Wpisz i kliknij enter

Low Jack – Miracles

Przepustka do klubu.

Philippe Hallais urodził się cztery dekady temu w Hondurasie – ale od dłuższego czasu mieszka i pracuje w Paryżu. Po raz pierwszy usłyszeliśmy o nim w połowie minionego dziesięciolecia, kiedy pod pseudonimem Low Jack nagrał debiutancki album dla szalenie wpływowej wtedy nowojorskiej wytwórni L.I.E.S., prowadzonej przez Rona Morelliego. Industrialne dekonstrukcje muzyki klubowej z „Garifuna Variations” wpisały się idealnie w czas, kiedy to wpływowe media zachwyciły się nową falą utrzymanego w estetyce lo-fi hałaśliwego techno. Nic więc dziwnego, że nagrania Low Jacka trafiły potem do innych wytwórni eksperymentujących z nowoczesną elektroniką – brytyjskiej Modern Love i francuskiej In Paradisum. Do tego od ośmiu lat artysta tworzy z Dominikiem Fernowem słynny ambientowy duet Rainforest Spiritual Enslavement.

W 2014 roku Hallais otworzył wraz z Jeanem Carvalem butikową oficynę o nazwie Editions Gravats, która publikowała nie tylko jego muzykę, ale także bliskich mu duchowo artystów w rodzaju Krikora Kouchiana czy Black Zone Myth Chant. Ta pełna wolność artystyczna sprawiła, że z biegiem lat honduraski producent oddalił się od techno i zaczął eksperymentować z karaibskimi rytmami, które dobrze znał z czasów dzieciństwa w Tegucigalpie. Efektem tego okazały się choćby płyty „Jingles du Lieu-dit” i „Baiser Mortel”, na których dancehallowe riddimy łączyły się z raperskimi rymami i masywnymi podkładami rytmicznymi rodem z bass music.

Podobnie dzieje się na nowym krążku Low Jacka. Otwierający „Miracles” utwór tytułowy to skit z udziałem Lorda Spikehearta – zbyt krótki, by potraktować go jako pełnoprawny utwór. Nie wiedzieć czemu następujący po nim „Zinzin Paris” trwa niewiele dłużej, łącząc mocno ciosany bit z francuskim rapem i afrykańskimi śpiewami. Więcej muzyki dostajemy dopiero w „Trip”, w którym sprężysty puls splata się z warczącym basem i onirycznymi rymami. W „Ay Que Rico” palce maczał Bambounou, zamieniając utwór w przebojowy reggaeton o latynoskiej melodyce. Tempo muzyki spowalnia w „Lose My Soul”, lokując się w formule narkotycznego trapu, zanurzonego w bajkowej elektronice. Finałowy „Permissions” uwodzi egzotyczną melodią, rozpisaną na rozedrgane syntezatory, podszyte miarowymi uderzeniami bitu.

„Miracles” to niby solowe wydawnictwo, ale tak naprawdę materiał ten powstał w kolaboracji z innymi artystami i artystkami z francuskiej sceny klubowej. Z tych bardziej znanych to choćby Brodinski, Lala &ce czy Helen Island. Być może za ich sprawą dostaliśmy najbardziej przystępną płytę w dorobku Low Jacka. Większość nagrań z zestawu idealnie nadaje się do zmysłowego bujania – więc z powodzeniem sprawdzi się na parkiecie. Szkoda tylko, że to zaledwie pół godziny muzyki. Trudno uwierzyć, że Low Jack nie mógł dostarczyć wytwórni Boukan więcej utworów. Szkoda – bo za sprawą „Miracles” honduraski producent mógłby  wskoczyć do tej samej ligi co Nick León czy Nicola Cruz. 

Boukan 2026







Jest nas ponad 16 000 na Facebooku:


Skomentuj

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *

Polecamy