Jacaszek – Music For Film
Mateusz Piżyński:

To nie jest soundtrack, chociaż…

Sleeparchive – Trust
Paweł Gzyl:

Techno sprowadzone do loopów.

Trampique – Life Outside The Mirror
Jarek Szczęsny:

Melancholia codzienności.

Jan Wagner – Kapitel
Łukasz Komła:

Autentyczna bruzda.

Ian William Craig – Red Sun Through Smoke
Jarek Szczęsny:

Mgnienia poczucia straty.

Christian Löffler – Lys
Paweł Gzyl:

Piosenka jest dobra na wszystko?

Various Artists – Velvet Desert Music Vol. 2
Paweł Gzyl:

Soundtrack do współczesnego „acid westernu”.

Skalpel – Highlight
Bartek Woynicz:

Balsam na czas zarazy.

Electric Indigo – Ferrum
Paweł Gzyl:

W atomowym silosie.

Stian Westerhus – Redundance
Jarek Szczęsny:

Ucieczka od tradycyjnych piosenek.

Immortal Onion – XD [Experience Design]
Jarek Szczęsny:

Nie spodziewałem się ich tam spotkać.

Moses Sumney – græ Part 1
Jarek Szczęsny:

Przestrzeń okrojona ze skrajności.

Blind Boy De Vita – Cumpà
Łukasz Komła:

Z cienia w ogień!

Camea – Dystopian Love
Paweł Gzyl:

Futurystycznie i kobieco.



Caroline – Verdugo Hills

 

Caroline Lufkin urodziła się na Okinawie, w Japonii. Obdarzona osobliwą barwą głosu nagrywa piosenki będące muzycznym odpowiednikiem spaceru w chmurach. A że tą zdolnością nie wszyscy są obdarzeni warto przekonać się jakie to uczucie. Zwłaszcza że pop tworzony przez tę śpiewającą płynną angielszczyzną Japonkę jest idealnym antidotum na gwałtem wdzierającą się do mózgu radiową sieczkę.

‘Verdugo Hills’ to przede wszystkim ciepłe elektroniczne brzmienia. Produkcja albumu stoi na bardzo wysokim poziomie – nie uświadczymy tu dłużyzn, dźwiękowych mielizn ani rozczarowującego uczucia déjà vu. Melodie obracają się wokół sennych ambientowych pasaży, do których wprowadzany jest ciekawie zaakcentowany rytm korzeniami sięgający trip-hopu oraz IDM’owych sieci precyzyjnie utkanych z cyfrowych szmerów i zadrapań, uzupełniany lekkimi partiami gitary akustycznej oraz nieśmiałymi ozdobnikami w postaci dzwoneczków lub oszczędnymi dźwiękami pianina. Caroline nie daje jednak popaść w znużenie, czego koronnym dowodem jest utwór ‘Snow’ – głęboki puls, rwane partie instrumentów dętych oraz zamykające całość pełne werwy solo na werblu pokazują, jak ogromny potencjał kryje się w jej muzyce. Szkoda tylko, że nie uświadczymy choćby jednego utworu w jej ojczystym języku – element tego typu egzotyki z pewnością wpłynąłby pozytywnie na całokształt prezentowanego na albumie materiału.

Bez drażniącej maniery kreowania na siłę przebojowych refrenów, za to z dobrymi, niekoniecznie przyjaznymi radiu pomysłami, Caroline przez trzydzieści pięć minut walczy o to, by nie skończyć w jednej szufladzie ze sporym gronem bezbarwnych ‘female vocalists’ produkujących średnio pasjonujące piosenki o miłości. Jej muzyka jest urocza, lecz nieprzesłodzona. Ciekawe zaaranżowana, lecz nieprzekombinowana. Szczera i emocjonalna.

Z jednej strony ‘Verdugo Hills’ jest dobrą popową produkcją, z drugiej jednak pozostawia lekki niedosyt. I to jest w tym chyba najpiękniejsze – nieuchwytny klimat poszczególnych kompozycji zachęca do obcowania z albumem, nie daje o sobie zapomnieć. Caroline Lufkin spóźniła się z tą płytą osiem lat. Szkoda, gdyż jej muzyka śmiało mogłaby znaleźć się na ścieżce dźwiękowej do ‘Lost In Translation’, co osobiście uznaję za mocną rekomendację.

Temporary Residence Limited | 25.01.2011

3/5

 


Dołącz do ponad 13 000 fanów na Facebooku:

Komentarze

komentarze 2

  1. author

    przypomina to troche mum, dlatego po 3. kawalku nie da sie sluchac. muzyka tak bez charakteru jak slowo chillout.

  2. dadaista

    Słiiiitaśne 😉