Pejzaż – Blues
Bartek Woynicz:

Nostalgiczna nóżka chodzi.

Jacaszek – Music For Film
Mateusz Piżyński:

To nie jest soundtrack, chociaż…

Sleeparchive – Trust
Paweł Gzyl:

Techno sprowadzone do loopów.

Trampique – Life Outside The Mirror
Jarek Szczęsny:

Melancholia codzienności.

Jan Wagner – Kapitel
Łukasz Komła:

Autentyczna bruzda.

Ian William Craig – Red Sun Through Smoke
Jarek Szczęsny:

Mgnienia poczucia straty.

Christian Löffler – Lys
Paweł Gzyl:

Piosenka jest dobra na wszystko?

Various Artists – Velvet Desert Music Vol. 2
Paweł Gzyl:

Soundtrack do współczesnego „acid westernu”.

Skalpel – Highlight
Bartek Woynicz:

Balsam na czas zarazy.

Electric Indigo – Ferrum
Paweł Gzyl:

W atomowym silosie.

Stian Westerhus – Redundance
Jarek Szczęsny:

Ucieczka od tradycyjnych piosenek.

Immortal Onion – XD [Experience Design]
Jarek Szczęsny:

Nie spodziewałem się ich tam spotkać.

Moses Sumney – græ Part 1
Jarek Szczęsny:

Przestrzeń okrojona ze skrajności.

Blind Boy De Vita – Cumpà
Łukasz Komła:

Z cienia w ogień!



The Dwarfs Of East Agouza – Rats Don’t Eat Synthesizers

Niezwykłe trio wraca z nowym przesłaniem: „szczury nie jedzą syntezatorów”.

Mowa tu o The Dwarfs Of East Agouza, czyli zespole tworzonym przez trzech fantastycznych muzyków takich jak Alan Bischop (bas akustyczny, saksofon altowy), Maurice Louca (organy, syntezatory, elektronika) i Sam Shalabi (gitara elektryczna). Pierwszego należy kojarzyć z Sun City Girls, The Invisible Hands, Alvarius B. czy wytwórnią Sublime Frequencies, Louke zaś z Alif, Bikya oraz solowej działalności, a Shalabiego z projektów Land of Kush i Shalabi Effect.

Dwa lata temu panowie pod szyldem The Dwarfs Of East Agouza wydali swój pierwszy i podwójny longplay, pt. „Bes” (egipski bóg odstraszający swoimi groźnymi minami różne bestie, węże i owady), o którym pisałem tak: „Bes, miej w swojej opiece Bischopa, Loukę i Shalabiego. Proponuję, żeby to bóstwo zostało patronem wszystkich artystów patrzących w autentyczny, oryginalny i nietuzinkowy sposób na kulturę całego świata oraz walczących z ograniczeniami i uprzedzeniami. A na twórców brodzących w mieliźnie i nastawionych na poklask mas, niech Bes ześle plagi egipskie”.

Jeżeli się nie mylę to kilka miesięcy po ukazaniu się „Bes” The Dwarfs Of East Agouza wystąpili na krakowskim Unsoundzie. Najważniejsze, że nie poprzestali na jednym wydawnictwie i opublikowali premierowy materiał, a do tego pod intrygującym tytułem „Rats Don’t Eat Synthesizers”.

Przeszukałem Internet, ale nie znalazłem zbyt wielu informacji na temat nowego albumu, poza kilkoma podstawowymi danymi: kto, gdzie i kiedy. Podzielę się tym, co mam, więc „Rats Don’t Eat Synthesizers” zarejestrowano w Kairze w 2015 roku, a ostatecznych miksów dokonał Harris Newman w Kanadzie.

Pierwsze wrażenie, jakie pozostaje po wysłuchaniu dwóch długich kompozycji („Rats Don’t Eat Synthesizers”, „Ringa Mask Koshary”), jest takie – iż awangarda nie milknie, lecz przybiera na sile. The Dwarfs Of East Agouza rozszczepiają w oryginalny sposób stylistyki, tym samym krusząc sztuczne podziały. Nawet nie podejmuje się doszywania im etykietek, ponieważ jest to tak osobny lot po orbicie psychodeliczno-transowych doznać, że nie ma sensu dobierać protez do sprawnie działającej maszyny produkującej dźwiękostan nie z tej planety. Przygotujcie wyobraźnię, a zresztą ona sama poczuje, że „szczury nie jedzą syntezatorów”.

marzec 2018 | Annihaya Records (CD) / kwiecień Akuphone (LP)

 

Strona Facebook The Dwarfs Of East Agouza »Strona Annihaya »Profil na Facebooku » Strona Akuphone »Profil na Facebooku »

 


Dołącz do ponad 13 000 fanów na Facebooku:

Komentarze

Comments are closed.