DIVVAS – Challenger Deep
Łukasz Komła:

W głębinach myśli.

The Exaltics & Heinrich Mueller – Dimensional Shifting
Paweł Gzyl:

Mistrzowska wersja detroitowego electro.

Julius Aglinskas – Daydreamer
Łukasz Komła:

W ambientowym zastygnięciu.

Soft Boi – So Nice
Paweł Gzyl:

O miłości w rytmie downtempo.

Ehh hahah – House ze skrzypcami w tle
Jarek Szczęsny:

Pod znakiem internetu.

Alva Noto – Xerrox Vol. 4
Mateusz Piżyński:

Czwarta odsłona cyklu Xerrox, na którą przyszło nam czekać pięć lat.

Various Artists – Kern Vol. 5 Mixed By Helena Hauff
Paweł Gzyl:

„For those who knows”

Amnesia Scanner – Tearless
Paweł Gzyl:

Finowie serwują miłosne ballady.

Michael Lightborne – Ring Road Ring
Łukasz Komła:

Dźwiękowy świat obwodnicy w Coventry.

Christine Ott – Chimères (pour ondes Martenot)
Jarek Szczęsny:

Geometria dźwięków.

Deadbeat And Paul St. Hilaire – 4 Quarters Of Love And Modern Lash
Paweł Gzyl:

Scott i Paul medytują.

Vysoké Čelo – Űrkutatás
Jarek Szczęsny:

Grzechem byłoby nie skorzystać.

Ellen Allien – AurAA
Paweł Gzyl:

Hołd dla czasów, kiedy techno i trance były jednym.

Nihiloxica – Kaloli
Łukasz Komła:

Na wzgórzu perkusyjnych abstrakcji.



Janusz Jurga – Hypnowald

Przyroda w służbie transu.

Na pozór wszystko wydaje się takie samo jak było. Ciągle poruszamy się po terenie mrocznej elektroniki, która najlepiej brzmi w połączeniu ze środowiskiem naturalnym. Minimal techno, dark ambient to tylko metki, którymi należałoby oznaczyć opisywaną przeze mnie muzykę w celu nakierowania słuchacza na tor skojarzeń. Dorzucę jeszcze porównanie z twórczością GAS`a. W ten sposób wylądowaliśmy w świecie stworzonym przez Janusza Jurgę, którego można kojarzyć z zespołu Vysoké Čelo lub z wywiadu, którego udzielił Emilii Stachowskiej dla Nowej Muzyki. Powodem, dla którego nie można pominąć tego wykonawcy, są jego znakomite płyty, a szczególnie najnowsza.

Mowa o „Hypnowald”. Jak pisze twórca tytuł odnosi się do lasu tuż przed zmierzchem. Dodajmy, że nie jest to zwykły las, ale pełen psychodelicznych zjawisk, narkotycznej aury oraz pozbawiony wyjścia. Wejście do niego jest proste i wciągające. Głównie za sprawą tajemniczego głosu Angeliki Patuły, który na tle elektronicznej plamy dźwięku, wciąga nas do środka, a przy okazji będzie daje sposobność na przetestowanie własnej podatności na hipnozę. W dodatku „1 HYPNOWALD 1” zawiera w sobie odgłosy leśnych zwierząt, świerszczy, a nade wszystko sów. Kapitalnie z mroku i gęstwiny przebija się rytm, który osiąga wyraźną formę wraz z nastaniem kolejnego utworu.

„2 HYPNOWALD 2” to zaproszenie na imprezę techno w środku lasu przy szumie potoku. Rytm stanowi kręgosłup kompozycji, ale najciekawsze wydają się rachityczne dźwięki pląsające dookoła niego. Januszowi Jurdze do pełnego transu udało się pozyskać przyrodę, która nie stanowi tu ozdobnika, a staje się integralną częścią muzycznych faktur. W utworze drugim piękne są momenty, kiedy muzyk wprowadza naszą świadomość do innego świata, rządzonego przez psychodeliczne dopalacze podczas, gdy nasze ciała ciągle spoczywają na leśnej polanie. Przeobrażenie krajobrazu następuje w „3 HYPNOWALD 3”.

Do kolekcji dźwięków dochodzi gitara, na której gra Damian Wolski. Deszcz tworzy szemrzące otoczenie, a wokół słychać ptaki. Z każdą chwilą atmosfera się zagęszcza, rytm pęcznieje aż do końcowego wyciszenia. Na sam koniec zostaje najmniej oczywisty „4 HYPNOWALD 4”. Podkręcając nieco głośność da się wychwycić głosy będące składnikiem dziwnego rytuału. Niosą się one niczym fala echa przez co nie można mieć do końca pewności co do ich realności. Niepokój jest raczej podskórny niż wyraźnie namacalny. Cały album jest bardzo dojrzały, dobrze skomponowany i wyważony. Napięcie utrzymuje się pomimo niezbyt wysokiego tempa. Janusz Jurga osiągnął poziom mistrzowski w budowaniu transu.

Opus Elefantum Collective | 2019
Bandcamp
FB
FB Opus Elefantum Collective

 


Dołącz do ponad 13 000 fanów na Facebooku:

Komentarze