The Exaltics & Heinrich Mueller – Dimensional Shifting
Paweł Gzyl:

Mistrzowska wersja detroitowego electro.

Julius Aglinskas – Daydreamer
Łukasz Komła:

W ambientowym zastygnięciu.

Soft Boi – So Nice
Paweł Gzyl:

O miłości w rytmie downtempo.

Ehh hahah – House ze skrzypcami w tle
Jarek Szczęsny:

Pod znakiem internetu.

Alva Noto – Xerrox Vol. 4
Mateusz Piżyński:

Czwarta odsłona cyklu Xerrox, na którą przyszło nam czekać pięć lat.

Various Artists – Kern Vol. 5 Mixed By Helena Hauff
Paweł Gzyl:

„For those who knows”

Amnesia Scanner – Tearless
Paweł Gzyl:

Finowie serwują miłosne ballady.

Michael Lightborne – Ring Road Ring
Łukasz Komła:

Dźwiękowy świat obwodnicy w Coventry.

Christine Ott – Chimères (pour ondes Martenot)
Jarek Szczęsny:

Geometria dźwięków.

Deadbeat And Paul St. Hilaire – 4 Quarters Of Love And Modern Lash
Paweł Gzyl:

Scott i Paul medytują.

Vysoké Čelo – Űrkutatás
Jarek Szczęsny:

Grzechem byłoby nie skorzystać.

Ellen Allien – AurAA
Paweł Gzyl:

Hołd dla czasów, kiedy techno i trance były jednym.

Nihiloxica – Kaloli
Łukasz Komła:

Na wzgórzu perkusyjnych abstrakcji.

Upsammy – Zoom
Paweł Gzyl:

Zbliżenie na kruche piękno.



Roll The Dice – In Dust

Jednym z jaśniejszych punktów ubiegłorocznej edycji Unsound Festivalu był otwierający go występ szwedzkiego duetu Roll The Dice. Malcolmowi Pardonowi i Pederowi Mannerfeltowi udało się bowiem w imponujący sposób wskrzesić klimat syntezatorowych improwizacji rodem z klasyki niemieckiej kosmische musik sprzed niemal czterech dekad. Udany koncert był oczywiście odzwierciedleniem interesującej zawartości debiutanckiego albumu duetu wydanego wówczas przez Digitalis. Choć płyta zbierała efekty rozrzuconych w czasie sesji, brzmiała spójnie i przekonywująco.

Mimo to, Pardon i Mannerfelt postanowili, aby ich drugi krążek brzmiał jeszcze bardziej jednolicie. Dlatego też prace nad nim rozpoczęli od konceptu – ustalili, że ich nowe nagrania układać się będą w opowieść o wielkim mieście, którego puls życia wyznacza koegzystencja ludzi i maszyn. Zainspirowane tą wizją kompozycje powstały w ich studiu w Sztokholmie na przełomie minionego i obecnego roku. Po masteringu wykonanym przez samego Stefana Betke, ujrzały właśnie światło dzienne pod tytułem „In Dust”, stanowiąc kolejną pozycję w katalogu cenionej wytwórni Leaf.

Bogata w kulturowe konotacje wizja futurystycznego Metropolis zyskała na płycie czytelną interpretację. Konflikt między człowieka a maszynę ilustrują tu dwa rodzaje dźwięków. Maszynom odpowiadają powtarzalne sekwencje klawiszy bliskie minimalistycznym repetycjom znanym z twórczości klasyków muzyki współczesnej – Steve`a Reicha czy Terry`ego Rileya. W ten sposób powstają mechaniczne podkłady („Idle Hands” czy „Dark Thirty”), uzupełniane momentami przez jeszcze bardziej wyraziste motywy, wyciągnięte z industrialnej rekwizytorni – przemysłowe szumy i hałasy („Iron Bridge” czy „Calling All Workers”).

[embeded: src=”http://www.junostatic.com/ultraplayer/07/MicroPlayer.swf” width=”400″ height=”130″ FlashVars=”branding=records&playlist_url=http://www.juno.co.uk/playlists/builder/1787573-02.xspf&start_playing=0&change_player_url=&volume=80&insert_type=insert&play_now=false&isRe lease=false&product_key=1787573-02″ allowscriptaccess=”always”]

Wątek ludzki reprezentują na płycie syntezatorowe wariacje. Początkowo szwedzcy muzycy nawiązują do swej pierwszej płyty, serwując chłodne arpeggia znane z twórczości choćby Klausa Schulze (wspomniany „Iron Bridge”). Potem odchodzą jednak radykalnie od powielania pomysłów z debiutu, wprowadzając bardziej pejzażowe pasaże klawiszy w stylu charakterystycznych dokonań Harmonii („Dark Thirty”) czy fortepianowe partie o rozwichrzonym nastroju, bliskie twórczości niezapomnianego Clustera („The Skull Is Built Into The Tool”).

W końcowej części albumu dźwięki nabierają wręcz orkiestrowego rozmachu. Dramatyczne motywy wygrywane na klasycznych klawiszach sąsiadują tu ze żrącymi loopami o niemal noise`owej proweniencji („Cause And Effect”), a rozbuchane arpeggia strzelistych syntezatorów o wręcz shoegaze`owej intensywności – z acidowymi motywami rodem z chicagowskiego house`u („Way Out”). Finał przynosi jednak ukojenie – to wygrana na fortepianie liryczna melodia znacząca zapowiedź nowego – może lepszego – dnia w naszym powszednim Metropolis („See You Monday”).

„In Dust” różni się znacznie od debiutu Roll The Dice – nowa płyta Szwedów ma zdecydowanie większy rozmach, tutaj już nie chodzi o kreowanie intymnego nastroju, a wręcz przeciwnie – o nadmiar ekspresji, radykalna dynamikę i mroczny nastrój. Dzięki temu dostajemy solidną porcję „żywej” elektroniki, zagranej na tradycyjnych syntezatorach analogowych w jak najbardziej nowoczesny sposób.

Leaf Label 2011

www.theleaflabel.com

www.myspace.com/theleaflabel

www.rollthedicesthlm.com

www.myspace.com/rollthedicesthlm

 


Dołącz do ponad 13 000 fanów na Facebooku:

Komentarze

Comments are closed.