Lawrence English – Lassitude
Jarek Szczęsny:

Doskonała pustka.

Elysia Crampton – ORCORARA 2010
Jarek Szczęsny:

Niepowstrzymana losowość.

Kaitlyn Aurelia Smith – The Mosaic of Transformation
Jarek Szczęsny:

Cały zestaw radosnych nastrojów.

Phillip Sollman – Monophonie
Paweł Gzyl:

Muzyczna maszyneria.

Vladislav Delay & Sly Dunbar & Robbie Shakespeare – 500-Push-Up
Paweł Gzyl:

„Rakka” uzupełniona o dubowy puls.

Zguba – Pomór
Jarek Szczęsny:

Nieustający marsz kostuchy.

Richu M – House Of The Vaporising Sun
Bartek Woynicz:

Ten tytuł mówi wszystko.

Maenad Veyl – Reassessment
Paweł Gzyl:

Muzyka z sali operacyjnej.

Flaner Klespoza – Wędrówka po lesie, w którym mieszkają bogowie i rosną wszechświaty
Jarek Szczęsny:

Spójna opowieść.

The Advent – Life Cycles
Paweł Gzyl:

Futurystyczne electro w oldskulowym stylu.

Field Works – Ultrasonic
Jarek Szczęsny:

Nietoperze jako podstawa twórcza.

Apparat – Capri-Revolution (Soundtrack)
Mateusz Piżyński:

Pierwsza odsłona serii muzyki filmowej Saschy Ringa.

Grischa Lichtenberger – KAMILHAN; il y a péril en la demeure
Paweł Gzyl:

Chrzęszczące ballady.

KeiyaA – Forever Ya Girl
Jarek Szczęsny:

Niepasujące do siebie puzzle.



Sciahri – Double-Edged

Plemienny minimal.

Naprawdę nazywa się Sciahriar Tavakoli i w jego żyłach płynie irańska krew. Urodził i wychował się jednak już we Włoszech – i tam złapał bakcyla nowej elektroniki. Zadebiutował w 2014 roku umieszczając swą pierwszą EP-kę w katalogu monachijskiej wytwórni Illian Tape. Ten efektowny początek sprawił, że wkrótce potem sypnął kolejnymi nagraniami jak z rękawa, a w swoich katalogach umieściły je takie tłocznie, jak Black Opal czy Manhigh.

Najważniejsze dzieło włoski producent zarezerwował jednak dla swej własnej wytwórni – Sublunar. Była to trylogia zatytułowana „Devotion”, która pojawiła się na rynku fonograficznym dwa lata temu. Teraz artysta powraca do tejże tłoczni, serwując jej nakładem swój debiutancki album. „To labirynt dźwiękowych struktur i rytmów” – zapowiada Sciahri krążek zatytułowany „Double-Edged”, na który składa się dziesięć premierowych kompozycji.

Zaczyna się zimnego i dusznego ambientu („Breathless”) – takiemu wstępowi odpowiada dalsza część zestawu. Tworzą go hipnotyczne nagrania, z których część osadzona jest na połamanych rytmach („Bridge Of Sights”), a część – na tektonicznych bitach o regularnym pulsie („Drown Me”). Wszystko to ozdobiają świdrujące i brzęczące loopy, które nadają muzyce plemmieny charakter („Perpetual Motion”). Finał płyty jest jednak ku zaskoczeniu słuchacza  bardziej jasny i melodyjny („Outline Dimension”).

Najbliżej muzyce z „Double-Edged” do dokonań producentów związanych niegdyś z niemiecką wytwórnią Prologue. To przede wszystkim koledzy Sciahriego ze słonecznej Italii – Dino Sabatini i Marco Shuttle, ale też amerykański mistrz transowego minimalu – Mike Parker. Tego rodzaju granie nie jest więc już czymś nowym. Mimo to warto podkreślić, że autor „Double-Edged” całkiem dobrze sobie radzi z tymi brzmieniami. A że mają one nadal wielu sympatyków na klubowej scenie, materiał ten nie trafia w próżnię.

Sublunar 2019

www.facebook.com/sublunarrecords

www.facebook.com/sciahripage

 


Dołącz do ponad 13 000 fanów na Facebooku:

Komentarze