Ansome – Hands Of The Harbour
Paweł Gzyl:

Punkowy gest.

Lapalux – Amnioverse
Ania Pietrzak:

Jak zachwyca?

Various Artists – X – Ten Years Of Artefacts
Paweł Gzyl:

Techno w swej najbardziej pomysłowej wersji.

Julek Płoski – śpie
Jarek Szczęsny:

Coś nowego.

Karenn – Grapefruit Regret
Paweł Gzyl:

Pariah i Blawan improwizują.

Moor Mother – Analog Fluids Of Sonic Black Holes
Jarek Szczęsny:

Hałas i chaos.

Jazz Band Młynarski-Masecki – Płyta z zadrą w sercu
Jarek Szczęsny:

Jedna dla wszystkich.

Shapednoise – Aesthesis
Paweł Gzyl:

Nieznane mutacje basowych brzmień.

A Winged Victory for the Sullen – „The Undivided Five”
Mateusz Piżyński:

Ambientowe nowości z Ninja Tune

Enchanted Hunters – Dwunasty Dom
Krzysiek Stęplowski:

Czasem naprawdę warto czekać. Warto wypatrywać, nawet latami, jeśli tylko cierpliwość nagrodzona ma być w taki sposób.

Ecnahnted Hunters Dwunasty Dom
Rrose – Hymn To Moisture
Paweł Gzyl:

Techno w stylu Marcela Duchampa.

Trzaska/Mazurkiewicz/Szpura – North Meridian
Jarek Szczęsny:

Można się spocić od samego słuchania.

Giant Swan – Giant Swan
Paweł Gzyl:

Czy znany ze świetnych koncertów duet sprawdził się również w studiu?

Floating Spectrum – A Point Between
Jarek Szczęsny:

Cyfrowy pomnik przyrody.



Bendik Giske – Surrender

Zagwozdka.

Dziś występuję w arcypolskiej roli Inżyniera Mamonia. Niezorientowanych (są tacy?) odsyłam do internetowej wyszukiwarki. Tym, którzy doskonale się orientują w tym odniesieniu, przypomnieć warto niezatapialny cytat: „Proszę pana, ja jestem umysł ścisły. Mnie się podobają melodie, które już raz słyszałem”. Do tej pory powyższy cytat był wykorzystywany w walce ze „zdrewnieniem uszu” naszego narodu i przez lata służył jako młot na przeciwników nowinek muzycznych. Abstrahując od tego sporu, sam w nim uczestniczyłem i tego cytatu wielokrotnie używałem w dyskusjach, dziś, w epoce wszechobecnych algorytmów, nabiera złowieszczego charakteru. Wystarczy spróbować uciec od własnych wyborów w serwisach z muzyką cyfrową, które podsuwają nam to, co już usłyszeliśmy wcześniej.

Daremność takiego trudu towarzyszyła mi również podczas słuchania debiutu fonograficznego Benedika Giske, który na saksofonie gra od dwunastego roku życia. Urodził się w Oslo, współpracował z wokalistą Nilsem Bech`em, aż w końcu trafił do Berlina, gdzie przeżył coś w rodzaju doświadczenia transformacyjnego. Dziś sam siebie uważa jako artystycznego reprezentanta środowiska LGBT. Z pomocą producenta Amunda Ulvestada nagrali album „Surrender”, którego celem nadrzędnym jest pochwała improwizacji. Do popisów saksofonisty doklejone zostały elektroniczne dodatki, a całość, na poziomie inspiracji, można powiązać z nocami spędzonymi w berlińskich klubach.

Osiem utworów w zestawie. Każdy nagrany w taki sposób, że nad muzykiem umieszczono małe mikrofony, aby zbierały każdy dźwięk, łącznie z jego oddechem między nutami. Przyznam się szczerze, że słucha się tego znakomicie. Zarówno bardzo głośno, jak i cicho. Otwierający „Ass Drone” niczym ryk potężnego zwierza, wręcz zachęca do wejścia w ten świat. Dalej jest równie dobrze. „Up” będący euforycznym uniesieniem z wyraźnie zaznaczonym ambientowym podłożem. Fizyczny aspekt gry na saksofonie można namacalnie odczuć w „Through” (co za tempo).

W takim razie co mi nie pasuje? Otóż styl gry Norwega silnie współgra mi z podobnym (identycznym?) stylem gry Colina Stetsona. Szczególnie jest to słyszalne w najlepszym na płycie „Adjust”. Jako punkty styczne wskazałbym fizyczny aspekt gry oraz niekończące się repetycje oraz rwane frazy. W chwilach delikatnego rozkojarzenia miałem wrażenie, że słucham utworów tego drugiego właśnie. Inaczej się sprawa ma z „Hole”, który urzeka efemerycznością. I taka to zagwozdka właśnie. Siła „Stall” mnie przekonuje, jak również cały „Surrender”, ale nie wiem czy to efekt „Mamonia” czy znakomitego materiału. Chcę wierzyć w to drugie.

Smalltown Supersound | 2019
Bandcamp
FB
FB Smalltown Supersound

 

 

 

Dołącz do ponad 13 000 fanów na Facebooku:

Komentarze