Enchanted Hunters – Dwunasty Dom
Krzysiek Stęplowski:

Czasem naprawdę warto czekać. Warto wypatrywać, nawet latami, jeśli tylko cierpliwość nagrodzona ma być w taki sposób.

Ecnahnted Hunters Dwunasty Dom
Rrose – Hymn To Moisture
Paweł Gzyl:

Techno w stylu Marcela Duchampa.

Trzaska/Mazurkiewicz/Szpura – North Meridian
Jarek Szczęsny:

Można się spocić od samego słuchania.

Giant Swan – Giant Swan
Paweł Gzyl:

Czy znany ze świetnych koncertów duet sprawdził się również w studiu?

Floating Spectrum – A Point Between
Jarek Szczęsny:

Cyfrowy pomnik przyrody.

Bleu Roi – Dark/Light
Łukasz Komła:

Wiosną ubiegłego roku wsłuchiwaliśmy się w singiel szwajcarskiego projektu Bleu Roi, a przed kilkoma dniami ukazała się ich nowa EP-ka „Dark/Light”, którą przybliżamy i jednocześnie o niej rozmawiamy z Jennifer Jans.

Traversable Wormhole – Regions Of Time
Paweł Gzyl:

Adam X wraca do projektu sprzed dekady.

Sudan Archives – Athena
Jarek Szczęsny:

Do diabła z dobrymi radami.

Planetary Assault Systems – Plantae
Paweł Gzyl:

W stronę psychodelii.

Sleep D – Rebel Force
Paweł Gzyl:

Muzyczny zapach minionego lata.

Levitation Orchestra – Inexpressible Infinity
Jarek Szczęsny:

Podpalacze wzniecają eutymię.

Innercity Ensemble – IV
Jarek Szczęsny:

Luz i bogactwo.

Grischa Lichtenberger – RE:PHGRP
Paweł Gzyl:

Free jazz w „rasterowej” wersji.

Jónsi & Alex Somers – Lost and Found
Jarek Szczęsny:

Dla przyjemnego słuchania.



HATI & Zdzisław Piernik – Avant-garde out of Poland

Polska w awangardzie – część druga.

Na początku tego tygodnia obiecywałem drugą część nie-cyklu o awangardzie w Polsce. Nie ukrywam, że tytuł płyty – „Avant​-​garde out of Poland” – był inspiracją do nazwania tego nie-cyklu. Punktem stycznym między płytą duetu Esztényi/Zemler, a wydawnictwem HATI/Piernik jest międzypokoleniowość. W obu przypadkach dochodzi do współpracy starszyzny z młodziakami. Bliźniacze podobieństwo obu przedsięwzięć dotyczy również poziomu artystycznego. Wysokiego, rzecz jasna. Zdzisław Piernik jest tubistą o uznanej w świecie renomie oraz propagatorem polskiej muzyki, szczególnie poza granicami kraju. Natomiast HATI (Rafał Iwański i Rafał Kołacki) eksplorują świat perkusyjnych dźwięków. Z grubsza to by było na tyle, jeśli chodzi o opis twórców, bo ważniejsza jest muzyka.

W tej materii będziemy poruszać się po gęstwinie. Bogactwo instrumentów dorównuje bogactwu wyobraźni twórców. Tytuł jednoznacznie wskazuje, że terytorium, po którym będą się poruszać, do awangardowego zaliczyć trzeba, jednocześnie przypominając o tytule płyty zespołu Dezerter. W „Gethen” dzikość przejmuje kontrolę. Wokół wybrzmiewa złowroga aura. Instrumenty i różnej maści obiekty tworzą tło dla zrywów tuby. Współpraca instrumentalistów daje mocne efekty. Na przykład w trakcie słuchania otwierającego „Hain” przyda się słuchaczom latarka.

Osobną kategorią jest dwuczęściowy utwór „Ve”. W części pierwszej wszelkiej maści szurania, tarcia wybrzmiewają razem z gongiem oraz dzwoneczkami. Taki dobór dźwięków dodaje więcej mistycyzmu. Dekonstrukcja zaprezentowana na końcu jest wyjątkowa. Część druga wraca do rytmicznej płaszczyzny, ale warstwy na niej ustawiane, są inne. Więcej tu podskórnej niepewności oraz bogactwa zdobniczego. Z tria emanuje duża pewność siebie. Najistotniejsze na albumie są mikrocząsteczki i pigmenty, które otaczają rdzeń.

Zaprzeczeniem powyższego może być, wyróżniający się minimalizmem, „Yeowe”. Pełen rozpędzającej się rytmiki oraz mocniejszych akcentów tuby. Najobficiej wypada „Tri”, który brzmi niczym noc spędzona pośród dzikiej przyrody. Chodzi mi o to skoncentrowanie uwagi na słuchu, który możliwy jest jedynie w chwili, kiedy zasięg wzroku, na skutek braku światła, spada do możliwości rozpoznania jedynie własnych kończyn. Nieprawdopodobnie, że bez światła, a jedynie z pomocą dźwięków takie doznania zostały wywołane. Choć biorąc pod uwagę z kim mamy do czynienia, dziwienie się jest nie na miejscu. Bo to zwyczajnie niezwyczajna płyta jest.

Requiem | 2018
Bandcamp
Na żywo

 

 

 

Dołącz do ponad 13 000 fanów na Facebooku:

Komentarze