Desire Marea – Desire
Jarek Szczęsny:

To nie pierwszy taki przypadek.

His Master’s Voice – Log: Canis Majoris
Paweł Gzyl:

Podróż w stronę Syriusza.

Cel (Felix Kubin & Hubert Zemler) – Cel
Jarek Szczęsny:

Radosne odbicie.

Fabrizio Rat – Shades Of Blue
Paweł Gzyl:

Modularna polifonia.

Long Arm – Silent Opera
Jarek Szczęsny:

Trip-hop nigdzie nie odszedł.

Jeff Parker & The New Breed – Suite For Max Brown
Łukasz Komła:

Projekcja magicznych obrazów.

Various Artists – Air Texture Vol. VII
Paweł Gzyl:

Rrose i Silent Servant serwują ambient? Niemożliwe!

Siavash Amini & Saåad – All Lanes Of Lilac Evening
Jarek Szczęsny:

Bez szwów.

Villaelvin – Headroof
Jarek Szczęsny:

Tylko bardziej.

Juno – Young Star
Jarek Szczęsny:

Infiltracja jazzu.

Lonker See – Hamza
Jarek Szczęsny:

Zawsze krok przed nami.

Men With Secrets – Psycho Romance And Other Spooky Ballads
Paweł Gzyl:

Erudycyjne ćwiczenie z ejtisowego electro.

Riverrun – The Same Silent Hill
Przemysław Solski:

Muzyka z krajobrazu.

Yogtze – Yogtze
Jarek Szczęsny:

Będzie filmowo.



Hatti Vatti – SZUM

Jutro zbudowane dziś, z wczoraj.

Wytwórnia MOST po raz kolejny zaskakuje. Po niezwykle obiecującej kompilacji ukazującej jak się zdawało spektrum jej elektronicznych, a zarazem wydawniczych zainteresowań sublabel Prosto wypuścił wbrew podejrzeniom dobry popowy debiut Duita. Trzecią pozycją w katalogu tej młodej wytwórni jest dopiero drugi w dyskografii longplay doświadczonego i cenionego producenta – Piotra Kalińskiego. O ile „Now I’m here” Duita miało potencjał trafić do szerokiej publiczności, tak „Szum” to pozycja dla wymagającego, cierpliwego i poszukującego słuchacza.

Hatti Vatti podszedł do swojej pracy mocno koncepcyjnie, gdyż inspiracje, a zarazem same narzędzia w postaci sampli zaczerpnął (podczas wielogodzinnych poszukiwań) z archiwów Narodowego Instytutu Audiowizualnego, a także jego holenderskiego odpowiednika, czyli Netherlands Institute for Sound and Vision w Hilversum. 13 numerów zatytułowanych pojedynczymi słowami w różnych językach (japoński, polski, angielski, niderlandzki) składa się na opowieść, poprzez którą twórca prawdopodobnie zmaga się z pytaniami o rolę maszyn i technologii w dzisiejszej i nadchodzącej rzeczywistości, a także o miejsce człowieka w coraz bardziej kontrolowanym świecie.


Hatti Vatti – „Hakikomori”

Hatti Vatti już kilkukrotnie odwiedzał Japonię, może stąd japońskojęzyczne nazwy, pod którymi kryją się nakierowujące na odczytywanie znaczeń słowa, np. „Hikikomori”, czyli wycofanie / samotna młodzież (idiom) czy „Sei” oznaczające sex. Japonia jako kraj najbardziej rozwinięty technologicznie z jednej strony, a z drugiej miejsce skrajnego odosobnienia, gdzie 60% ludzi przestało być czynnych seksualnie, a odsetek samobójstw jest w czołówce statystyk światowych (w tym z powodu karoshi) zaczyna stanowić odzwierciedlenie antyutopijnej wizji jutra, w której człowiek zastąpi drugiego człowieka maszyną.

Jak to zwykle u HV warstwa rytmiczna jest daleka od sztampowości i każdy z numerów w tej sferze wyróżnia się precyzyjnym i rozbudowanym układem, często pętlowym. Na tym polu znajdziemy utwory bardzo szybkie, zaglądające nawet do juke’u (singlowe „Hero/in”), jak i bardziej stonowane („Unsafe”, „Hikikomori”) lub te brzmiące jak uzupełnienie niedawnego krążka HV/Noon („Haiku”, „Halo”). Tracklista zawiera przemyślanie umiejscowione oddechy w postaci bezperkusyjnej impresji („Lai”) czy 16-sekundowego przerywnika („Kino”). Poza eksperymentalnie brzmiącym samplingiem (odważnie ciętym, jak w otwierającym „Math”) zaczerpniętym m. in. z animacji lat 60′, 70′, 80′, Kaliński buduje ścieżki głównie przy pomocy syntezatorów, choć nie pogardzi też tradycyjnym pianinem („Canceled”).


Hatti Vatti – „Hero/in”

Zawartość płyty jest ściśle scementowana, ale już po pierwszym przesłuchaniu wybija się z całego zestawu prawie 8-minutowa „Warszawa”, która od pierwszych dźwięków robotycznie pędzi naprzód w rytm uderzeń ksylofonu i transowych zapętleń synthów, a niejako w opozycji do równo, ale powolnie bitego trzasku perkusji. W połowie kompozycji wskaźnik tempa nieomal przebija licznik w psychodelicznym szumie, by po kulminacji dochodzić do siebie w ambientowej lewitacji. Największe jednak wrażenie na poziomie emocjonalnym wywołuje „Ruins”, gdzie podskórny, nierzucający się w ucho puls przykrywa nostalgicznie mglista melodia smutnych klawiszy i posiekany 3-sekundowy kobiecy wokal.

„SZUM” to album wymagający skupionego wgryzania się, kolejne warstwy odsłaniają się z każdym kolejnym odsłuchem, a Hatti Vatti po raz kolejny udowadnia, że w ramach zarezerwowanej dla siebie palety brzmień (po których łatwo rozpoznać jego twórczość) jest w stanie bez końca eksplorować nieznane tereny.

PS. Bonusem do muzyki jest oryginalnie zaprojektowany „dekoder szyfru” dołączony do fizycznej edycji płyty, a okładka wersji winylowej świeci w ciemnościach.

24.03.17 | Most

https://www.facebook.com/hattivattiPL/
https://soundcloud.com/httvtt
https://www.facebook.com/most.rec/
http://prosto.pl/shop/product/szum/

 


Dołącz do ponad 13 000 fanów na Facebooku:

Komentarze

Comments are closed.