Trampique – Life Outside The Mirror
Jarek Szczęsny:

Melancholia codzienności.

Jan Wagner – Kapitel
Łukasz Komła:

Autentyczna bruzda.

Ian William Craig – Red Sun Through Smoke
Jarek Szczęsny:

Mgnienia poczucia straty.

Christian Löffler – Lys
Paweł Gzyl:

Piosenka jest dobra na wszystko?

Various Artists – Velvet Desert Music Vol. 2
Paweł Gzyl:

Soundtrack do współczesnego „acid westernu”.

Skalpel – Highlight
Bartek Woynicz:

Balsam na czas zarazy.

Electric Indigo – Ferrum
Paweł Gzyl:

W atomowym silosie.

Stian Westerhus – Redundance
Jarek Szczęsny:

Ucieczka od tradycyjnych piosenek.

Immortal Onion – XD [Experience Design]
Jarek Szczęsny:

Nie spodziewałem się ich tam spotkać.

Moses Sumney – græ Part 1
Jarek Szczęsny:

Przestrzeń okrojona ze skrajności.

Blind Boy De Vita – Cumpà
Łukasz Komła:

Z cienia w ogień!

Camea – Dystopian Love
Paweł Gzyl:

Futurystycznie i kobieco.

Shabaka and the Ancestors – We Are Sent Here By History
Jarek Szczęsny:

On wie więcej.

The Fear Ratio – They Can’t Be Saved
Paweł Gzyl:

Suma najlepszych elementów.



Oliver Way – From The Shadows

Londyński koktajl.

Oliver Way to szara eminencja londyńskiej sceny klubowej. Jest na niej obecny od 1991 roku, kiedy to zaczął didżejować, by siedem lat później założyć własną wytwórnię Urban Substance, a jedenaście lat później – stworzyć z wokalistą znanym jako Paris The Black Fu ekstrawagancki duet Detroit Grand Pubahs. Projekt ten znany z dynamicznego electro i klubowego techno szybko przyniósł Wayowi sukces, dzięki czemu mógł on wejść w XXI wieku z nowym przedsięwzięciem. Była nim agencja promocyjna ePM, która z czasem stała się także wytwórnią płytową.

To właśnie w jej barwach brytyjski weteran debiutuje teraz swym pierwszym solowym albumem. Choć sam firmuje znajdujące się na nim trzynaście nagrań, to w ich powstaniu wsparło go spore grono gości. Nic w tym dziwnego – Way poznał w ciągu ostatniego ćwierćwiecza wielu artystów z londyńskiego undergroundu i zaprzyjaźnił się z nimi. Teraz odciskają oni swoje piętno na jego płycie, a są to znani i nam Ben Long, Freddie Fresh czy Gareth Whitehead. Dzięki nim album mieni się wszystkimi kolorami londyńskiego życia klubowego.

Krążek otwiera oryginalne electro – „Dust Storm”, którego ozdobą jest intrygujący duet indyjskiej wokalizy i dźwięków sitaru. Podobne rytmy wracają w połowie zestawu za sprawą „Number Free”, idealnie nadającego się do breakdance’u. Połamane rytmy są także podstawą „Stained Glass Shadows” i „Bad Bwoy Tune”. W pierwszym z nagrań dostajemy sprężysty breakbeat wsparty soczystą partią Hammonda, a w drugim – „żywy” jam z perkusją, dęciakami i jamajskimi śpiewami w rolach głównych. Do segmentu tego pasuje także „Thorpe Road”, który zaskakuje melodyjnym dancehallem.

Drugą stronę „From The Shadows” tworzy zwarta sekcja nagrań w stylu techno. „Davies Gene” mogłoby się z powodzeniem znaleźć w repertuarze Detroit Grand Pubahs ze względu na taneczną funkcjonalność i przestrzenne brzmienie. W „Music Is So Special” rozbrzmiewają sample z dyskotekowego klasyka z końca lat 70. – piosenki „Music Is So Special” grupy Peach Boys. Bardziej rwaną rytmikę wnosi „Calling Danny Boy” z wyrazistym motywem syntezatorowym. „Working Girl” zaskakuje zwrotem w stronę surowego getto-techu spod znaku Dance Manii, a całość wieńczy wymodelowany na karaibską modłę „Lucky Dip”.

Debiutancki album Olivera Waya nawiązuje w oczywisty sposób do albumów przygotowywanych przez mistrzów brytyjskiej selekcji połowy lat 90. – od Carla Craiga, przez Justina Robertsona i Davida Holmesa, po Andy’ego Weatheralla. Jest tu mnóstwo klubowej energii i dynamicznej elektroniki, nie brakuje jednak również melodii i piosenkowych odniesień. Wszystko to podane zostało z łobuzerską przekorą, typową dla angielskiej chuliganerki. Dla polskiego słuchacza to nieco egzotyczny koktajl – ale powinien mu posmakować. Trzeba tylko dać mu szansę.

ePM 2018

www.epm-music.com

www.facebook.com/EPM.Music

www.facebook.com/oliver.way.mr.o

 


Dołącz do ponad 13 000 fanów na Facebooku:

Komentarze