Każdy gatunek zatacza koło.
Jasne już kilka lat temu było, że boom bap wraca na salony. W przypadku producenta Wun Two zaszumione, analogowe podkłady, to już marka osobista. Bardziej zaskakującym jest fakt, że albumu takiego jak współpraca omawianych artystów, słucha się jako powracającego obecnie trendu w muzyce hip-hopowej.
Mnie personalnie jako fana old-schoolowego brzmienia, zachwyca zainteresowanie takim podejściem do bitów. Bo częstokroć na surowych, nie przekombinowanych pętlach rymuje się najlepiej. Weźmy choćby te półśpiewane, powtarzane frazy na „My Melody”, tak subtelnie uzupełniające zapętloną gitarę.
Wun Two w swojej surowej formie zachowuje oblicze podobne do widocznego na jego instrumentalnych mixtape’ach. Niemiecki producent wyciąga na albumie kwintesencję swojego stylu lo-fi, oprawionego gęstą perkusją. Jest zdecydowanie wystarczająco tłusto. To też jeden z tych krążków, gdzie wokale z bitami współgrają na wspólnej płaszczyźnie w taki sposób, że flow Rahiema może być dla niezainteresowanych tekstami, jedynie kolejnym świetnie dopasowanym instrumentem. W tym wszystkim jeszcze te genialnie osadzone linie głębokiego basu, czy jazzowe sample uzupełniające duchowy wymiar albumu („Still Got Liv 4 Ya”).
Powyższym komentarzem nie zamierzałem oczywiście odradzać komukolwiek zwrócenia uwagi na rolę MC. Bo pokuszę się o stwierdzenie, że gry słowne, klejenie wersów i bardzo konkretne riposty wylewające się z tekstów na płycie, ukazują Rahiema jako jednego z błyskotliwszych tekściarzy na scenie rapowej.
Kończąc to być może przestarzałe zachwycanie się powrotami do starych brzmień, mogę jedynie życzyć samemu sobie jeszcze więcej płyt z nurtu, w którym prężnie od lat poruszają się tacy wyjadacze jak choćby The Alchemist, czy namiętnie przeze mnie zapętlany bohater dzisiejszej recenzji.
Sichtexot Records 2026
https://rahiemsupreme.bandcamp.com
Skomentuj