Hołd dla dziecięcej wyobraźni.
Nie bez powodu w mediach nazywają go „Profesorem” – bo nie dość, że zdobył tytuł doktora w zakresie nauk politycznych na rzymskim uniwersytecie, to posiada encyklopedyczną wręcz wiedzę na temat muzyki elektronicznej. Pozwala mu to od lat eksplorować z wielkim powodzeniem różne jej odmiany. Sławę zyskał za sprawą debiutanckiej płyty duetu Voices From The Lake z 2012 roku, która stanowiła kamień węgielny pod rozwój nowoczesnego deep techno. Z drugiej strony niedawno nagrał wspólny album z Batu, objawiając zaskakująco lekką rękę do eksperymentów z bass music. Jakby tego było mało z powodzeniem sięga również po ejtisowy synth-pop w piosenkowym projekcie Il Quadro Di Troisi.
Osobny rozdział w twórczości Donato Dozzy’ego stanowią jego autorskie albumy. To właśnie tak zaczął – od śmiałej wycieczki do krainy muzyki trance na płycie „K” z 2010 roku. Kontynuację współpracy z amerykańską wytwórnią Further przyniósł krążek „Loud Silence”, na którym również nie zabrakło syntezatorowych wariacji i klubowej rytmiki. Największą popularność przysporzył mu jednak dopiero wydany dwa lata temu przez jego własną tłocznię Spazio Disponibile krążek „Magda”. W 2018 roku Włoch nagrał swą pierwszą płytę dla Tresora. „Filo Loves Acid” był wyrazem jego miłości do syntezatora Roland TB-303. Teraz dostajemy drugie wydawnictwo artysty dla berlińskiej firmy.
Genezy „Astro” należy szukać w dzieciństwie Dozzy’ego, który na przełomie lat 70. i 80. pasjami zaczytywał się w japońskich komiksach, których bohaterami były gigantyczne roboty – Jumbo Machinder. Premierze każdego odcinka ich przygód towarzyszyło wydanie promującej go piosenki na winylowym singlu. W sprzedaży były też oczywiście figurki głównych bohaterów tych opowieści. Donato kolekcjonował jedno i drugie, tworząc imponujący zbiór, który przetrwał u niego w domu do dziś dzień. Rok temu artysta wysamplował fragment nagrania z piosenki „Astro Robot Contatto Ypsylon” i uczynił zeń zalążek swej nowej płyty.
Wyjątkowej urody to zestaw. W kosmiczną tematykę wprowadza nas już syntezatorowy wstęp – „Ryoma (Prologue)”. W tytułowym „Astro” uderza sugestywne techno, osadzone na galopujących breakach i podrasowane kumkającym motywem z Rolanda TB-303. „Raydeen” ma bardziej miękki podkład rytmiczny, a jego ozdobą jest trance’owe arpeggio o świetlistym tonie. Za sprawą „Himika (M Song)” znów dostajemy połamane bity, wnoszące ze sobą melodyjny motyw klawiszowy w stylu klasyków Vangelisa z początku lat 80.
„Jumbo Crack” to wprost dosłowna w swym wyrazie kosmische musik: narastający szum podszyty warczącym basem i zanurzony w efektach z filmów sci-fi. Zamaszyste techno wraca w „Pegasu” za sprawą szybkiego i twardego bitu rodem z Motor City, splecionego z acidowym loopem. Finałowy „Ryoma (Lò Song)” to trance’owy killer w stylu lat 90., osadzony na szeleszczących uderzeniach automatu perkusyjnego i ozdobiony epicką partią syntezatorów, łączącą w niewiarygodny wręcz sposób euforię z nostalgią.
„Astro” to niedługi, ale precyzyjnie przygotowany zestaw. Donato Dozzy nie lubi obdarzać słuchaczy nadmiarem swej muzyki. I tak jest tutaj – ale każde z nagrań z płyty to prawdziwy majstersztyk. Stąd chce się do niej wracać i wracać. Jest tu typowa dla włoskiego artysty oszczędność środków wyrazu, nienaganne budowanie nastroju, uwodząca swą niezwykłą urodą melodyka i hipnotyczny puls. „Astro” to małe arcydzieło muzyki elektronicznej, będące porywającym hołdem dla dziecięcej wyobraźni.
Tresor 2026


Skomentuj