Philippe Hallais – An American Hero
Krystian Zakrzewski:

Trochę Twin Pekas. Trochę Eraserhead.

Roots In Heaven – Petites Madeleines
Paweł Gzyl:

Muzyka jak powieść.

Manu Delago – Metromonk
Jarek Szczęsny:

Solowa płyta współpracownika Björk.

Sterac Electronics – Things To Think About
Paweł Gzyl:

Tańczymy breakdance!

Pin Park – Krautpark
Jarek Szczęsny:

Noc żywych syntezatorów.

Hurray For The Riff Raff – The Navigator
Jarek Szczęsny:

Zdecydowanie jedna z najlepszych płyt tego roku.

Jean-Michel Blais & CFCF – Cascades
Bartosz Latko:

Jeśli szukasz albumu który ukoi nerwy i pozytywnie nastroi – to właśnie go znalazłeś.

Si Begg – Blueprints
Paweł Gzyl:

Elektronika z czasu maszyn parowych.

Broken English Club – The English Beach
Paweł Gzyl:

Piękno industrialnego rozpadu.

Wandl – It’s All Good Tho
Ania Pietrzak:

Przesłodzone ballady o lekkim zabarwieniu elektronicznym (tylko dla fanów tego typu zjawisk).

Boston 168 – 90s Space EP
Krystian Zakrzewski:

Prom kosmiczny zwany muzyką.

Wojciech Golczewski – The Signal
Jarek Szczęsny:

Trasa Poznań – Galaktyka.

Lubish – Clouds
Paweł Gzyl:

Idzie nowe – ze Wschodu.

Vatican Shadow – Rubbish of The Floodwaters
Ania Pietrzak:

Vatican Shadow polemizuje z Cyceronem. W bardzo surowy sposób.

Juana Molina – Halo

Juana Molina to dobra czarownica.

Od takich słów zaczyna się tekst towarzyszący nowej płycie argentyńskiej artystki pod tytułem „Halo”. Jej urok osobisty, niczym niewymuszona uroda, a także sceniczna przeszłość w skórze komika splatają się w osobliwy wizerunek bycia właśnie taką czarownicą w najlepszym tego słowa znaczeniu.

Przy okazji przypomniałem sobie, jak rozentuzjazmowana latynoska publiczność oczekiwała od Moliny na jej pierwszych koncertach, tuż po wydaniu debiutanckiego albumu „Rara” (1996), ogromnej dawki śmiechu i żarcików, jakie Argentynka prezentowała skądinąd w swoim telewizyjnym show.

Całe szczęśćcie, że artystka wtedy zerwała z telewizyjnym blichtrem na rzecz tworzenia muzyki. Po kilku latach jej muzyczna kariera nabrała tempa, później uzyskała aprobatę Davida Byrne’a i Willa Oldhama. O jej nagraniach zaczęła pisać światowa prasa, co skutkowało graniem światowych tras koncertowych. Zbliża się kolejna wyprawa, promująca siódmy w dorobku Moliny solowy longplay „Halo”. Co ciekawe, jej tegoroczna trasa zakończy bieg 24 czerwca w Polsce, na białostockim Halfway Festivalu.

Po czterech latach przerwy od poprzedniego krążka Juany, „Wed 21” (2013), otrzymaliśmy od niej dwanaście premierowych kompozycji zarejestrowanych poza Buenos Aires, w jej domowym studiu, jak też w Sonic Ranch Studio w Teksasie, z udziałem zaprzyjaźnionych muzyków, między innymi z gitarzystą Deerhoof Johnem Dieterichem.

Po uważnym wsłuchaniu się w „Halo” przychodzi na myśl projekt Congotronics vs Rockers, w którym niegdyś brała udział Argentynka. Ten afrykański polirytmiczny puls czai się w wielu fragmentach, ale każdorazowo jest poddany oryginalnej filtracji – czy to przy użyciu elektroniki, czy warstwy rytmicznej w połączeniu z gitarami. No i oczywiście niepowtarzalnej chrypce Moliny, niedającej się łatwo porównać z innym znanym nam głosem. Nie tylko jej barwa głosu wyrywa się z wnyk sztampowych określeń, podobnie jest z samą muzyką. Nie są to łatwe, proste, słodkie, zbryzgane lukrem piosnki pisane na folkową modłę pożerającą pop i elektroniczne odpryski.

Po nieprzyzwoicie melancholijnym początku „Paragauaya” przechodzącym w równie nieprzyzwoity odrealniacz „Sin Dones”, gdzie Molina i jej kompani szturchają nas swoistym rwetesem. Już sobie wyobrażam, jak pięknie zabrzmi nocą na HF „Lentisimo Halo” – niesamowicie intymna opowieść wyszeptywana przy akompaniamencie gitary. Znakomity „In The Lassa” zestawiłbym z ubiegłorocznym i bardzo dobrym albumem duetu Dieterich & Barnes – „The Coral Casino”, jak również z produkcjami Islaji.

Każdy kolejny utwór zaskakuje świeżością, dopracowaniem i nieprzewidywalnością, na przykład gitarowy „Cosoco”, kosmicznie intymny „Calculos y Oraculos” czy błyskotliwie sączący się „Los Pies Helados”. Pustynny gitarowy blues pomruczał sobie przy polirytmicznym wiaterku w „A00 B01”, zaś automat perkusyjny, syntezator i gitara odliczają wspólnie takty w „Cara de Espejo”, niosąc nas bliżej orbity Björk. Elektroniczny „Ando” wkręca się w umysł jak spirala. Z kolei brzmienie pierwszych akordów gitary w „Estalacticas” może kojarzyć się z tym, jakie King Crimson uzyskało na „Eyes Wide Open”. Plemienne bębny „Estalacticas” zamieniają folkową manierę w nowoczesny puls. Album zamyka ballada „Al Oeste” o wysokim stężeniu emocji.

Na koniec mój wniosek jest bardzo prosty: nie znając „Halo” trudno będzie rzetelnie rozmawiać o tym, co się wydarzyło w roku 2017.

05.05.2017 | Crammed Discs

 

Oficjalna strona artystki »Profil na Facebooku »Strona Crammed Discs »Profil na Facebooku »


Dołącz do ponad 10 000 fanów na Facebooku:

Komentarze