MY i JA – Threny

Niełatwe „piosenki na koniec czasu”

Niezwykły projekt łączący dwa światy. Z jednej strony Dorota Masłowska, czyli enfant terrible polskiej literatury, ale też wskrzesicielka muzycznego projektu „Mister D.”, czy dość niedawno twórczyni hip-hopowego albumu „Wolne” jako Dorota. Z drugiej strony Wacław Zimpel, czyli rozpoznawalny na całym świecie producent i klarnecista grający muzykę improwizacyjną. Przede wszystkim warto na wstępie podkreślić, że ten materiał jest stworzony na serio, pomimo zamiłowania Masłowskiej do absurdu (np. Arka Gdynia w „Arka”). Muzyka ma tu swoją wagę, tak samo jak wokal i teksty. Można wręcz stwierdzić, że z połączenia silnie odrębnych zjawisk, choć ewidentnie idących ścieżką improwizacji wyewoluował eksperymentujący, ale zarazem spójny i intrygujący efekt.

Album „Threny” zasila dziewięć przyszumionych piosenek, układających się w dość luźno potraktowany poemat słowno-muzyczny oscylujący wokół poczucia straty / braku / ubolewania. Wyjątkiem od w pełni autorskiej twórczości jest kończąca album duszna, smolista i bezperkusyjna interpretacja broadway’owskiego standardu „My Funny Valentine”. Całość zaś otwiera pierwszy singiel, określany przez twórców jako letni anty-banger pt. „Zapamiętaj te wakacje”. Powszechnie wiadomo, że Zimpel jest fanem hipnotycznej repetycji, w tym materiale ta forma też znajduje swoje miejsce (np. wspaniały „Nóż” z zapętloną frazą chóru!). Bazą krążka jest tkanka elektroakustyczna włożona w raczej minimalistyczne i przesiąknięte duchologią ramy, gdzieniegdzie podlizywane przez brzmienia południowoazjatyckie i elementy field recordingu z odwiedzanych przez duet ulic Belgradu i Tokyo (np. nagranie dziwnej maszyny w „Britney”).

Z innej strony taka np. „Perełka” może przynieść poprzez frazowanie i ogólną aurę skojarzenia z żeńską wersją zespołu Gerda, w którym udzielał się Wojciech Bąkowski. Osobną sferą są teksty Masłowskiej, jak to zwykle u niej oparte na oryginalnym słownictwie, totartowskim „zlewie”, nieprecyzyjnych rymach, i błyskotliwych porównaniach i skojarzeniach. W „Selfie” przypomina, że ból pomimo chęci ucieczki w sferę cyfrową i tak będzie przez nas odczuwalny:

W „Dzieciach” zwraca uwagę, na zmianę zwyczajów najmłodszych pokoleń:

Tym czasem w „Britney” lekko w duchu frazy duetu Wczasy dobitnie rozprawia się z rosnącą w społeczeństwie samotnością przy jednoczesnym upośledzeniu w sferze bliskości /seksualności:

Pomimo piosenkowej formy niełatwy to w odbiorze album. Dość mroczny, nisko zawieszony, wymagający skupienia i prawdopodobnie polaryzujący w ocenach. I to świetnie, bo z pewnością pozycja to szalenie intrygująca i wybijająca się na liście tegorocznych premier.