Ansome – Hands Of The Harbour
Paweł Gzyl:

Punkowy gest.

Lapalux – Amnioverse
Ania Pietrzak:

Jak zachwyca?

Various Artists – X – Ten Years Of Artefacts
Paweł Gzyl:

Techno w swej najbardziej pomysłowej wersji.

Julek Płoski – śpie
Jarek Szczęsny:

Coś nowego.

Karenn – Grapefruit Regret
Paweł Gzyl:

Pariah i Blawan improwizują.

Moor Mother – Analog Fluids Of Sonic Black Holes
Jarek Szczęsny:

Hałas i chaos.

Jazz Band Młynarski-Masecki – Płyta z zadrą w sercu
Jarek Szczęsny:

Jedna dla wszystkich.

Shapednoise – Aesthesis
Paweł Gzyl:

Nieznane mutacje basowych brzmień.

A Winged Victory for the Sullen – „The Undivided Five”
Mateusz Piżyński:

Ambientowe nowości z Ninja Tune

Enchanted Hunters – Dwunasty Dom
Krzysiek Stęplowski:

Czasem naprawdę warto czekać. Warto wypatrywać, nawet latami, jeśli tylko cierpliwość nagrodzona ma być w taki sposób.

Ecnahnted Hunters Dwunasty Dom
Rrose – Hymn To Moisture
Paweł Gzyl:

Techno w stylu Marcela Duchampa.

Trzaska/Mazurkiewicz/Szpura – North Meridian
Jarek Szczęsny:

Można się spocić od samego słuchania.

Giant Swan – Giant Swan
Paweł Gzyl:

Czy znany ze świetnych koncertów duet sprawdził się również w studiu?

Floating Spectrum – A Point Between
Jarek Szczęsny:

Cyfrowy pomnik przyrody.



Ariel Pink’s Haunted Graffiti – Mature Themes

Albumów, które podobają się od strzała i nie wypadają z playlisty po tygodniu jest niewiele. Nowy Ariel Pink szturmem opanował mojego Winampa i wygląda na to, że utrzyma się na nim przynajmniej tak długo, co jego poprzednik – „Before Today”. Przygotujcie się więc na charyzmę topiącą bawełniane czapki hipsterów i ich spuchnięte oprawki okularów – Król Dziwaków może być tylko jeden.

[embeded: src=”http://www.junostatic.com/ultraplayer/07/MicroPlayer.swf”
width=”400″ height=”130″
FlashVars=”branding=records&playlist_url=http://www.juno.co.uk/playlists/builder/460030-01.xspf&start_playing=0&change_player_url=&volume=80&insert_type=insert&play_now=false&isRe
lease=false&product_key=460030-01″ allowscriptaccess=”always”]

Blondynowi pisanie przebojowych utworów przychodzi najwyraźniej z równą łatwością, co zakładanie damskich ciuszków i upiększanie facjaty szminką – chwytliwych refrenów jest dziś tyle, co nic, a tu właściwie każdy chwyta się mackami mózgu szepcząc do ucha przez cały dzień wybrane frazy.

Choć nie wiadomo jak energiczna, imprezowa i tryskająca radością będzie muzyka o 4 nad ranem, to umęczony bodźcami mózg pokryje ją dla własnego komfortu mgiełką zmiękczającą dźwięki i wygładzającą brzmienie. Różowy nie każe nikomu czekać tak długo, by otrzeć się o ten lekko surrealistyczny stan – wyczaruje go z łatwością, niczym pstryknięciem palców, w co drugim utworze. A to naprawdę spore osiągnięcie – tworzyć muzykę mającą rys tak charakterystyczny, iż poznać ją można z łatwością już po paru taktach. No ale z tak pokaźnym doświadczeniem w nagrywaniu i kreowaniu własnego Ja, co Ariel Pink, nie powinno być to dla nikogo zaskoczeniem.

Ariel to postać żywcem wycięta z przejaskrawionych polaroidów. Lub nie, nie wycięta, a podająca rękę do swojego świata, gdzie człowiek budzi się z okularami przeciwsłonecznymi na nosie, jeździ się tylko Cadillacami sącząc sennie zimną Colę, a sobota wypada na co dzień. Niektórzy nazywają to miejsce Kalifornią. „Mature Themes” to jednak o wiele więcej. Ciekaw jestem, ile z magii zakorkowanej na tym albumie ulotniłoby się, gdyby Ariel wydawał płyty pod swoim prawdziwym nazwiskiem.

4AD | 20.08.2012

4/5

 

 

 

Dołącz do ponad 13 000 fanów na Facebooku:

Komentarze

Comments are closed.