Enchanted Hunters – Dwunasty Dom
Krzysiek Stęplowski:

Czasem naprawdę warto czekać. Warto wypatrywać, nawet latami, jeśli tylko cierpliwość nagrodzona ma być w taki sposób.

Ecnahnted Hunters Dwunasty Dom
Rrose – Hymn To Moisture
Paweł Gzyl:

Techno w stylu Marcela Duchampa.

Trzaska/Mazurkiewicz/Szpura – North Meridian
Jarek Szczęsny:

Można się spocić od samego słuchania.

Giant Swan – Giant Swan
Paweł Gzyl:

Czy znany ze świetnych koncertów duet sprawdził się również w studiu?

Floating Spectrum – A Point Between
Jarek Szczęsny:

Cyfrowy pomnik przyrody.

Bleu Roi – Dark/Light
Łukasz Komła:

Wiosną ubiegłego roku wsłuchiwaliśmy się w singiel szwajcarskiego projektu Bleu Roi, a przed kilkoma dniami ukazała się ich nowa EP-ka „Dark/Light”, którą przybliżamy i jednocześnie o niej rozmawiamy z Jennifer Jans.

Traversable Wormhole – Regions Of Time
Paweł Gzyl:

Adam X wraca do projektu sprzed dekady.

Sudan Archives – Athena
Jarek Szczęsny:

Do diabła z dobrymi radami.

Planetary Assault Systems – Plantae
Paweł Gzyl:

W stronę psychodelii.

Sleep D – Rebel Force
Paweł Gzyl:

Muzyczny zapach minionego lata.

Levitation Orchestra – Inexpressible Infinity
Jarek Szczęsny:

Podpalacze wzniecają eutymię.

Innercity Ensemble – IV
Jarek Szczęsny:

Luz i bogactwo.

Grischa Lichtenberger – RE:PHGRP
Paweł Gzyl:

Free jazz w „rasterowej” wersji.

Jónsi & Alex Somers – Lost and Found
Jarek Szczęsny:

Dla przyjemnego słuchania.



A Lily / Kin Hana

O nowych EP-kach A Lily i Kin Hana tylko na Nowej Muzyce! Wielka Brytania vs USA. Dwa nieprzeciętne głosy i światy muzyczne, które warto poznać!

A Lily – „Id-Dar Tal-Missier” (Blank Editions | 31.08.2018)

Nie wiem czy kojarzycie taki brytyjski zespół jak Yndi Halda? Jeśli nie, to podpowiem, że multiinstrumentalista James Vella (aka A Lily) jest jego założycielem. W tym roku grupa wydała na winylu jedno dłuższe i bardzo dobre nagranie „A Sun​-​Coloured Shaker”. Projekt A Lily z kolei rozpoczął oficjalnie swój żywot w 2006 roku. Z tamtego okresu pochodzi płyta „Wake:Steep”. Później były jeszcze inne wydawnictwa, choć nieczęsto wypuszczane przez Vella, więc minęło już siedem lat od poprzedniego krążka „Thunder Ate The Iron Tree” (2011).

Najnowsza EP-ka „Id-Dar Tal-Missier” (z języka maltańskiego oznacza „Dom Ojca”) powstała właśnie w domowym zaciszu, gdzie Vella nagrał praktycznie sam ścieżki wszystkich instrumentów – a słychać gitarę, banjo, wiolonczelę, organy, ksylofon, chińską harfę guzheng, perkusję i elektronikę. Na skrzypcach zagrał Daniel Neal, czyli członek Yndi Halda. Inspiracje artysty są dość szerokie, wymienia dokonania Wernera Herzoga i Apichatponga Weerasuthakula, serial „Stranger Things”, swego psa o imieniu Sully, książki Cormaca McCarthy’ego, Gabriela Garcii Marqueza, Johna Cheevera i Carsona McCullersa oraz podróże do Indii, Ameryki Południowej i na Bliski Wschód.


„Id-Dar Tal-Missier” to niecałe trzydzieści minut muzyk, od której trudno się uwolnić. Niby nic takiego nowego, a jednak A Lily zaskakuje autentycznym i świeżym przekazem. Songwriterska melancholia w wydaniu Vella sięga korzeniami do post-rocka oraz przyjmuje odcienie różnych kultur. Fani Mount Eerie, Sufjana Stevensa, Julii Holter, Nic Gray & The Random Orchestra czy elektronicznego Helios (w tym roku wydał bardzo udany album „Veriditas”) nie będą zawiedzeni nową muzyką A Lily!

Strona A Lily »Profil na Facebooku »

Kin Hana – „Au Sable” (Black Medow | 24.08.2018)

Aaron Carroll – tancerz, aktor, kompozytor, muzyk i wokalista, objawił się parę lat temu pod nazwą Longshoreman (warto sprawdzić). Pochodzi z południa Stanów Zjednoczonych, ale od wielu lat mieszka i tworzy w Nowym Jorku. „Au Sable” jest jego debiutancką EP-ką nagraną pod nowym pseudonimem jako Kin Hana. Nazwa projektu Carrolla to imię i nazwisko japońskiego pradziadka ze strony ojca, a sam tytuł „Au Sable” skrywa w sobie także ciekawą historię. Au Sable to niewielkie miasto w stanie Nowy Jork, w którym na początku zamieszkał Carroll i założył tam restaurację. Pewnego dnia został obrabowany przez golfistę. Ostatecznie ława przysięgłych uniewinniła Johna Montague’a, choć świadkowie rozpoznali go. Paranoja systemu sprawiedliwości.

„Au Sable” wypełniło sześć dojrzałych utworów, jakie można śmiało zestawić z Songs: Ohia, Bonnie „Prince” Billym czy Vicem Chesnuttem. Echo tego ostatniego dobitnie usłyszałem w znakomitej kompozycji „Johnny”. Kin Hana, podobnie jak A Lily, lubi nasycać brzmienie gitary elektroniką, dlatego też w paru momentach przepływa ambientonowo-dronowa smuga. „Au Sable” to jedno z najciekawszych (tuż obok A Lily) wydawnictw tego roku z okolic szeroko rozumianego songwritingu. Polecam!

Strona Kin Hana »Profil na Facebooku »

*Na zdjęciu: Kin Hana

 

 

 

Dołącz do ponad 13 000 fanów na Facebooku:

Komentarze