W 2006 roku ukazał się „Togyopop”, pierwszy album Modified Toy Orchestra. Wówczas był to jednoosobowy projekt Briana Duffyego, który spędził blisko pięć lat nad produkcją debiutu. Wytężona praca opłaciła się i była słyszalna w każdej sekundzie tej dopieszczonej do ostatniej nuty płyty.
Dlaczego Duffy poświęcił tak wiele czasu „Togyopop”? Odpowiedź jest prosta – brytyjski artysta przez dwa lata budował instrumenty i uczył się na nich grać, zaś przez kolejne trzy odkrywał kombinacje dźwięków i muzycznych fraz. Lider MTO zajmuje się bowiem circuit bendingiem, czyli twórczym wykorzystaniem zwarć układów rozmaitych elektronicznych urządzeń, głównie zabawek i dziecięcych keyboardów na baterie, a także ich rozkręcaniem i składaniem na powrót w zmienionych konfiguracjach (vide nazwa grupy). Jak sam twierdzi, jest to „proces współpracy z umysłem maszyny”.
Obecnie skład zespołu liczy aż sześć osób, ale sposób komponowania pozostał niezmieniony – powstałe na skutek zwarć dźwięki układają się w wesołe melodie, okraszone trzaskami, piskami i zgrzytami. I właśnie taka muzyka wypełnia „Plastic Planet” – drugi album w dyskografii MTO, do którego dołączona jest 12-stronicowa książeczka w twardej oprawie, oczywiście dla dzieci.
Jest to twórczość zwariowana i krotochwilna, a jednak niepozbawiona pewnego podtekstu filozoficznego. Pod płaszczykiem lekkości i nieskrępowanej zabawy grupa przemyca bowiem – trochę na marginesie i bez słów – obserwacje dotyczące stosunku człowieka do technologii, galopującego gadżeciarstwa czy nieustannej żądzy upgradeowania wszelkiej aparatury.
„Plastic Planet” potwierdza, że MTO jest zupełnie niepowtarzalnym zjawiskiem w świecie muzyki elektronicznej. Dokonania sekstetu zachwycają nie tylko pomysłowością, ale i swoistą oryginalnością, albowiem podczas komponowania nie używano żadnych laptopów, syntezatorów, kontrolerów MIDI i sampli. Nie znajdziecie tu żadnego dubstepu, minimalu czy house. Prawdziwy ewenement, Wielki Elektronik byłby dumny.
Warm Circuit, 2010
