscillations
Jarek Szczęsny:

Letarg duchowy.

Hula – Shadowland
Paweł Gzyl:

Jak ambient przenikał industrial.

Nicolas Godin – Concrete and Glass
Mateusz Piżyński:

Elektroniczny aksamit, który już dobrze znamy.

Ghost In The Machine – Breaking The Seal
Paweł Gzyl:

Czego można się spodziewać po płycie, na której jeden z utworów nosi tytuł „Napalm Breath”?

Jachna/Ziołek/Buhl – Animated Music
Jarek Szczęsny:

Poszerzanie improwizacyjnej wrażliwości.



Columbus Duo – À temps

Hałaśliwość w nadmiarze, minimalny minimalizm i język francuski.

Trudno w to uwierzyć, ale właśnie w ręce trafił mi siódmy album Columbus Duo. Ten ciekawy zespół od początku swojej działalności skupił się na obszarze gitarowym. Pamiętam jak dawniej w polskiej prasie muzycznej, w czasach kiedy istniała, toczyła się zażarta dyskusja, że mamy w Polsce najlepszą publiczność rockową. Całkiem możliwe, ale jeśli wziąć pod uwagę zespoły ery przed internetowej, bo muzycy parający się tym stylem w czasach obecnych (albo prościej – na scenie alternatywnej) niekoniecznie są rozpieszczani przez rzesze wygłodniałych fanów. To właśnie przypadek zespołu braci Swoboda. Może dlatego, że Ireneusz i Tomasz wolą zapuszczać się w rejony noise`u, post-rocka z domieszką elektroniki co czyni ich muzykę niełatwą do zgryzienia.

Sytuacji nie zmieni najnowszy krążek, który zespół nagrał latem 2017 roku. Sześć utworów, które różnią się od poprzedniego, studyjnego krążka. Wróciła estetyka noise`u, muzyka zawiera bardziej dynamiczne momenty. To co niezmienne to niekonwencjonalne podejście do użycia instrumentów. „MGD” uwodzi swoim pierwotnym charakterem. Dudniąca perkusja, rzężąca gitara i dziwne sample współgrają dobrze. Czasowo „À temps” do najdłuższych nie należy, ale wyróżnić go warto. Oryginalność i gęstość faktur muzycznych należy wyraźnie podkreślić. Początek nazwany „MNC” też wypada znakomicie. Jego zgrzytliwość i oparcie na jednym motywie wciągają.

Nie byłoby płyty Columbus Duo bez języka francuskiego. Rwane słowa w tym języku usłyszymy w utworze „SCH”. Główny składnik to sprzężenie. Istotą są zmiany natężenia dźwięku. Formalne zabawy, które z czasem mogą zmęczyć, a nawet przytłoczyć. Niestety będę musiał nieco ponarzekać na tę płytę. Pomimo ciekawych eksperymentów przynosi zbyt duży przesyt. W opisie do płyty wspomnieli o kroku w stronę minimalizmu. Nie ma go tu za wiele, przez co za szybko można się zniechęcić całością, pomimo krótkiego czasu trwania. Właściwie najpełniej wypada końcówka albumu. Tam wszystko trafia na właściwe miejsce zarówno pod kątem rozplanowania, czasu trwania oraz stawiania akcentów.

Niebagatelną rolę w ostatnich utworach pełni elektronika. Jej funkcją jest nadawanie formy, którą potem zmieniają instrumenty. Trochę przypomina to formowanie jakiegoś tworzywa. „HMB” jest proporcjonalnie skonturowany. Łamańce rytmiczne przeszyte wysokimi tonami, a gitara rozciągnięta niczym sieć. Zamykający „MNZ” pokazuje, że zespół potrafi dobrze okiełznać formę utworu. Utrzymać gęstość, temperaturę i strukturę. Kosmos spotyka się z krautrockiem. Dopowiadam sobie, że z pewnością pomógł im w tym Marcin Dymiter odpowiedzialny za miksowanie. Innymi słowy kolejny udany album w dorobku Columbus Duo. Brakuje tylko przełomu.

Dead Sailor Muzic | 2017

Bandcamp

Blog

 


Dołącz do ponad 13 000 fanów na Facebooku:

Komentarze

Comments are closed.