Ansome – Hands Of The Harbour
Paweł Gzyl:

Punkowy gest.

Lapalux – Amnioverse
Ania Pietrzak:

Jak zachwyca?

Various Artists – X – Ten Years Of Artefacts
Paweł Gzyl:

Techno w swej najbardziej pomysłowej wersji.

Julek Płoski – śpie
Jarek Szczęsny:

Coś nowego.

Karenn – Grapefruit Regret
Paweł Gzyl:

Pariah i Blawan improwizują.

Moor Mother – Analog Fluids Of Sonic Black Holes
Jarek Szczęsny:

Hałas i chaos.

Jazz Band Młynarski-Masecki – Płyta z zadrą w sercu
Jarek Szczęsny:

Jedna dla wszystkich.

Shapednoise – Aesthesis
Paweł Gzyl:

Nieznane mutacje basowych brzmień.

A Winged Victory for the Sullen – „The Undivided Five”
Mateusz Piżyński:

Ambientowe nowości z Ninja Tune

Enchanted Hunters – Dwunasty Dom
Krzysiek Stęplowski:

Czasem naprawdę warto czekać. Warto wypatrywać, nawet latami, jeśli tylko cierpliwość nagrodzona ma być w taki sposób.

Ecnahnted Hunters Dwunasty Dom
Rrose – Hymn To Moisture
Paweł Gzyl:

Techno w stylu Marcela Duchampa.

Trzaska/Mazurkiewicz/Szpura – North Meridian
Jarek Szczęsny:

Można się spocić od samego słuchania.

Giant Swan – Giant Swan
Paweł Gzyl:

Czy znany ze świetnych koncertów duet sprawdził się również w studiu?

Floating Spectrum – A Point Between
Jarek Szczęsny:

Cyfrowy pomnik przyrody.



Wojciech Jachna / Ksawery Wójciński – Conversation with Space

Nie ma to jak sobie pogadać.

Wojciech Jachna i Ksawery Wójciński lubią sobie pogadać. Trudno im się dziwić, gdy w rezultacie wychodzą im takie płyty, jak wydana w 2015 roku „Night Talks”. Dialog między trąbką a kontrabasem układał im się w melancholijny sposób. Obaj też są już doświadczonymi muzykami z pokaźnym dorobkiem. Każdy doszlifował własne brzmienie. Pomimo napiętego grafiku znaleźli czas, żeby usiąść w swoim towarzystwie i poimprowizować. Instrumentarium niewiele różni się od pierwszej płyty. Na chwilę pojawia się jedynie saksofon. Mamy tu do czynienia z częścią drugą interesującej rozmowy.

Niby przysłuchiwanie się rozmowom innych ludzi uchodzi za niegrzeczne zachowanie, jednak w przypadku „Conversation with Space” dobre wychowanie nie powinno stanąć nam na drodze. Warto przyłożyć ucho do tych dźwięków. Różnic z płytą poprzednią jest niewiele. W gruncie rzeczy istotne są delikatne przesunięcia akcentów oraz kilka nowych ścieżek, którymi muzycy podążają. Album powstał w wyniku dwóch sesji nagraniowych, co dowodzi, że chemia między Jachną a Wójcińskim jest. Co polecam sprawdzić samodzielnie.

Wzmiankowana zmiana akcentów słyszalna jest w otwierającym „Sky”. Opętańcza gra kontrabasu kontrastuje z delikatnym i spokojnym brzmieniem trąbki (tu ukłon w stronę fanów Tomasza Stańko). W tym przeciwieństwie jest symbioza. Widać, że Jachna i Wójciński znają się dobrze i wiedzą jak ze sobą współgrać. Trudno wymarzyć sobie lepszy początek. Pod tym kątem należałoby rozpatrywać też zamykający „Citizen of the city” z dodatkiem szumu wiatru tworzy dobre zakończenie udanej płyty. Długie frazy kontrabasu przecinane są krótkimi „strzałami” trąbki.

Zdecydowanie wolę jak Jacha i Wójciński idą w stronę progresywną jak w „Stone”. Wójciński znów wycina mocniejsze takty, podczas gdy Jachna rozwija co bardziej melodyjne fragmenty. Znakomicie wypada druga część utworu, kiedy muzyka zwalnia, a muzycy skupiają się na precyzji. Słuchanie tak dobrze rozumiejących się twórców, należy do rzeczy najprzyjemniejszych. W „Waterfall” też o stabilizację będzie raczej trudno. Galopujący rytm wygrywany przez Wójcińskiego prowokuje Jachnę do wygrywania zrywnych partii. Nie można też pominąć „Hurricane”. Rwana narracja i zadziorność dźwięków. Pojawia się nawet saksofon, na którym gra Tomasz Glazik. To wprowadza element chaosu w dokonania duetu. Dęciaki toczą zażartą walkę o prymat, podczas gdy kontrabas w tle układa ciekawe plecionki. Pomimo tego, że „Night Talks” podobała mi się bardziej, najnowszy krążek Jachny i Wójcińskiego przynosi sporo satysfakcji i wart jest szczególnej uwagi.

Fundacja Słuchaj | 2018

Bandcamp
Strona Wojciecha Jachny
FB Wojciech Jachna
FB Ksawery Wójciński

 

 

 

Dołącz do ponad 13 000 fanów na Facebooku:

Komentarze