New Rome (Tomasz Bednarczyk) – New Rome
Ania Pietrzak:

Nowe oblicze wrocławskiego producenta.

Catnapp – Break
Paweł Gzyl:

Basowe piosenki.

Joshua Sabin – Sutarti
Paweł Gzyl:

Zew z litewskich lasów.

Thom Yorke – Anima
Maciej Kaczmarski:

1997-2019-2049?

Koza – Mystery Dungeon
Jarek Szczęsny:

Moby Dick.

D. Carbone – A.C.A.B.
Paweł Gzyl:

D. Carbone idzie na wojnę.

Fire! Orchestra – Arrival
Jarek Szczęsny:

Zrobiło się ciszej.

SØS Gunver Ryberg – Entangled
Paweł Gzyl:

Ciekawie, ale za krótko.

Palmer Eldritch – [dog]
Jarek Szczęsny:

Nieustanny proces chwalenia.

LSD – Second Process
Paweł Gzyl:

Kreatywna kooperacja czy skok na kasę?

Lena Andersson – Söder Mälarstrand
Paweł Gzyl:

Owoc studyjnego spotkania Eomaca i Kyoki.

Michał Miegoń & Adam Witkowski – Dwuja
Jarek Szczęsny:

Zawsze słucha się inaczej.

Lost Few – Between The Silence
Paweł Gzyl:

Muzyka na poprzemysłowe przestrzenie.

Jakub Lemiszewski – 2019
Jarek Szczęsny:

W zaczarowanym nastroju.



Brzoska/Marciniak/Markiewicz – Wpław

Sprawdzona formuła.

Normalnie powinienem narzekać. Że to już było na pierwszej płycie. Że zespół się powtarza, a czasy mamy takie, że powtórki to są dobre na Polsacie, a nie w sferze muzyki alternatywnej. Że skład taki sam, instrumentarium również, więc po co słuchać drugi raz tego samego. Ale, tu wykorzystam sobie cytat z otwierającego płytę utworu: „gówno mnie to obchodzi, zabieraj Pan psa”. Wojciech Brzoska (głos, poezja), Łukasz Marciniak (gitara elektryczna, kompozycje) i Marcin Markiewicz (trąbki) po raz drugi postanowili wejść do wody. Tym razem nie po to, aby brodzić, ale żeby się przepłynąć. I tak oto mamy kolejny tomik poezji z muzycznym akompaniamentem zatytułowany „Wpław”.

Wydaje się, że od strony muzycznej mamy dużo bardziej zwięzłą formą niż poprzednio. Trio brzmi jakby było lepiej zgrane i mniej się bało tego, co z ich współpracy może wyniknąć. Pewnie pomogło im ciepłe przyjęcie debiutanckiego krążka. W każdym razie trio potrafi zostawiać trwalsze ślady. Jednym z nich jest „Czarna magia”. Brzoska jeńców nie bierze stawiając pierwsze zdanie: „Za to, że spała z diabłem, urodzi białą magię”. Gitara z trąbką bawią się w okrągłe, zamknięte formy. Dopiero pod koniec niezachwiana rytmika zostanie przerwana przez solowe popisy gitary. Muzyka kręci się w okolicach jazzu, muzyki eksperymentalnej, a nawet naciera z rockową werwą („Najdłuższe światła świata”).

„Wpław” zawiera w sobie też więcej dłuższych utworów. Jednym z moich ulubionych jest „Ujście”. W tekście kryje się pewna tajemnica, którą dobrze uwypukla oszczędna muzyka. Otwierający „Dwóch mija się z psami” wyposażony został w mroczny nerw. I jeszcze ten wyjący motyw w tle. Świetny jest również „Czynny żal”. W formie repetatywnej podobny do tego co robi zespół Lotto. Trafiają się również urocze miniaturki, które wnoszę odrobinę oddechu w duszną atmosferę („Składniki obce”) albo zaskakują wielobarwnością („Nauka farbą”).

„Hans Christian Andersen podróżuje do Dalarny z napisem” wybija się ponad równy poziom płyty. Doskonałe odrealnienie następuje wraz z upływem czasu. Brzoska prezentuje nam bohatera z bliska, Markiewicz uwodzi frazami, a Marciniak podkręca wszystko orientalnym stylem. Drugim tak mocnym  punktem jest „Krótka medytacja”, która zawiera w sobie fragment wiersza Fernando Pessoi. Sam utwór jest momentem bardziej spokojnym z wyraźnym rysem mistycznym. Sprawdza się ta formuła dla tria Brzoska Marciniak Markiewicz. „Wpław” potwierdza artystyczną formę twórców i każe z niecierpliwością czekać na kolejny album. Na deser można jeszcze zrobić głośniej w trakcie słuchania żwawego „Klanu”.

Fundacja Kaisera Söze | 2019
Bandcamp
FB
FB FKS

 

Dołącz do ponad 10 000 fanów na Facebooku:

Komentarze