Fumiya Tanaka – Right Moment
Paweł Gzyl:

Spójna całość zbudowana z kontrastowych elementów.

Król – Nieumiarkowania
Jarek Szczęsny:

Nie chce nam mówić niczego wprost.

Burial – Tunes 2011-2019
Jarek Szczęsny:

Brama do innej rzeczywistości.

Zaumne – Contact
Jarek Szczęsny:

Niezwykła bliskość.

Various Artists – Consortium Vol. 1
Paweł Gzyl:

Z Albanii do Detroit.

ARRM – II
Jarek Szczęsny:

Dzieło spokoju.

Floating Points – Crush
Jarek Szczęsny:

Stare w służbie nowoczesności.

Stefan Goldmann – Veiki
Paweł Gzyl:

Najbardziej taneczny materiał niemieckiego producenta.

True – Made Of Glass
Łukasz Komła:

Pod rękę ze smutkiem i tańczmy!

Akwizgram – Nü romantik
Jarek Szczęsny:

Próg do przeskoczenia jest niewielki.

Claro Intelecto – In Vitro – Volume 1 & 2
Paweł Gzyl:

Piękna, ale niemodna muzyka.

Paweł Doskocz / Vasco Trilla – Hajstra
Jarek Szczęsny:

Nieprawidłowości w działaniu zmysłów.

Stenny – Upsurge
Paweł Gzyl:

Połamane rytmy zanurzone w ambiencie.

Justyna Steczkowska – Maria Magdalena. All Is One
Przemysław Solski:

Wędrówka duszy.



Killawatt – Émigré

Dubstepu wariacje z electro, muzyką techniczną oraz szamańskie podejście do kwestii subbasu. Już od miesiąca możemy cieszyć się pierwszym albumem długogrającym Killawatta.

Mathew Watt to jeden z najjaśniejszych punktów labelu Osiris Music UK a zaprezentowany w lutym tego roku album jest potwierdzeniem jego silnej pozycji. Cała produkcja nosi tytuł „Émigré” a jego esencją jest dwanaście tłustych i tęgich numerów, skaczących po rozpiętej siatce elektronicznego spektrum. Ad rem, sprawdźmy co prezentuje owe dzieło.

Poppin’ Veins to krótkie intro, zapowiadające ogólny charakter tego albumu – będzie mroczno, tajemniczo, surowo, chłodno oraz czasami przerażająco – tak jak lubię! „Blackhole Flamenco” jest burzą niespokojnych syntezatorów z często wybijaną stopą oraz ciężkim pasmem basu w dolnych rejestrach. Końcówka utworu to gradacja wszystkich dźwięków wydobywanych z wtyczek VST, która przypomina rój rozwścieczonych pszczół. Po tym utworze Mathew Watt wyciąga najcięższe działa i nie bierze rannych. „Excessive Hyberbole” rozpoczyna się od zapętlonego i odwróconego sampla z elementami pociętego wokalu. Z każdą sekundą dochodzą kolejne elementy układanki a powstałego efektu śnieżnej kuli nikt i nic nie jest w stanie powstrzymać. Silne uderzenie perkusji ze sprzężonym basem oraz wystrzeliwane (dosłownie) seryjne wiązki werbli oraz hi-hatów tworzą coś na modłę wojny cyborgów. Wisienką na torcie jest tępy, blaszany snare uderzany z charakterystyczną dubstepową przerwą. Od czwartej minuty mamy do czynienia z kulminacyjnym natężeniem dźwięków i pasm – szarża w wąwozie Somosierra to małe piwko przy tym piekle.

„Pressgang” zapowiadał album i jest kolejnym diamentem na tej płycie. Stricte techniczna produkcja przypomina mroczne dokonania Vessel oraz Andy’ego Stotta. Dźwięki rodem ze startu rakiety z terminala lotniczego NASA. Dynamiczna i surowa stopa niesie się na echu rozdętego subbasu. Z jednej strony drewniane werble oraz przesterowane synthy utrzymują nas w dubstepowej reminiscencji, z drugiej zaś zawieszeni jesteśmy w mroźnych rejonach technicznego królestwa. Obok „Excessive Hyberbole” oraz „Pressgang” moim ulubionym numerem na tej płycie jest „Onslow Road”.To estetyka sprzed lat, którą Killawatt z powodzeniem eksplorował w klasycznych tempach 140bpm. Kto jeszcze pamięta niezapomniane featuringi z Ipmanem, Thelemem oraz Kryptic Minds? Ten kawałek to przeniesienie odbioru w rejony Bliskiego Wschodu oraz okraszenie go najlepszymi elementami orientu. Tajemnicze smyczki wprowadzają dudniące gdzieś w tle gongi a na pierwszy plan wchodzą perfekcyjne tam-tamy oraz bębny conga. Te opuszczone na środku pustyni miasto kryje wiele tajemnic ale nam podano zaledwie jej namiastkę. Doskonała produkcja.

„Destination Unknown” oraz „Zizi” stanowią swojego rodzaju zapis „rozmów” komputerów, diód kontrolnych, automatów do gier, telewizorów oraz odbiorników radiowych. To dziwaczne wysypisko zdezelowanego sprzętu elektronicznego odżyło w szalonym umyśle, aby chociaż na chwilę odkryć przed nami pokręcone zjawisko sztucznej inteligencji. Na wyróżnienie zasługuje jeszcze utwór „Spinal Swarm”, gdzie idealne współgranie padów oraz perkusyjnego instrumentarium budują genialną architekturę utworu – najlepszą na tej płycie.

No właśnie, jaka jest ta produkcja? Na pewno nie można jej odbierać zróżnicowania oraz odwagi, chociaż nie będę ukrywał, że absolutnie nie tego spodziewałem się po tym artyście (zatem mnie zaskoczył). Brakuje mi jednak spójności i pewnej wizji, która idealnie scalałaby całość. Cieszę się, że w muzyce dubstep trwają poszukiwania oraz eksploracje nowej drogi tego gatunku, gdyż świeże powietrze jest ttutaj po prostu niezbędne. Poza tym, to co robią stajnie Deep Medi oraz Osiris jest świetną robotą i co jakiś czas z pewnością usłyszymy o nowej próbie obronienia tego gatunku.

23.02.2015 | Osiris Music UK– OSMUK041LP

http://www.discogs.com/artist/554592-Killawatt-2?page=1

https://www.facebook.com/KillawattMusic

http://osirismusicuk.co.uk/

 


Dołącz do ponad 13 000 fanów na Facebooku:

Komentarze

Comments are closed.