Serce na wodach czułości.
Był to rok dobry dla piosenek. Można rzec, że inteligentnych choć wiadomo, że inteligencji piosenki mieć nie mogą, za to ich twórcy jak najbardziej. Na krajowym podwórku stawkę podbiły Drobne Niepokoje, a zamknął powrót Starej Rzeki, która rozszerzyła formułę piosenki. W kwestii poszerzania granic tychże swoje dołożyły Sofie Birch i Antonina Nowacka. Poza granicami kraju cudów dokonali Bonnie „Prince” Billy i zespół Big Thief. Nad wszystkim górował zespół Geese.
Był to rok dobry dla gitar. I nie tylko z powodu Gęsi, i nie dlatego, że Arcade Fire nagrali najgorszą płytę w karierze, ale przede wszystkim z powodu wysypu płyt o wysokim stopniu jakości. Działo się gęsto i dużo. Black Country, New Road zdołali otrząsnąć się po odejściu wokalisty, Caroline zdefiniowali na nowo art-rock, a Swans dokończyli dzieła. No i wrócił Pulp ze zdumiewająco wręcz znakomitą płytą.
Był to dobry rok by wracać. Tak pomyśleli Clipse i nagrali wyśmienity album, na którym najmniejszy, najdrobniejszy dźwięk, każdy gość, każda linijka tekstu były zachwycające.
Był to dobry rok dla śmierci. Pośmiertnych płyt doczekał się Tomasz Stańko i było tego bardzo dużo. Na tyle, że można było w sumie słuchać tylko jego, ale byłaby to strata, bo można by przeoczyć powrót na arenę Fryderyka Chopina w formie, w której jak dotąd był niewidziany. Jeśli dorzucimy do tego funeralny charakter płyt Ethel Cain, to w sumie mamy komplet.
Był to dobry rok dla elektroniki. Oneohtrix Point Never wysmażył fantastyczny krążek dając odpór tym, którzy zbyt wcześnie go skreślili. Holden i Zimpel podziałali wspólnie i z rozmachem. Jane Remover i Sudan Archives postanowiły przerwać wszelkie krępujące więzy. Piotr Kurek był obecny na dwóch okazałych albumach.
Jakby nie patrzył, to był to dobry rok dla płyt długogrających. Uwaga od nich odciągana przez wszelkiej maści rozpraszacze, streamingi. Coraz rzadziej postrzegane jako zamknięte dzieła sztuki, a bardziej jako fragmenty najchętniej obsadzane w roli tła do zdarzeń w serialach lub memach. Jak tu rozpaczać nad takim stanem rzeczy, bez popadania w śmieszność? Więc, żeby uniknąć zbędnych egzaltacji postanowiłem zredukować listę płyt do najbardziej niezbędnych z 2025 roku. Otoczony nimi puszczam swoje serce na wody czułości:
Alabaster DePlume – A Blade Because A Blade Is Whole, International Anthem | Recenzja
Bastarda – XB, Lado ABC | Recenzja
Big Thief – Double Infinity, 4AD | Posłuchaj
Billy Woods – Golliwog, Backwoodz Studioz | Recenzja
Bonnie “Prince Billy” – The Purple Bird, Domino Recording | Recenzja Łukasza Komły
Clipse – Let God Sort Em Out | Recenzja Łukasza Komły
Cześćtet – Polofuturyzm, Orange Milk Records / Love & Beauty Music | Recenzja
Drobne Niepokoje – Drobne Niepokoje, Syf Records | Recenzja
Ethel Cain – Willoughby Tucker, I’ll Always Love You, Daughters of Cain | Recenzja Łukasza Komły
Geese – Getting Killed, Partisan Records | Recenzja
Little Simz – Lotus, Awal | Recenzja
Mariusz Szypura – Chopin Residue, Black Element | Recenzja
Miłosz Kędra – Their internal diapasons, Pointless Geometry | Recenzja
Molar – Molar, U Jazz Me | Recenzja
Nene Heroine – 4, Mystic | Posłuchaj
Patrick Shiroishi & Piotr Kurek – Greyhound Days, Mondoj | Recenzja
Piotr Kurek – Songs and Bodies, Unsound | Posłuchaj
Pulp – More, Rough Trade | Posłuchaj
Sofie Birch and Antonina Nowacka – Hiraeth, Unsound | Recenzja
Stara Rzeka – Wynoś się z mojego domu, Instant Classic | Posłuchaj
Sudan Archives – The BPM, Stones Throw | Recenzja
Teoniki Rożynek – Pathopoeia/Tomba Emmanuelle, Pointless Geometry | Recenzja
Titanic – Hagen, Unheard Of Hope | Recenzja
Wojciech Rusin – Honey for the Ants, AD 93 | Recenzja
Skomentuj