DJ Bone – Beyond
Paweł Gzyl:

Nowa muzyka detroitowego producenta nie schodzi poniżej typowego dlań poziomu.

Hector Oaks – As We Were Saying
Paweł Gzyl:

Nowa muzyka protestu.

Thomas Fehlmann – 1929 – Das Jahr Babylon
Paweł Gzyl:

Pocztówka dźwiękowa z Berlina sprzed niemal stu lat.

The 7th Plain – Chronicles II & III
Paweł Gzyl:

Luke Slater w swoich najlepszych nagraniach.

Geir Sundstøl – Brødløs
Łukasz Komła:

Żyły sobie avant-folk i ambient między Warszawą a Alabamą.

Anguish – Anguish
Jarek Szczęsny:

Coś nie pykło.

Silent Servant – Shadows Of Death And Desire
Paweł Gzyl:

Pożądanie w cieniu śmierci.

Alessandro Cortini + Lawrence English – Immediate Horizon
Jarek Szczęsny:

Bardzo popularne słowo.

D-Leria – Driving To Nowhere
Paweł Gzyl:

Hipnotycznie i różnorodnie.

Diskret – Diskret EP
Łukasz Komła:

„To tak, jakbyśmy byli połączeni (…)”. Warto nawiązać kontakt z debiutancką EP-ką szwajcarskiego duetu Diskret!  

Epi Centrum – Excrescence
Paweł Gzyl:

Weteran rodzimego techno w świetnej formie.

Neville Watson – The Midnight Orchard
Paweł Gzyl:

Soundtrackowe wspomnienie pierwotnego rave’u.

The Good, The Bad & The Queen – Merrie Land: Dwugłos
Redakcja:

Anglia tonie. Anglia odpływa.

Unknown Landscapes Vol. 6 – Mixed & Selected By Lewis Fautzi
Paweł Gzyl:

Mocno, hipnotycznie i… przewidywalnie.



Tirzah – Devotion

Uszy na debiut.

Pomocy w przygotowaniu materiału Tirzah udzieliła Mica Levi (Micachu) dzieląc się swoimi umiejętnościami kompozytorskimi i producenckimi. W pierwszej kolejności słychać wpływ muzyki Arthura Russella, co słusznie odnotował Bartek Chaciński w swojej recenzji. „Devotion” zawiera jedenaście popowych piosenek, ale stworzonych nie pod dyktando masowych gustów. Bardziej skłaniałbym się do określenia, iż jest to próba uszlachetnienia tychże. Naturalnie mamy tu piosenki o miłości. Dzięki temu można poczuć osobistą bliskość z albumem, gdyż nie są skażone banałem. Zawdzięczają to interpretacjom wokalistki. Dodam jeszcze, że Tirzah Mastin pochodzi z Londynu, a więc możemy mówić już o desancie.

Skoro poruszamy się w granicach muzyki popowej to musimy mieć jakieś efekciarskie haczyki do przyciągania uwagi. Moją przyciągnął od razu „Go Now”. W mig rozpoznać można szaty r&b. Bardzo stanowczy tekst, ale wykonanie już nie. Ciekawy kontrast. Do tego świergoczący ozdobnik. Nie brakuje również piosenek bardziej abstrakcyjnych. Pierwsza, na jaką można natrafić, to „Do You Know”. Czuć tu rękę Micachu. Nieregularny rytm i hipnotyczna aura to główne składniki. Równie ciekawy jest „Basic Need”.

Oczywiście musimy mieć jakieś potencjalne przeboje. „Gladly” i „Devotion” nadają się do tego znakomicie. W pierwszym rozmyty fortepian robi za główny instrument. Do tego dochodzi ciepły wokal Tirzah i dosłownie szczypta psychodelii. „Devotion” ma wszystkiego więcej. Gościnny udział Coby`ego Sey`a przywołuje na myśl dokonania Franka Oceana. Statyczne tło robi sporo przestrzeni dla wokalistów. To wszystko zostało fachowo ze sobą zlepione i dzięki nieprzeładowaniu efektów ma szansę na długi termin ważności.

Na album nałożono wiele filtrów, dzięki czemu zyskuje na różnorodności. Tu widać największy wpływ Levi, ale to Tirzah pozostaje głównym magnesem. Żwawszy, szybszy rytmicznie, a przypominający nieco Hot Chip, klimat można znaleźć w „Holding On”. Intymność i bliskość ze słuchaczem jest zawarta w „Say When”. W „Guilty” autotune się nawet pojawia, natomiast surowość reprezentuje zamykający „Reach”. Debiut fonograficzny Tirzah to płyta, której nie powinno się przeoczyć. Wszystko rozgrywa się w obrębie niuansów takich jak: szczerość, urokliwość oraz nienatarczywość. Nie wszyscy to mają. Nie wszyscy potrafią to połączyć.

Domino | 2018

Strona oficjalna
FB

 

Dołącz do ponad 10 000 fanów na Facebooku:

Komentarze