Kim Gordon – No Home Record
Jarek Szczęsny:

Zaskoczenie? Niekoniecznie.

Boreal Massif – We All Have Impact (Even Hippies Do)
Paweł Gzyl:

Trip-hop is not dead (yet).

Electric Sewer Age – Contemplating Nothingness
Maciej Kaczmarski:

Kopia mistrza.

Emptyset – Blossoms
Paweł Gzyl:

Producenci z Bristolu wkraczają na nowe terytoria.

Nagrobki – Pod Ziemią
Jarek Szczęsny:

Poważni jak śmierć.

LDY OSC – sōt
Paweł Gzyl:

Click & cuts na nowo.

Nick Cave and the Bad Seeds – Ghosteen
Jarek Szczęsny:

Pomnik żałoby.

Pablo Mateo – Weird Reflections Beyond The Sky
Paweł Gzyl:

Techno do tańca.

Danny Brown – uknowhatimsayin¿
Jarek Szczęsny:

Gorączkowe wizje rapera.

9t Antiope – Grimace
Jarek Szczęsny:

Mikrus.

Malin Genie – Anthropomorphic Sympathy
Paweł Gzyl:

Stylowe electro i IDM w duchu lat 90.

Telefon Tel Aviv – Dreams Are Not Enough
Mateusz Piżyński:

Gdy w Tel Avivie zgaśnie światło…

Philipp Gorbachev – Kolokol
Paweł Gzyl:

Prawosławie i elektronika.

BNNT is Jerusalem in My Heart – Multiversion #4
Jarek Szczęsny:

Część czwarta.



Michał Turowski – Wormwood And Flame

Witajcie w Prypeci.

Katastrofa w Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej to jedno z wydarzeń istotnych dla naszego regionu. Krzywda ludzka obrosła mitami, legendami i jest obecna w świadomości wielu żyjących obecnie. Zginęli nie tylko pracownicy elektrowni, ale również członkowie misji ratunkowej. Do historii przeszedł film z katastrofą śmigłowca. Dramatyczną, momentami rozrywającą wręcz, historię tego zdarzenia opisuje laureatka nagrody Nobla Swietłana Aleksijewicz w reportażu „Czarnobylska modlitwa. Kronika przyszłości”. W innym ujęciu krajobraz po skażeniu zaprezentowali twórcy kultowej gry komputerowej „S.T.A.L.K.E.R.: Cień Czarnobyla” nawiązując jednocześnie do powieści „Piknik na skraju drogi” braci Strugackich. Z powrotem do Prypeci, miasta ewakuowanego na skutek promieniowania, powraca Michał Turowski.

Artysta znany również jako Gazawat lub połowa duetu Mazut dorzuca swoją wizję do listy. Nie sposób było oczekiwać, że w muzycznej interpretacji będzie dominowało świetliste i jasne brzmienie, ale muszę przyznać, że spodziewając się ciężkiego materiału nie sądziłem, że będzie on aż tak przytłaczający. Właściwie już z otwierającego utworu „26th April 1986” zionie pustka. Syrena alarmowa została przetopiona w dźwiękowy masyw, który rozlewa się po utworze. Napisać o nim, że jest straszny, to nic nie napisać. Mroczna sceneria postępuje z każdą sekundą. Osaczenie i industrialne rozlewisko zataczają coraz większe kręgi docierając do następnego utworu „Pripyat”. Posępna groza i metaliczna pustka towarzyszą nam w tej wędrówce. Hałas generowany przez Turowskiego nie jest ani agresywny, ani napastliwy. Stanowi jakby fragment otaczającego nas świata.

Nie można słuchać tego albumu na wyrywki. Tu się przechodzi z jednego miejsca w drugie w sposób płynny. I tak zawierucha formowana przez rytm pojawia się w „Black Wind”, a zaraz za nią pojawia się ciemna odmiana ambientu z pogłosami („Sarcophagus”). Najdłuższy i zarazem najbardziej klimatyczny jest „Red Forest”. Początkowy dźwięk przybliża się i oddala z czasem oddając pola nieczystemu szumowi. Trochę pikających dźwięków z jaskini pojawia się w „The Woodpecker”, a w „Azure Swimming Pool” jest wchłonięty przez zamieć. Nieco więcej spokoju płynie z „Polissya Hotel”. Nie jest to jednak spokój kojący lub dający nadzieję, ale raczej podszyty złymi duchami albo jest efektem zbyt długiego wystawienia się na promieniowanie. Bardzo plastyczna wizja, która wgryza się w wyobraźnię.

Nie można liczyć na żadne szczęśliwe zakończenie. „Avanhard Stadium” brzmi jakby leki przeciwlękowe przestały działać. Z kolei „Samosely” więzi słuchacza swoimi zapętleniami. Pod koniec tego utworu można odczuć trud fizyczny związany ze słuchaniem „Wormwood And Flame”, ale to jeszcze nie koniec. Znaczący jest już sam tytuł utwory zamykającego – „Life After People”. Mrok powoli, acz nieubłaganie ogarnia całe terytorium. Przejmujący dźwięk wybrzmiewa dostojnie i potęguje uczucie pustki. Michał Turowski zawarł na swojej płycie szalenie intensywną wizję wypadków z 1986 roku. Jego wizja nie jest szalona, ale bardzo precyzyjna. Oparta na fundamencie dark ambientu, muzyki eksperymentalnej i industrialnej. Z czasem przestałem traktować ten album jako kolejną płytę do słuchania, a zacząłem jej doświadczać. Intensywne przeżycie.

Mozdok/Positive Regression | 2019
Bandcamp
FB
FB Positive Regression

 

 

Dołącz do ponad 13 000 fanów na Facebooku:

Komentarze