SCSI-9 – Squares & Circles
Paweł Gzyl:

Pierwszy nowy album projektu od siedmiu lat.

Sarathy Korwar – More Arriving
Jarek Szczęsny:

Muzyka migracji.

Sandro Perri – Soft Landing
Jarek Szczęsny:

Chłód melodii.

Rhys Fulber – Ostalgia
Paweł Gzyl:

„I’m living in the 80s”

IRAH – Diamond Grid
Przemysław Solski:

Siatka utkana z ciekawości.

Strycharski Kacperczyk Szpura – I love you SDSS
Jarek Szczęsny:

Oglądanie nerwów.

!!! (Chk Chk Chk) – Wallop
Mateusz Piżyński:

Ciężkość punka z lekkością funka.

cover
Barker – Utility
Paweł Gzyl:

Transhumanistyczne przyjemności.

Monya – Straight Ahead
Paweł Gzyl:

Industrialne techno o pozytywnej energii.

Wojciech Golczewski – The Priests Of Hiroshima
Jarek Szczęsny:

Ścieżka dźwiękowa dla ery atomowej.

Múm – Yesterday Was Dramatic – Today Is OK
Paweł Gzyl:

Klasyk emotroniki.

Hildur Guðnadóttir – Chernobyl (OST)
Jarek Szczęsny:

Wyobrazić sobie niewyobrażalne.

Pruski – Black Birds
Jarek Szczęsny:

Wyszlifowany onyks.

Jaromir Kamiński, Rafał Warszawski, Palms Palms, Break Janek
Ania Pietrzak:

Beats & breaks idealne na koniec wakacji…



Blond:ish – Welcome To The Present

Koniec z dowcipami o głupich blondynkach. Dziewczyny pokazują, że nie tylko taniec im w głowie.

Anastacia D’Elene i Vivie-Ann Bakos spotkały się osiem lat temu podczas Winter Music Conference w Miami. Od tamtej pory zajmowały się promowaniem imprez klubowych w swym rodzinnym Montrealu. Kiedy szybko zasłynęły z udanego cyklu pod hasłem „Blond:ish”, same postanowiły stanąć za deckami. W 2011 roku opublikowały swe pierwsze nagrania – i za każdym następnym wydawnictwem wkraczały do coraz wyższej ligi, awansując od wytwórni Noir, przez Get Physical, po Kompakt.

Dwie piękne blondynki szybko zdobyły sporą popularność, zawdzięczając ją nie tylko seksapilowi, ale też talentom do tworzenia efektownego tech-house’u o funkcjonalnym tonie. Nic więc dziwnego, że zjeździły ze swymi setami pół świata, zmieniając miejsce zamieszkania najpierw na Londyn, a potem na Meksyk. Największy wpływy miały jednak na obie dziewczyny wizyty w egzotycznych Indiach. Anastacia i Vivie-Ann przestało bowiem w pewnym momencie wystarczać nocne życie imprezowiczek – i odczuły głód duchowości.

Nic więc dziwnego, że ich debiutancki album ma więcej wspólnego z medytacyjnymi nagraniami realizowanymi przez natchnionych duchem new age artystów z lat 80. niż z klubowymi killerami, do jakich nas do tej pory przyzwyczaiły. To przede wszystkim pierwsza część zestawu, łącząca łagodnie bujające downtempo wypełnione dziecięcymi okrzykami („Shy Grass”), preparowany ambient z gitarą w roli głównej w stylu wczesnego The KLF („Los Pensamientos”) z tchnącym łagodną bryzą znad Balearów eterycznym chill outem podszytym odgłosami szumu morza („Lucy’s Affair”).

Miarowy puls tech-house’owego bitu uderza dopiero w „Endless Games” – ale zanim to nastąpi kompozycja rozwija się powoli od zawodzącej wokalizy, przez przeciągłe pasaże klawiszy, po łagodnie mruczący pochód basu. Jeszcze bardziej taneczny charakter ma „Nada Brahma”, zestawiając dźwięki płynącej wody z fortepianowymi kaskadami dźwięków. Tempo spowalnia dopiero „Moonvalley” osadzony na dubowym pulsie, ozdobionym azjatyckimi dźwiękami i wokalizami.

„Velvet Wave” i „Myein Caravan” wnoszą do albumu gorącą rytmikę podrasowanego na tribalową modłę łagodnego house’u. Oba utwory dalekie są od oczywistości swych gatunków – dziewczyny mocno nasycają je bowiem partiami „żywych” instrumentów, od westernowej gitary i jazzowego Rhodesa, po niepokojące piano i hipnotyczne conga. „Jupiter And Jaguar” i „Inner Jungle” wnoszą ze sobą bardziej kliniczne brzmienie kolońskiego tech-house’u. Ale i tu Anastacia i Vivie-Annie nie wahają się wprowadzić odrobiny egzotyki za sprawą arabskich melodii.

Ta ekscentryczna kombinacja newage’owej duchowości z klubową elektroniką i chilloutowym nastrojem mogła okazać się nie do zniesienia. Tymczasem materiał z „Welcome To The Present” brzmi całkiem dobrze – uwodząc kobiecą zmysłowością, egzotyczną melodyką i zawadiacką produkcją. Hipisowskie przesłanie miłości i pokoju wsparte hinduskimi odwołaniami może wydawać co bardziej doświadczonym życiowo słuchaczom nieco naiwne – ale jeśli uświadomimy sobie, że głoszą je dwie młode i piękne blondynki, będzie nam je o wiele łatwiej tolerować.

Kompakt 2005

www.kompakt.fm

www.facebook.com/KompaktRecords

www.blond-ish.com

www.facebook.com/Blondish

 

Dołącz do ponad 10 000 fanów na Facebooku:

Komentarze

komentarzy 5

  1. adamashnova

    Ahhh te blondynki…

  2. adamashnova

    Rewelacja Pawle!!! Przy tej okazji – tak mi się zebrało by w końcu wyrazić podziękowania za pozytywne zamieszanie jakie wprowadzacie w mój mikro świat muzyczny… 🙂 Od wielu lat nie ma dla mnie muzyki bez elektroniki a ściślej bez http://www.nowamuzyka.pl – świetna robota trzymajcie tak dalej! Ale ta płyta na mnie zadziałała hahahaha….!!!

    • Paweł Gzyl

      Miło, że pomagamy – miejmy nadzieję, że dalej tak będzie. Pozdrawiamy!

  3. noekeller

    Paweł, jak zawsze hity! Dziękuję 😀