Foghorn – Thanatos
Jarek Szczęsny:

Album wysokooktanowy.

Subjected – Pictures From The Aftermath
Paweł Gzyl:

Ambientowa afirmacja życia i miłości.

Billy Woods And Kenny Segal – Hiding Places
Jarek Szczęsny:

Ciężki i ponury.

Ellen Arkbro – Chords
Paweł Gzyl:

Filozofia czystego akordu.

BNNT is Patrick Higgins – Multiversion #1
Jarek Szczęsny:

Część pierwsza.

Opla – Obertasy
Jarek Szczęsny:

Modernizacja polskiej wsi.

Zguba – Potwarz
Jarek Szczęsny:

Zagadkowa umysłowość.

Erith – Speed of Light
Przemysław Solski:

Niebanalny styl, kosmiczna muzyka, swoboda na scenie, tak w kilku słowach można określić nowe zjawisko na polskim rynku.

Øyvind Torvund – The Exotica Album
Łukasz Komła:

W egzotycznym zwierciadle.

Sciahri – Double-Edged
Paweł Gzyl:

Plemienny minimal.

Various Artists – ePM Selected Vol. 7
Paweł Gzyl:

Dziesięć house’owych sztosów.

Dren – Time And Form
Paweł Gzyl:

Black metal przekuty na nowoczesną elektronikę.

Dots (Uwe Schmidt) – Dots
Ania Pietrzak:

Śladami czarów w kosmicznej otchłani.

S S S S – Walls, Corridors, Baffles
Paweł Gzyl:

Power ambient z Lucerny.



James Ferraro – Suki Girlz

James F. po raz kolejny.

Najnowszym albumem Ferraro odpiera większość zarzutów swoich krytyków jeszcze zanim wybrzmią pierwsze dźwięki. Przy tej produkcji nie będzie „liczyć hajsu na bandcampie”: album ujrzał światło dzienne przez nowe konto na Instagramie. W serwisie Soundcloud 22 ścieżki Suki Girlz załadował User703918785, puste pozostały pola meta danych w darmowym downloadzie Mediafire, za każdym razem oszukując mojego walkmana.

Skąd więc wiadomo, że to jednak Ferraro? Wystarczy posłuchać. Już pierwsze dźwięki przynoszą bardzo charakterystyczne zimne r’n’b z metalicznym brzmieniem, sporą ilością cyfrowych zniekształceń i lekko kopniętym rytmem. Pojawia się też generator mowy, James, niestety, znów śpiewa, ale katalog gatunkowy „Suki Girlz” jest szerszy niż poprzedniczki. Obok bardziej ambientowych numerów (8) znalazło się miejsce na ładną, chwytliwą melodię na fortepianie (2), bardziej taneczne, niemal dyskotekowe prawie-bangery (7, 13, 19), czy kanapowe zamuły (9).

Z małymi wyjątkami kompozycje „Suki Girlz” są o wiele prostsze, jednowymiarowe, co często wychodzi zresztą Ferraro na zdrowie. „NYC, HELL 3:00 AM” była płytą zwartą tematycznie, sumą osobistych przemyśleń i traum, doświadczeniem w odbiorze bardzo intensywnym (recenzja tutaj). Tym razem Ferraro zdecydował się na materiał jeśli nie weselszy to na pewno podany w sposób mniej odpychający. Prostota szybko jednak Jamesa nudzi, Amerykanin często porzuca piosenki zanim te zdarzą urosnąć w coś więcej niż tylko ciekawy temat.

Anonimowość i brak aktywnej promocji albumu pozbawił ten materiał przeintelektualizowanej para-filozoficznej otoczki, od której kipiał poprzedni album Jamesa. Obok trafionych utworów pojawiają się te udane mniej, a co autor miał na myśli ustalić trzeba samemu. „Suki Girlz” to przez to produkcja prostsza, medialnie nie tak nośna i mniej polaryzująca opinie, choć nie mniej ciekawa.

Lipiec 2014 | self released

Profil na Facebooku »
 

Dołącz do ponad 10 000 fanów na Facebooku:

Komentarze

Comments are closed.