Rhythm Baboon – W-Life
Bartek Woynicz:

Z Chicago do Gdańska.

Algiers – There Is No Year
Bartek Woynicz:

Misophonia, czyli 700 wersów wołania do ściany.

Leandro Fresco & Rafael Anton Irisarri – Una Presencia En La Brisa
Jarek Szczęsny:

Niepewność własnego słuchu.

Flaner Klespoza – Przygody i tajemnice
Jarek Szczęsny:

Debiut podwójny.

Max Andrzejewski’s Hütte – Hütte & Guests Play the Music of Robert Wyatt
Łukasz Komła:

Robert Wyatt na ujazzowionym spacerze.

Fumiya Tanaka – Right Moment
Paweł Gzyl:

Spójna całość zbudowana z kontrastowych elementów.

Król – Nieumiarkowania
Jarek Szczęsny:

Nie chce nam mówić niczego wprost.

Burial – Tunes 2011-2019
Jarek Szczęsny:

Brama do innej rzeczywistości.

Zaumne – Contact
Jarek Szczęsny:

Niezwykła bliskość.

Various Artists – Consortium Vol. 1
Paweł Gzyl:

Z Albanii do Detroit.

ARRM – II
Jarek Szczęsny:

Dzieło spokoju.

Floating Points – Crush
Jarek Szczęsny:

Stare w służbie nowoczesności.

Stefan Goldmann – Veiki
Paweł Gzyl:

Najbardziej taneczny materiał niemieckiego producenta.

True – Made Of Glass
Łukasz Komła:

Pod rękę ze smutkiem i tańczmy!



juke

3 pytania – K.R.Ufo

Kolejna niedziela z naszym cyklem „Polish Juke rekomendują”, dziś na pytania odpowiada K.R. Ufo. Czytaj dalej »

3 pytania – xtnt

Piątą osobą, która odpowiedziała na nasze pytania w ramach „Polish Juke rekomendują” jest xtnt. Czytaj dalej »

3 pytania – Miko

W czwartym odcinku „Polish Juke Rekomendują” gościmy producenta ukrywającego się pod pseudonimem Miko. Czytaj dalej »

3 pytania – COMOC

To już trzecia odsłona nowego cyklu „Polish Juke Rekomendują”, dziś gościmy COMOC. Czytaj dalej »

3 pytania – Fidser

W drugiej odsłonie „Polish Juke Rekomendują” przepytujemy krakowskiego producenta ukrywającego się pod pseudonimem Fidser. Czytaj dalej »

3 pytania – Lux Familiar

Dziś rozpoczynamy na naszych łamach nowy cykl, pt.„Polish Juke Rekomendują”, którego celem będzie przybliżenie sylwetek rodzimych producentów związanych z coraz popularniejszymi gatunkami juke/footwork.  Czytaj dalej »

Teielte – All Things

Drżyjcie parkiety – w waszym kierunku lecą kolejne taneczne bangery znad Wisły! Czytaj dalej »

Juke po polsku

Wydawałoby się, że nowe rytmy z Chicago nie trafiły nad Wisłą na podatny grunt. Tymczasem przedstawiamy Wam rodzimą wytwórnię specjalizującą się właśnie w takich brzmieniach – Polish Juke.

Czytaj dalej »

Addison Groove – Presents James Grieve

Warto było dać Addisonowi Groove’owi drugą szansę.

Czytaj dalej »

Lazer Sword – Memory

Czy dziennikarze muzyczni próbujący przebić się z własną twórczością mają łatwiej czy trudniej? Z jednej strony trudniej – bo skrytykowani artyści zawsze będę się im odwdzięczać tym samym, a z drugiej łatwiej – bo koledzy po fachu przecież pomogą im szybciej zaistnieć.

Ten drugi przypadek dotyczy dwóch byłych pismaków magazynu XLR8R – Antaeusa Roya i Bryanta Rutledge – którzy trzy lata temu zadebiutowali pod szyldem Lazer Sword z zawadiackim singlem „Gucci Swaetshirt”. Wsparcie alternatywnych mediów sprawiło, że już kilka miesięcy później chłopaki mogli się pochwalić powszechnie hołubionym albumem, który opublikowała im prężnie działająca w San Francisco wytwórnia Innovative Leisure. A przecież krążek nie zawierał znowu tak rewelacyjnej muzyki – glitchową wersję hip-hopu podrasowaną nieco na basową modłę.

Roy i Rutledge rozjechali się jednak niebawem po świecie. Pierwszy dotarł do Berlina i zaczął solową karierę pod szyldem Lando Kal, natomiast Rutledge zamieszkał w Los Angeles, odpuszczając sobie muzyczną działalność. Być może duet nigdy by już nie powrócił, gdyby nie oferta wydania jego nowej płyty, którą otrzymał od Modeselektora. Lukratywny kontrakt sprawił, że amerykańscy producenci wzięli do pracy i mimo dzielącej ich odległości zmajstrowali w ciągu kilku miesięcy materiał na swoją drugą płytę.

[embeded: src=”http://www.junostatic.com/ultraplayer/07/MicroPlayer.swf” width=”400″ height=”130″ FlashVars=”branding=records&playlist_url=http://www.juno.co.uk/playlists/builder/1944265-02.xspf&start_playing=0&change_player_url=&volume=80&insert_type=insert&play_now=false&isRe lease=false&product_key=1944265-02″ allowscriptaccess=”always”]

„Memory” robi o niebo lepsze wrażenie niż wspomniany debiut. Przede wszystkim Roy i Rutledge odpuścili sobie hip-hop, ograniczając również swe upodobanie do glitchowej obróbki dźwięku. Tym razem dominuje na płycie konkretne granie – głównie osadzone w tradycji detroitowego electro.

Połamane rytmy wsparte mocnymi basami uderzają najpierw w „Missed A Spot” – łącząc skorodowane fale blaszanych klawiszy z przewiercającym je acidowym loopem. Bardziej mechaniczną odmianę gatunku dostajemy w „Point Of No Return”, którym amerykańscy producenci oddają hołd klasycznym dokonaniom Cybotrona. W pulsującym funkowym groovem „Pleasure Zone” okazuje się, że chłodne electro może mieć również zmysłowy klimat – a to dzięki wpisanej weń szeptanej wokalizie. Wątek ten kontynuuje „Sounds Sane” – gdzie sample groteskowych głosów przywołują wspomnienie przerysowanych nagrań Detroit Grand Pubahs. W tonacji muzyki rodem z Motor City zrealizowana została również kooperacja Lazer Sword z Jimmym Edgarem w „Let`s Work” – choć zamiast electro otrzymujemy tu mroczne techno wsparte wokoderowym śpiewem.

Drugi biegun „Memory” stanowią czytelne nawiązania do nowszych gatunków tanecznych z kręgu bass music. W osadzonym na gęstym podkładzie rytmicznym „Toldyall” odnajdujemy silne wpływy chicagowskiego juke`a. Podobnie dzieje się w zrealizowanym we współpracy z Machinedrum utworze „Chsen”. Amerykańscy producenci mają tu jednak dla nas niespodziankę – rozedrgane bity zamieniają się z czasem w regularną pulsację w stylu techno, pomimo że reszta kompozycji zachowuje wszystkie cechy skocznego footworku. Brytyjskie brzmienia rodem z nowoczesnego UK garage`u znajdujemy natomiast w posuwistym „Better From U” – bo przyspieszone wokalizy zanurzone zostają tu w onirycznych pasażach syntezatorów podbitych połamanym metrum. No i oczywiście dubstep – ale również podrasowany na masywne techno i wypełniony acidowymi efektami w finałowym „People”.

„Memory” to solidny materiał – pełen mocnej energii i pomysłowych aranży, daleki od bełkotliwego rozkołysania debiutu. Dobrze, że amerykańscy producenci stanęli twardo na ziemi. W ten sposób z dziennikarzy zamienili się w muzyków.

Monkeytown 2012

www.monkeytownrecords.com

www.myspace.com/monkeytownrecords

www.myspace.com/lazersword

Addison Groove – Transistor Rhythm

Kiedy młody brytyjski producent zadebiutował dwa lata temu pod pseudonimem Addison Groove pomysłowym singlem „Footcrab”, brytyjskie media tak zachwyciły się pionierskim połączeniem dubstepu i juke`a, że zapomniały całkiem o jego wcześniejszych dokonaniach pod szyldem Headhunter. Antony Williams wskoczył więc na tego konia i pogalopował dalej – kolejne przebojowe dwunastocalówki doprowadziły go w końcu do podpisania cennego kontraktu z szalenie modną obecnie wytwórnią Modeselektora – 50 Weapons. Jej efektem jest wydany właśnie pierwszy album firmowany przez Addisona Groove`a – „Transistor Rhythm”.

Trzynaście premierowych nagrań na krążku stanowi dosyć oczywiste rozwinięcie wcześniejszych pomysłów londyńskiego producenta. Pierwszą część zestawu tworzą dubstepowe nagrania – szorstkie i surowe, o wyjątkowo oszczędnej aranżacji, łączące w prosty sposób dziką energię dudniących bębnów z poszatkowanymi samplami raperskich nawijek Spank Rocka. Słychać w nich z jednej strony echa jungle`owej przeszłości brytyjskiej muzyki basowej (choćby w „Rudeboyu”), a z drugiej – typową dla niej obecnie fascynację chicagowskim house`m („Bad Things”).

[embeded: src=”http://www.junostatic.com/ultraplayer/07/MicroPlayer.swf” width=”400″ height=”130″ FlashVars=”branding=records&playlist_url=http://www.juno.co.uk/playlists/builder/1933947-02.xspf&start_playing=0&change_player_url=&volume=80&insert_type=insert&play_now=false&isRe lease=false&product_key=1933947-02″ allowscriptaccess=”always”]

Nic więc dziwnego, że ten drugi wątek dochodzi z większą mocą do głosu w drugiej części albumu. Tym razem Williams wypuszcza się śmiało na obce mu etnicznie i geograficznie terytorium. Rytmy stają się zdecydowanie szybsze, zamiast raperskich rymów pojawiają się przyspieszone sample kobiecych wokali, a melodyka wprowadzana przez szczątkowe partie syntezatorów zostaje ograniczona prawie do minimum („Night To Remember” czy „Skylight”). Choć i tutaj słychać wpływy klasycznej szkoły dźwięku rodem z Chicago, to na pewno więcej w tych kompozycjach inspiracji dokonaniami juke`owych didżejów w rodzaju Rashada.

Na koniec angielski producent wraca jednak do dubstepu – i serwuje chyba najlepsze w zestawie kompozycje. Zrealizowany wspólnie z Markiem Pritchardem „Dance Of The Woman” zaskakuje ciekawym wpisaniem tribalowych elementów rodem z afro-beatu w mocną konstrukcję basową, natomiast finałowy „Entropy” – kontrastowym zestawieniem ekspresyjnej rytmiki z pastelową melodyką. Dobrze się słucha też dwóch breakbeatowych nagrań umieszczonych na płycie. „Savage Henry” i „Incredibly Exhausted Bunny Ears” odwołują się bowiem zgrabnie do klasyki electro sprzed ćwierć wieku, przypominając niezapomniane harce Rock Steady Crew uwiecznione na filmach „Wild Style” czy „Style Wars”.

„Transistor Rhythm” uderza mocną energią – ale powtarzalność pomysłów Williamsa sprawia, że płyta z czasem staje się nazbyt monotonna. Całe szczęście ożywa pod koniec – dzięki nieobecnemu na niej wcześniej rozbudowaniu brzmienia. Gdyby angielski producent podszedł w ten sposób do całości materiału – album robiłby na pewno lepsze wrażenie. A tak – to jednak tylko połowiczny sukces.

50 Weapons 2012

www.50weapons.com

Sepalcure – Sepalcure

Jednym z najjaśniejszych punktów drugiej nocy z cylu „Bass Mutations” podczas tegorocznego Unsound Festivalu był występ amerykańskiego duetu Sepalcure. W jego skład wchodzą dwaj weterani eksperymentalnego IDM-u z Nowego Jorku – Travis Stewart znany jako Machine Drum i Praveen Sharma mający za sobą dokonania publikowane pod własnym imieniem i w duecie z Benoitem Pioulardem. Choć do tej pory obaj znani byli głównie z tworzenia muzyki ilustracyjnej, to wspólna działalność pod szyldem Sepalcure przyniosła ich radykalny zwrot w stronę tanecznych brzmień.

Prawdopodobnie motorem napędowym projektu był Stewart. Już jego tegoroczny album „Room(s)” objawiał silną fascynację współczesną sceną dubstepową z Londynu oraz fenomenem stylu juke z Chicago. Ślady tych wpływów znaleźć można było na dwóch winylowych dwunastocalówkach Sepalcure opublikowanych przez Hotflush w przeciągu dwóch ostatnich lat – „Love Pressure” i „Fleur”. Jeśli dołożymy do tego nieco bardziej klasyczne rytmy rodem z Chicago i Detroit oraz cały gąszcz wokalnych sampli soulowych – powstanie ekspresyjny konglomerat klubowych dźwięków, który eksploduje pozytywną energią na debiutanckim albumie projektu – „Sepalcure”.

Daleko jednak utworom z płyty do jakiejkolwiek oczywistości. Oto już na wstępie Stewart i Sharma sięgają po ciągle modny deep house o detroitowym rodowodzie – ale przełamują hipnotyczny puls kompozycji dodatkowymi uderzeniami bitu, modelując ją na bardziej dynamiczny breakbeat („Me”). Podobna rytmika pojawia się również w „The One” – z tą różnicą, że tym razem amerykańscy producenci sięgają po nowojorskie brzmienia. W ten sposób rodzi się nowa mutacja garage house`u, łącząca stylistyczne wpływy z obu stron oceanu.

[embeded: src=”http://www.junostatic.com/ultraplayer/07/MicroPlayer.swf” width=”400″ height=”130″ FlashVars=”branding=records&playlist_url=http://www.juno.co.uk/playlists/builder/1863079-02.xspf&start_playing=0&change_player_url=&volume=80&insert_type=insert&play_now=false&isRe lease=false&product_key=1863079-02″ allowscriptaccess=”always”]

Choć obaj producenci pochodzą z USA, wyraźnie bliższe są im dawne i obecne dokonania artystów z londyńskiej sceny basowej. „Pencil Pimp” to rozwibrowany breakbeat uzupełniony smakowitą partią melodyjnego piano rodem z rave`owej klasyki. Wspomnieniem ambientowego drum`n`bassu w stylu LTJ Bukema jest z kolei „Carrot Man” – bo połamanym strukturom rytmicznym towarzyszą tu rozlane pasaże onirycznych klawiszy niosące eteryczny śpiew o soulowym rodowodzie.

Zwalisty dubstep pojawia się w „Breezin”. Masywne uderzenia ciężkiego bitu i falujący pochód przesterowanego basu uzupełniają znów popularne w brytyjskim undergroundzie kreskówkowe wokalizy odtwarzane na przyspieszonych obrotach. W nieco lżejszym „Hold On” pojawia się natomiast jamajska melodia wygrana na zdubowanym fortepianie – takie sztuczki stosowali pionierzy klasycznego jungle`u prawie dwie dekady temu. Dzisiaj znów brzmią świeżo – bo zostają wpisane w zupełnie nowy kontekst rytmiczny.

Nie brak tu również najświeższej fascynacji amerykańskich producentów. Maksymalnie podkręcone rytmy typowe dla estetyki juke spotykamy w dwóch nagraniach – „Eternally Yrs” i „Yuh Nuh See”. Karkołomnym połamańcom towarzyszą jednak bardziej przyjazne uchu ozdobniki – sample dyskotekowych wokaliz i radośnie pobrzękujące partie klawiszy podszyte dubowymi pogłosami. W efekcie dosyć ciężkostrawny dla europejskiego odbiorcy juke zyskuje tutaj niemal… komercyjne oblicze.

„Sepalcure” będzie dla współczesnej sceny basowej tym, czym dla eksperymentatorskiej sceny click`n`cuts był ponad dekadę temu „Vocalcity” Luomo. To świetnie zrealizowany album o przebojowym potencjale, prezentujący juke, grime, dubstep i breakbeat w przystępnej formule dla każdego słuchacza. Mimo oczywistej odrębności z powodzeniem można go postawić obok tegorocznych płyt Jamesa Blake`a, Jamiego Woona i Nicolasa Jaara.

Hotflush 2011

www.hotflushrecordings.com

www.myspace.com/hotflushuk

www.sepalcure.com

www.myspace.com/sepalcure

Juke po japońsku

Pochodząca z Japonii eksperymentalna grupa Satanicpornocultshop, znana z licznych plądrofonicznych dewastacji, udostępniła za darmo swoją najnowszą EP-kę „Covers”.
Czytaj dalej »