Emika ‎– Falling In Love With Sadness
Mateusz Piżyński:

Czy uptempo to dobra kanwa na smutne opowieści?

Terence Fixmer – Through The Cortex
Paweł Gzyl:

Nastrój, nie energia.

Mazutti – Kształt Jazzu Który Ma Dojść
Jarek Szczęsny:

Albo i nie.

Aphex Twin – Collapse EP
Ania Pietrzak:

Ukochany troll częstuje kryształami.

Tim Hecker – Konoyo
Jarek Szczęsny:

Wkurz przemądrzałego realistę.

Kaczmarek – K.A.C.Z.M.A.R.E.K.
Paweł Gzyl:

Kolejny krok w stronę eksperymentu.

Envee, Teielte oraz Petite Noir
Jarek Szczęsny:

Polska i reszta świata.

The Lotus Eaters – Desatura
Paweł Gzyl:

Wycinki ze studyjnych improwizacji.

Marie Davidson – Working Class Woman
Jarek Szczęsny:

Alternatywny bal.

Puce Mary – The Drought
Paweł Gzyl:

Dominacja czy uległość?

The Dumplings // Oxford Drama
Jarek Szczęsny:

Młodzi, zdolni, elektroniczni.

Various Artists – Air Texture Vol. VI – Selected By Steffi & Martyn
Paweł Gzyl:

Breakbeatowa wersja ambientu.

Szun Waves – New Hymn To Freedom
Jarek Szczęsny:

Pasuje jak ulał.

Stephen Lopkin – Clyde Built
Paweł Gzyl:

Świetlista elektronika w stylu Motor City.



Zoë Mc Pherson – String Figures

Utęczowianie? Nie! Papuzi rumieniec w reflektorach czerni i bieli!

Zoë Mc Pherson jest belgijską producentką, wokalistką, performerką, skrzypaczką. W ostatnich latach artystka poświeciła dużo czasu na badania antropologiczne kultur Eskimosów czy kurdyjskich kobiet. W latach 2016-2017 była kuratorką festiwalu Beursschouwburg w Brukseli. Z kolei początki jej muzycznej kariery sięgają jazzu – niegdyś założyła z perkusistą duet, grając na irlandzkich skrzypcach. Nie są też obce Mc Pherson benińskie rytmy voodoo, gdzie w trakcie ich poznawania nawiązała współpracę z wszechstronnym perkusistą Falkiem Schrauwenem (mieszkał w Brazylii, ale odwiedzał Benin).

Słuchając „String Figures” należy mieć na uwadze, że jest to debiutancki materiał Mc Pherson, a wcale tego nie słychać – ponieważ wypływa z nagrań dojrzałość, nieszablonowa pomysłowość oraz patrzenie w przyszłość z jednoczesnym poszanowaniem tradycji (co dziś nie jest aż tak oczywiste). To wszystko robi naprawdę ogromne wrażenie.

Mnogość estetyk, jakich dostarcza nam „String Figures”, jest fascynującym doświadczeniem. Świat cyfrowy miesza się z organicznym, elektroniką, żywymi instrumentami i audiowizualnymi eksperymentami (na żywo). Zoë ubrała tytuły kompozycji w poszczególne rozdziały, nadając im odpowiednie zagęszczenie w warstwie muzycznej – polirytmiczne zakrzywienia, surowa elektronika (syntezatory), modulowany śpiew gardłowy, free jazzowy saksofon, nagrania terenowe, odniesienia do twórczości amerykańskiej kompozytorki Laurie Spiegel i wiele innych wątków.

Mc Phersona zebrała field recording w różnych miejscach, np. stukot końskich kopyt w Turcji czy odgłosy pszczół we Francji. Wspomina też swój pobyt w Indonezji, gdzie uderzyło ją intensywne otoczenie. Artystka wykorzystała również archiwalny materiał terenowy choćby z Grenlandii, a dokładnie śpiew gardłowych Inuitów pochodzący z lat 50. XX wieku.

Finezyjną rytmikę dostajemy już od pierwszego utworu „I Sabotage Story (unknot opening)”. Ten aspekt Zoë komentuje tak: Nieustanne przesunięcia rytmiczne w muzyce uruchamiają kosmiczną przestrzeń, w której pojawiają się alternatywne liminalne możliwości. Mroczną elektronikę w „II Deep (prayer)” (to ponoć ulubiony fragment Mc Pherson i Schrauwena) napędza niespokojny rytm. W kilku momentach słychać kreolskie Palenque, a na pewno w transowym „III Shaman (how I became)”, z dodatkiem recytacji Zoë w języku francuskim i rzężącym saksofonem w stylu Matsa Gustafssona. „IV Komusar (moving)” zachwyca plemiennością w połączeniu z elektroniką (ten drapieżny dron!). Niemal ambientowy „Hardingfele (release)” z udziałem tradycyjnych norweskich skrzypiec (regularnie opisuję projekty z wytwórni Hubro, gdzie ten instrument często powraca), jest tylko wstępem do psychodelicznego, industrialnego dygotu w „VI Inouï (and free)”. Kolażowa mozaika wije się w tle kończącego całość „VII Transmission (so it shall never be lost)”, która niespodziewanie się wycisza, milknie i… pozostaje pożądane uczucie niedosytu.

Zoë Mc Pherson wielokrotnie wyraża swoje obawy dotyczące dewastowania i znikania kultur (stąd mamy np. Inuitów), dlatego też angażuje do procesu tworzenia muzyki nowoczesny świat mediów czy elektronikę, tym samym próbując chronić zagrożone tradycje. Na „String Figures” udało się jej niesamowicie zbalansować oba te światy – tradycja oddycha współczesnością i na odwrót. Unosi się tu feeryczna i osobliwa energia.

02.03.2018 | SVS Records

 

Strona Zoë Mc Pherson »Profil na Facebooku »Profil na BandCamp »Strona SVS Records »Profil na Facebooku »

fot. Camille Cooken

 

 

Dołącz do ponad 10 000 fanów na Facebooku:

Komentarze