Luz w wysokim stężeniu.
Gdy już w ucho wpadnie płyta tak mała, że przeoczyć jej nie trudno, a warta jest szerszej wzmianki dającej nadzieję, iż przesłucha ją więcej niż garstka osób, to można zaryzykować i porozwlekać zdania tak, aby zapełnić wymagane minimum treści pozwalającej na nazwanie jej recenzją, by osoba czytająca – w przyszłości możliwe osoba słuchająca – nie czuła się zawiedziona długością tekstu, no i żeby chociaż spróbowała posłuchać przyjemnej muzyki, albowiem słuchanie przyjemnością jest.
Szczególnie, gdy w najbliższej okolicy rozbrzmi „Hexes” nagrany przez Hapexzm. Brytyjski producent postanowił nas uraczyć dźwiękami o wysokim stężeniu luzu. Rzeczy dzieją się w wolnym tempie. Utwory są rozlazłe, miękkie, osadzone w świecie trip hopu, a miejscami cudownie psychodeliczne. Jest to muzyka oparta na samplach, bardzo mocno czerpiąca z dokonań DJ-a Shadowa.
Przychodzi mi na myśl jeszcze słowo swoboda, gdyż charakter całego materiału właśnie szalenie swobodny jest. Czas odsłuchu upływa w miłej atmosferze. Od czasu do czasu pojawia się szczypta złowrogiej aury. Jak w „Blood Control” – jednak nie jest to odczucie dojmujące, a nadające utworowi charakteru. Jak bardzo potrzebowałem takich dźwięków niech świadczy „Glimmer”. Podany w złotej posypce, rozkosznie bujający, zabierający najbardziej przepracowane umysły na spacer.
Albo jak pojawia się fragment z głosem w „Without Books” szybko zastąpiony przez powolny rytm. Albo jak saksofon spleciony zostaje z odgłosem pociągu dając wymarzoną końcówkę w utworze „Tunnel”. Łatwość przyswajania nie powinna zasłaniać kunsztowności i pomysłowości wykonania. Kiedy bliżej wsłuchać się w „Skeleton” dosłuchać się można staranności z jaką muzyka została stworzona. I – dla jasności – nie ogłaszam tu żadnego przełomu, ani rewolucji, a jedynie zachęcam do sposobności zrelaksowania się w towarzystwie muzyki o przyjaznej twarzy.
Dust Planet | 2026


Skomentuj