Julek Płoski – śpie
Jarek Szczęsny:

Coś nowego.

Karenn – Grapefruit Regret
Paweł Gzyl:

Pariah i Blawan improwizują.

Moor Mother – Analog Fluids Of Sonic Black Holes
Jarek Szczęsny:

Hałas i chaos.

Jazz Band Młynarski-Masecki – Płyta z zadrą w sercu
Jarek Szczęsny:

Jedna dla wszystkich.

Shapednoise – Aesthesis
Paweł Gzyl:

Nieznane mutacje basowych brzmień.

A Winged Victory for the Sullen – „The Undivided Five”
Mateusz Piżyński:

Ambientowe nowości z Ninja Tune

Enchanted Hunters – Dwunasty Dom
Krzysiek Stęplowski:

Czasem naprawdę warto czekać. Warto wypatrywać, nawet latami, jeśli tylko cierpliwość nagrodzona ma być w taki sposób.

Ecnahnted Hunters Dwunasty Dom
Rrose – Hymn To Moisture
Paweł Gzyl:

Techno w stylu Marcela Duchampa.

Trzaska/Mazurkiewicz/Szpura – North Meridian
Jarek Szczęsny:

Można się spocić od samego słuchania.

Giant Swan – Giant Swan
Paweł Gzyl:

Czy znany ze świetnych koncertów duet sprawdził się również w studiu?

Floating Spectrum – A Point Between
Jarek Szczęsny:

Cyfrowy pomnik przyrody.

Bleu Roi – Dark/Light
Łukasz Komła:

Wiosną ubiegłego roku wsłuchiwaliśmy się w singiel szwajcarskiego projektu Bleu Roi, a przed kilkoma dniami ukazała się ich nowa EP-ka „Dark/Light”, którą przybliżamy i jednocześnie o niej rozmawiamy z Jennifer Jans.

Traversable Wormhole – Regions Of Time
Paweł Gzyl:

Adam X wraca do projektu sprzed dekady.

Sudan Archives – Athena
Jarek Szczęsny:

Do diabła z dobrymi radami.



Burkhard Stangl – Unfinished. For William Turner, painter

Burkhard Stangl domalowuje kolejne sekwencje do niedokończonych obrazów Williama Turnera.  

Przyznam, że nie znałem Stangla od tej strony. Na płycie „Unfinished. For William Turner, painter” pojawiło sie dużo spokoju i ciszy. Główną inspiracją dla austriackiego artysty są prace malarza Williama Turnera (1775 -1851). – W 2003, w Londynie w Tate Britain oraz Tate Gallery po raz pierwszy zobaczyłem na żywo obrazy Williama Turnera. Zostałem przytłoczony ilością jego niedokończonych prac i byłem pod wielkim wrażeniem ciszy, jaka wyłaniała się z jego prac – pisze Burkhard Stangl.

Niezwykły sposób ekspozycji prac Turnera prezentuje National Gallery w Dublinie. W okolicach Nowego Roku jedna z sal jest zarezerwowana, aby pokazać wybrane akwarele Turnera. Obrazy są wystawiane jedynie w styczniu, kiedy promienie słoneczne nie są jeszcze tak intensywne i nie spowodują dużego uszczerbku, a jest to możliwe w przypadku tak delikatnych obrazów. Do dnia dzisiejszego, pomimo postępów w kwestii sztucznego oświetlenia pomieszczeń muzealnych, galeria kontynuuje swoją tradycję. Dlatego ta forma prezentacji dostarcza widzowi wyjątkowo intymnej atmosfery, dzięki niej te niezwykłe obrazy nie są zblazowane halogenami czy tym podobnie oślepiającymi strumieniami sztucznych promieni. I właśnie taka jest muzyka Stangla, nie zaśmiecona, a przy tym brzmi niesamowicie intymnie.

Ciężko też uwierzyć, że kompozycje wypełniające album zostały nagrane na żywo w trzech różnych miejscach. Na krążku mamy dwa długie utwory i jeden krótszy. W całości swój materiał Stangl oparł o brzmienie gitary oraz eksperymenty z taśmami (elektronika i nagrania terenowe). Płytę otwiera „Unfinished (mellow, waiting, longing,)”, w którym gitarowe flażolety, przemieszane z pojedynczymi akordami wywołują poczucie wyobcowania i słuchacz jest świadom, że przez te kilkadziesiąt minut będzie miał możliwość dorysować kilka kresek do swoich własnych obrazów powstających pod powiekami. Wyjątkowo minimalistyczna elektronika z gęstym i usypiającym tłem.

Na pewno po longplay muszą sięgnąć miłośnicy Fennesza, nie ma w tym nic dziwnego, bo obaj muzycy znają się od 1980 r., kiedy to razem uczęszczali na wspólne wykłady z muzykologii i etnologii na Uniwersytecie w Wiedniu. Istotne jest to, że drugie nagranie „Unfinished – sailing” powstało właśnie w studiu Fennesza. Utwór został nagrany bez żadnych cięć i studyjnych zabiegów. Znowu to gitara Stangla okraszona delikatnym efektem delay, rozproszonym pośród odgłosów ptactwa, doprowadza mój umysł do stanu przyjemnej lekkości. Zaledwie trzy minutowe „Unfinished – ending” zamyka całość i na pewno nie jest to zamknięcie jakiejkolwiek z prac Turnera. Nagrania Stangla mogłyby trwać bez końca.

W istocie rzeczy otrzymaliśmy obrazy Turnera ubrane w dźwięki. Powstał swego rodzaju soundtrack do niedokończonych prac malarza. Stangl przygotował piękną, poetycką muzykę, z gitarą w ręku, z dużą porcją ciszy i spokoju, ukrytą pod wielowarstwową i przesiąkniętą dronami elektroniką, będącą świetnym podkładem dla intymnych i mrocznych dźwiękowych pejzaży Stangla. Myślę, że muzyka idealnie zabrzmiałaby właśnie w przestrzenie sali National Gallery w Dublinie, gdzie prace Turnera nabrałyby dodatkowego kolorytu, dzięki ciepłu płynącemu z gitary Stangla.

14.11.2013 | Touch

Strona Touch »Strona Burkharda Stangla »

 

 

 

Dołącz do ponad 13 000 fanów na Facebooku:

Komentarze

1 Komentarz

  1. Dobra rzecz. Na liście „do zakupu”