Jeff Parker & The New Breed – Suite For Max Brown
Łukasz Komła:

Projekcja magicznych obrazów.

Various Artists – Air Texture Vol. VII
Paweł Gzyl:

Rrose i Silent Servant serwują ambient? Niemożliwe!

Siavash Amini & Saåad – All Lanes Of Lilac Evening
Jarek Szczęsny:

Bez szwów.

Villaelvin – Headroof
Jarek Szczęsny:

Tylko bardziej.

Juno – Young Star
Jarek Szczęsny:

Infiltracja jazzu.

Lonker See – Hamza
Jarek Szczęsny:

Zawsze krok przed nami.

Men With Secrets – Psycho Romance And Other Spooky Ballads
Paweł Gzyl:

Erudycyjne ćwiczenie z ejtisowego electro.

Riverrun – The Same Silent Hill
Przemysław Solski:

Muzyka z krajobrazu.

Yogtze – Yogtze
Jarek Szczęsny:

Będzie filmowo.

Wacław Zimpel – Massive Oscillations
Jarek Szczęsny:

Letarg duchowy.

Hula – Shadowland
Paweł Gzyl:

Jak ambient przenikał industrial.

Nicolas Godin – Concrete and Glass
Mateusz Piżyński:

Elektroniczny aksamit, który już dobrze znamy.

Ghost In The Machine – Breaking The Seal
Paweł Gzyl:

Czego można się spodziewać po płycie, na której jeden z utworów nosi tytuł „Napalm Breath”?

Jachna/Ziołek/Buhl – Animated Music
Jarek Szczęsny:

Poszerzanie improwizacyjnej wrażliwości.



LUMP – Lump

Produkt wysokiej jakości.

Laura Marling to wokalistka, która potrafiła zwrócić na siebie uwagę. Jej niepospolite podejście do muzyki folkowej zaowocowały kilkoma udanymi płytami i niemałym rozgłosem. Najwyraźniej uznała, że czas na coś innego. Jakieś przełamanie by się przydało lub podjęcie ryzyka artystycznego. Z pomocą przybył Mike Lindsay z Tunng. W ten sposób powstał duet LUMP, który niewiele myśląc, w ten sam sposób zatytułował swoją debiutancką płytę. W ten sposób do rąk naszych trafia album bez pudła. Uderza rozmach harmonijny, układanka brzmieniowa i surrealizm liryczny. Zwyczajnie płyta, której nie wolno przegapić.

Gdybym miał wybrać utwór, który przez wakacyjne miesiące będzie atakował i osaczał z każdego możliwego źródła dźwięku, to skazałbym się na „Curse of the Contemporary”. Nieprzytomnie przebojowy z zawsze dobrze się kojarzącym słowem „California” w refrenie. Słoneczny, melodyjny i najsłodszy na płycie. Jednocześnie mylący, bo niewyczerpujący wiedzy o reszcie albumu. Potraktujmy to jako wędkę, na którą zespół chce złapać szerszą publiczność.

Zupełnie inny jest „Rolling Thunder”. Marling posługuje się głębszym wokalem, w tle pobrzmiewają żywe instrumenty, a całość wyściełana jest elektroniką. W kontrze stoi tekst przypominający psychodeliczne wizje. Z resztą sama końcówka czy też „przerwa” na dęciaki robią znakomite wrażenie. Elektroniczny impuls wita nas w otwierającym „Late to the Flight”. Wokalistka wciąga nas od razu w swój świat, gdzie maluje kropki na swoim nadgarstku.

O sile osobowości Marling świadczy „Hand Hold Hero”. Przy nim spędziłem najwięcej czasu. Poplątane synthy, dość klasyczny układ wokali i zaprogramowana perkusja. Przyznam, że Lindsay dwoi się i troi, żeby ukazać koleżankę w jak najlepszym świetle. Udaje mu się to, za każdym razem inaczej. Nawet w „Shake Your Shelter”, gdzie zmultiplikowane wokale nakładają się na programowo prosty rytm. Nie mam do czego się przyczepić. Świetna płyta, którą zamyka recytacja imion i nazwisk wszystkich, którzy się przyczynili do jej powstania oraz zaczepne stwierdzenie „LUMP is a product”. To od razu nasuwa skojarzenie z niezapomnianą Igą Cembrzyńską.

Dead Oceans | 2018

Oficjalna strona
FB

 


Dołącz do ponad 13 000 fanów na Facebooku:

Komentarze