Kink Gong – Dian Long: Soundscape China / Destruction of Chinese Pop Songs
Łukasz Komła:

Kink Gong buszował w swoim chińskim żywiole, gdzie zebrał wiele garści nagrań terenowych.

Tensal – Graphical
Paweł Gzyl:

Dwie twarze.

Konieczność – Free Jazz
Jarek Szczęsny:

Zasłużony relaks.

Wolfman – Mark My World Remix EP
Łukasz Komła:

Wariacje na temat jednego utworu zawiniętego w formę remiksów? Najnowsza EP-ka duetu Wolfman spełnia te wymogi.

Aïsha Devi – DNA Feelings
Kasia Jaroch:

Poprzez medytację i terapię dźwiękową, szwajcarska producentka wkracza do świata muzyki. Najlepszego z możliwych światów.

Dwugłos: Jan Jelinek – Zwischen
Redakcja:

Ciekawy eksperyment czy czcza gadanina? Jarek Szczęsny i Maciej Kaczmarski o nowej płycie Jana Jelinka.

Jan Jelinek - Zwischen
Skee Mask – Compro
Paweł Gzyl:

Panorama brytyjskich brzmień sprzed dwóch dekad.

Nur Jaber – If Only – A State Of Peace
Paweł Gzyl:

Mistyka z Bliskiego Wschodu.

Tourist Kid – Crude Tracer
Ania Pietrzak:

Uroki chwilowej niedoskonałości.

Ben McElroy – The Word Cricket Made Her Happy
Jarek Szczęsny:

Folk z dronami.

Wajatta – Casual High Technology
Paweł Gzyl:

House’owy stand-up

Various Artists – Pleasure Instruments
Paweł Gzyl:

Sado-maso techno.

Paide & Fischerle presents Doubts 2
Jarek Szczęsny:

Zabawy z footworkiem.

TWINS – That Which Is Not Said
Mateusz Piżyński:

Synth-popowe new romantic.



Zoë Mc Pherson – String Figures

Utęczowianie? Nie! Papuzi rumieniec w reflektorach czerni i bieli!

Zoë Mc Pherson jest belgijską producentką, wokalistką, performerką, skrzypaczką. W ostatnich latach artystka poświeciła dużo czasu na badania antropologiczne kultur Eskimosów czy kurdyjskich kobiet. W latach 2016-2017 była kuratorką festiwalu Beursschouwburg w Brukseli. Z kolei początki jej muzycznej kariery sięgają jazzu – niegdyś założyła z perkusistą duet, grając na irlandzkich skrzypcach. Nie są też obce Mc Pherson benińskie rytmy voodoo, gdzie w trakcie ich poznawania nawiązała współpracę z wszechstronnym perkusistą Falkiem Schrauwenem (mieszkał w Brazylii, ale odwiedzał Benin).

Słuchając „String Figures” należy mieć na uwadze, że jest to debiutancki materiał Mc Pherson, a wcale tego nie słychać – ponieważ wypływa z nagrań dojrzałość, nieszablonowa pomysłowość oraz patrzenie w przyszłość z jednoczesnym poszanowaniem tradycji (co dziś nie jest aż tak oczywiste). To wszystko robi naprawdę ogromne wrażenie.

Mnogość estetyk, jakich dostarcza nam „String Figures”, jest fascynującym doświadczeniem. Świat cyfrowy miesza się z organicznym, elektroniką, żywymi instrumentami i audiowizualnymi eksperymentami (na żywo). Zoë ubrała tytuły kompozycji w poszczególne rozdziały, nadając im odpowiednie zagęszczenie w warstwie muzycznej – polirytmiczne zakrzywienia, surowa elektronika (syntezatory), modulowany śpiew gardłowy, free jazzowy saksofon, nagrania terenowe, odniesienia do twórczości amerykańskiej kompozytorki Laurie Spiegel i wiele innych wątków.

Mc Phersona zebrała field recording w różnych miejscach, np. stukot końskich kopyt w Turcji czy odgłosy pszczół we Francji. Wspomina też swój pobyt w Indonezji, gdzie uderzyło ją intensywne otoczenie. Artystka wykorzystała również archiwalny materiał terenowy choćby z Grenlandii, a dokładnie śpiew gardłowych Inuitów pochodzący z lat 50. XX wieku.

Finezyjną rytmikę dostajemy już od pierwszego utworu „I Sabotage Story (unknot opening)”. Ten aspekt Zoë komentuje tak: Nieustanne przesunięcia rytmiczne w muzyce uruchamiają kosmiczną przestrzeń, w której pojawiają się alternatywne liminalne możliwości. Mroczną elektronikę w „II Deep (prayer)” (to ponoć ulubiony fragment Mc Pherson i Schrauwena) napędza niespokojny rytm. W kilku momentach słychać kreolskie Palenque, a na pewno w transowym „III Shaman (how I became)”, z dodatkiem recytacji Zoë w języku francuskim i rzężącym saksofonem w stylu Matsa Gustafssona. „IV Komusar (moving)” zachwyca plemiennością w połączeniu z elektroniką (ten drapieżny dron!). Niemal ambientowy „Hardingfele (release)” z udziałem tradycyjnych norweskich skrzypiec (regularnie opisuję projekty z wytwórni Hubro, gdzie ten instrument często powraca), jest tylko wstępem do psychodelicznego, industrialnego dygotu w „VI Inouï (and free)”. Kolażowa mozaika wije się w tle kończącego całość „VII Transmission (so it shall never be lost)”, która niespodziewanie się wycisza, milknie i… pozostaje pożądane uczucie niedosytu.

Zoë Mc Pherson wielokrotnie wyraża swoje obawy dotyczące dewastowania i znikania kultur (stąd mamy np. Inuitów), dlatego też angażuje do procesu tworzenia muzyki nowoczesny świat mediów czy elektronikę, tym samym próbując chronić zagrożone tradycje. Na „String Figures” udało się jej niesamowicie zbalansować oba te światy – tradycja oddycha współczesnością i na odwrót. Unosi się tu feeryczna i osobliwa energia.

02.03.2018 | SVS Records

 

Strona Zoë Mc Pherson »Profil na Facebooku »Profil na BandCamp »Strona SVS Records »Profil na Facebooku »

fot. Camille Cooken

 

 

Dołącz do ponad 10 000 fanów na Facebooku:

Komentarze