Robin Saville – Build A Diorama
Paweł Gzyl:

Na powitanie wiosny.

Ku_tzu – Architekci wspomnień
Jarek Szczęsny:

Miejsce, w którym wszystko słychać.

NOON – Nobody, Nothing, Nowhere
Bartek Woynicz:

„Above me, below, me all around me”

Desire Marea – Desire
Jarek Szczęsny:

To nie pierwszy taki przypadek.

His Master’s Voice – Log: Canis Majoris
Paweł Gzyl:

Podróż w stronę Syriusza.

Cel (Felix Kubin & Hubert Zemler) – Cel
Jarek Szczęsny:

Radosne odbicie.

Fabrizio Rat – Shades Of Blue
Paweł Gzyl:

Modularna polifonia.

Long Arm – Silent Opera
Jarek Szczęsny:

Trip-hop nigdzie nie odszedł.

Jeff Parker & The New Breed – Suite For Max Brown
Łukasz Komła:

Projekcja magicznych obrazów.

Various Artists – Air Texture Vol. VII
Paweł Gzyl:

Rrose i Silent Servant serwują ambient? Niemożliwe!

Siavash Amini & Saåad – All Lanes Of Lilac Evening
Jarek Szczęsny:

Bez szwów.

Villaelvin – Headroof
Jarek Szczęsny:

Tylko bardziej.

Juno – Young Star
Jarek Szczęsny:

Infiltracja jazzu.

Lonker See – Hamza
Jarek Szczęsny:

Zawsze krok przed nami.



John Tejada – Live Rytm Trax

Jak brzmi muzyka amerykańskiego producenta na żywo?

W ciągu swej trwającej od 1994 roku kariery John Tejada nagrywał dla wielu różnych wytwórni. Śledząc choćby tylko jego albumową dyskografię, trafiamy na wydawnictwa takich tłoczni jak A13, deFocus, Immigrant, Plug Research czy ostatnio Kompakt. Szczególne miejsce zajmują jednak na tej liście płyty wydane przez jego własną firmę – Palette. Działa ona od 1996 roku – i nieprzerwanie do dzisiaj dostarcza nam nowego materiału swego szefa. Przykładem tego najnowszy album w dorobku producenta z Los Angeles – „Live Rytm Trax”.

Po raz pierwszy John Tejada wyruszył w trasę koncertową niespełna dwadzieścia lat temu. Od tamtej pory przemierza kulę ziemską co sezon, promując swe najnowsze wydawnictwa. Można go było oglądać w najważniejszych klubach świata – od Berghain, przez Rex, po Fabric. Nic więc dziwnego, że wpadł w końcu na pomysł, aby swój najnowszy album nagrać tak, jakby to była koncertowa rejestracja – „na żywo” z wykorzystaniem tylko jednego syntezatora. Ten jedyny w swoim rodzaju występ Tejady odbył się w Detroit w studiu Kenny’ego Larkina, a jego owocem jest „Live Rytm Trax”.

Wbrew temu, co można by się było spodziewać nie jest to wcale jakoś wyjątkowo surowa muzyka. Amerykański producent pozostaje w dziesięciu nagraniach z krążka wierny swym ulubionym brzmieniom. Lwią część kolekcji wypełnia detroitowe techno, w którym prym wiodą soniczne akordy klawiszy („Soft Hue” czy „126 bpm”). Jedynie sporadycznie Tejada robi skok w bok od tej estetyki – choćby w stronę house’u z acidowym wątkiem („Zazz Function”) lub mięsistego electro o brzęczącym brzmieniu. Pewną nowość stanowią tu utwory podszyte dubowym pulsem – nie wystające jednak poza house’ową formułę („Bdub”).

„Live Rytm Trax” prezentuje nam koncertowe oblicze muzyki Johna Tejady – i trzeba przyznać, że misternie łącząc melodyjne partie syntezatora z nieustępliwym rytmem automatu perkusyjnego zachęca do tanecznych pląsów. Dzieje się to jednak bez jakiegoś większego przymusu. Materiału z „Live Rytm Trax” można z powodzeniem słuchać w domu lub w innej sytuacji pozaklubowej – i tak składające się nań dziesięć utworów zabrzmi dobrze. Może nie jest to tak intymny i subtelny materiał jak ostatnie albumy Tejady dla Kompaktu, ale i on nosi piętno jego charakterystycznego stylu.

Palette 2018

www.paletterecordings.com

www.facebook.com/johntejadaofficial

 


Dołącz do ponad 13 000 fanów na Facebooku:

Komentarze