Shanti Celeste – Tangerine
Paweł Gzyl:

Na poprawę nastroju.

BNNT – Middle West
Jarek Szczęsny:

Gorzka pigułka.

Ansome – Hands Of The Harbour
Paweł Gzyl:

Punkowy gest.

Lapalux – Amnioverse
Ania Pietrzak:

Jak zachwyca?

Various Artists – X – Ten Years Of Artefacts
Paweł Gzyl:

Techno w swej najbardziej pomysłowej wersji.

Julek Płoski – śpie
Jarek Szczęsny:

Coś nowego.

Karenn – Grapefruit Regret
Paweł Gzyl:

Pariah i Blawan improwizują.

Moor Mother – Analog Fluids Of Sonic Black Holes
Jarek Szczęsny:

Hałas i chaos.

Jazz Band Młynarski-Masecki – Płyta z zadrą w sercu
Jarek Szczęsny:

Jedna dla wszystkich.

Shapednoise – Aesthesis
Paweł Gzyl:

Nieznane mutacje basowych brzmień.

A Winged Victory for the Sullen – „The Undivided Five”
Mateusz Piżyński:

Ambientowe nowości z Ninja Tune

Enchanted Hunters – Dwunasty Dom
Krzysiek Stęplowski:

Czasem naprawdę warto czekać. Warto wypatrywać, nawet latami, jeśli tylko cierpliwość nagrodzona ma być w taki sposób.

Ecnahnted Hunters Dwunasty Dom
Rrose – Hymn To Moisture
Paweł Gzyl:

Techno w stylu Marcela Duchampa.

Trzaska/Mazurkiewicz/Szpura – North Meridian
Jarek Szczęsny:

Można się spocić od samego słuchania.



Max Richter – Vivaldi – The Four Seasons Recomposed

W najsłynniejszej wytwórni prezentującej muzykę klasyczną – Deutsche Grammophon – istnieje seria Recomposed. W niej nietuzinkowi artyści biorą na swój współczesny warsztat koncerty, symfonie, utwory muzyków klasycznych, i próbują wycisnąć coś na modłę współczesności, bądź wcisnąć coś autorskiego.

Niezwykle karkołomne to zadanie – można się wyłożyć, jak Matthew Herbert gdy zaproszony został do zrekomponowania X symfonii Gustawa Mahlera. Można, jak Max Richter, stworzyć coś jeszcze piękniejszego, na bazie czegoś od dawna pięknego.

Jaką siłę oddziaływania mają „Cztery Pory Roku” Vivaldiego przypominać nie trzeba – uratowane od dzwonków w telefonach komórkowych, doczekały się wersji artysty z XXI wieku. Ani nie zrywającej z klasyczną wersją, ani nie pogwałconej nadmierną ingerencją w genialne struktury.

Właśnie one – kanoniczne struktury muzyki klasycznej – za sprawą kompozytorskiego zmysłu Maxa zostały zrekomponowane. Nic nie tracą, a zawierają jakby więcej tła i popisów indywidualności. Podskórnie czuć zacięcie soundtrackowe – przesłuchajcie z zamkniętymi oczami wejście 1 części „Wiosny”. Jak tkliwe i liryczne jest, dzięki przebogatemu instrumentarium. Przesłuchajcie z otwartymi oczami trzecią część „Lata”, aby poczuć gęsią skórkę przy nowym, migotliwy tonie, jednego z najbardziej rozpoznawalnych utworów klasycznych wszech czasów.

Richter jednak nie chciał być nowym Vivaldim. Nie ma tu charakterystycznych elementów jego twórczości znanej chociażby z „24 Postcards In Full Colour” czy „The Blue Notebooks”. Nie ma ani ambientowych rewolucji, ani deformacji barokowego dziedzictwa. I wcale nie oznacza że jest gorzej. Bo Richter wybrał on rolę skromnego krawca, zawiadowcy kameralnej orkiestry która zmierzyła się z Vivaldim – powycinał, powstawiał i poprzestawiał elementy „Czterech Pór Roku” tak, iż to ponadczasowe dzieło, jest ponadczasowo teraźniejsze, unikając banału, przesady czy świętokradztwa. Piękno się nie starzeje, i nie jest to pusty slogan z reklam kosmetyków oszukujących czas i zmarszczki.

A efekt? Błyskawicznie, od pierwszych dźwięków łapie za serce, gardło i głowę. Szczególnie wstęp i pierwsze utwory są bardzo wzniosłe. I jak w nazwie, splatają się z tym, co mamy za oknem. To mistrzowskie przypomnienie Vivaldiego, jest zarazem swoistym reflektorem w mrok, który oświetlił opuszczoną muzykę klasyczną, z której tyle przyjemności i fascynacji może płynąć…

 

 

 

Dołącz do ponad 13 000 fanów na Facebooku:

Komentarze

komentarzy 10

  1. Mateusz

    Jak dla mnie płyta jest rewelacyjna… długo słuchałem 4 pór roku granych przez nigela kennedy’ego, zupełnie równoważnie zakochałem się w obskurnym minimalizmie soundtracków max’a richtera… to połączenie dla mnie było strzałem w 10! Jeżeli ktoś się boi zmian niech zamieszka na pustyni (bo to nie jest płyta dla kogoś kto nie lubi muzyki współczesnej – ot cały problem).

  2. Maciek

    szczerze słabe na przemian z dobrym – ale – BRAK TOTALNIE błysku tego co jest w niesmiertelnych 4porach Vivaldiego oryginału. Momenty na siłę uwspółcześnione, zmiany rytmiczne, akcentowanie, NIE, zdecydowanie NIE.!!! 2 czy 3 częsci w miarę ciekawie na nowo „odkryte” – tak jakby 4 pory roku zginęły:)…. reszta NIE
    zupełnie zepsute…..ale co – ci co tego nie rozumieją napiszą – że super że świetne!!! bo strach skrytykować bardzo skąd inąd dobrego skrzypka. tak to już jest !
    a tak tania reklama ze słabym pomysłem. usilnie coś wciśnięte, tylko te kilka częsci jakoś to ratuje.

    • Mateusz

      „tania reklama ze słabym pomysłem” – tak się niestety dzieje, że w naszej polskiej kulturze, artystów traktujemy jak businessmanów którzy nic, tylko kombinują jak coś dobrze sprzedać – tak jakby nie mogli czegoś po prostu stworzyć 🙂 Ale to chyba jest efekt wszędobylskiej amerykanizacji…

  3. To moja płyta roku 2012.

  4. Marta

    wiecej takich odkryc!!! zabójcze…. :):)

  5. Adam

    Muzyka klasyczna to kicz. Wolno – szybko / cicho – glosno. Przewidywalne do bolu.
    Panu,dziekujemy

  6. Kid Loco

    Muzyka klasyczna to kicz. Wolno – szybko / cicho – glosno. Przewidywalne do bolu.

  7. Zbyszek

    Świetne to jest! Dzięki!