AutorRedakcja (550 wszystkich)

Alfredo Costa Monteiro dał się poznać polskiej publiczności podczas Musica Genera Festival w 2006, gdzie zagrał jako część duetu Cremaster (z Ferranem Fagesem) oraz z Johnem

Barry Lynn to prawdziwe imię i nazwisko producenta, który w światku dubstepu i szeroko pojętego IDMu zdążył już zwrócić na siebie uwagę dwoma albumami nagranymi pod

Era muzycznego jazgotu w wuykonaniu Kelvina Martina na dobre minęła, można też zapomnieć o terroryzujących słuchaczy eksperymentach – artysta ten przebył długą muzyczną drogę, ostatecznie trafiając

Gdyby można było opisać kraj tylko za pomocą muzyki jaka w nim powstaje, Szwecja byłaby pewnie archipelagiem na Morzu Śródziemnym. Nasi sąsiedzi zza Morza Bałtyckiego przodują

Mary Anne Hobbs przedstawiać nie trzeba. Evangeline to jej druga kompilacja ułożona dla Planet Mu, na której znajdują się artyści prezentowani w radiowej audycji brytyjskiej didżejki.

Słuchanie dubstepu w Polsce to trochę tak jak lizanie cukierka przez papierek. Niby go mamy w ręku, ale prawdziwego smaku nie poczujemy nigdy. W dobie internetu

już minimalistyczna forma okładki pozwala przypuszczać, że zawartość muzyczna niewiele będzie odbiegać od solowych wydawnictw carstena nicolai (aka alva noto), takich jak „portotypes” czy „transforms”. jednak

mając wskazać tylko jeden album, który zamyka w sobie idm, wybieram „spanners” formacji black dog, zamiast „saw 85/92” aphexa. tego, co stworzyli ed handey, andy turner

daft punk tworzą dwie osoby: guy-manuel de homem-christo i thomas bangalter. oprócz tego, że komponują skomplikowane elektroniczne dźwięki, które technicznie stoją na najwyższym poziomie i służyć

już bałam się, iż rok 2003 zostawi mnie bez praktycznie żadnych wydawnictw spod znaku trip-hopu. na szczęście jednak są twórcy, na których jak się okazuje, można

najnowsza płyta duetu dougans/cobain wydana po siedmioletniej ciszy jest totalnym zaskoczeniem, by nie powiedzieć szokiem. fani pamiętający dźwięki wygenerowane przez obu muzyków na krążkach accelerator, lifeforms

o coilu pisałem już niestworzone rzeczy. że pop, że awangardowość ponad wszystko, że mają i słabe produkcje, że mają tysiące projektów i drogich, limitowanych płyt. że

na debiutanckim albumie francuzów ociera się o siebie wiele nurtów muzycznych i bynajmniej nie jest to eklektyzm niekontrolowany. emotroniczne, tkane dľwięki, popychane są ciepłym houseowym pulsem.

oto doskonały przykład jak jedna płyta, jeszcze wczoraj będąca perełką elektronicznego podziemia, jest dziś nagradzana za najlepsze klipy w kategorii i powszechnie znana w radiu i

nowa płyta jednej z najpopularniejszych niemieckich grup nowej elektroniki. to właściwie powinno wystarczyć za cały komentarz…, ale o tej płycie jednak warto kilka słów napisać. „tutaj,

Mezzanine to płyta, która zmieniła oblicze pionierów trip-hopu nadając im nowe, mroczniejsze, surowsze i donośniejsze oblicze. Zespół zapłacił za to utratą Andrewa „Mushroom” Vowles’a, który nie

autechre już wszystkich przyzwyczaiło do oczekiwania nieoczekiwanego. to wydawnictwo to kolejny krok oddalający ich muzykę od ambientowo-rytmicznych schematów. jak się zorientowałem, już „chiastic slide” wywołał lekki

to była jedna z najbardziej oczekiwanych płyt roku pańskiego 2001. i to nie tylko przez fanów techno-ambient, myślę, że wszelkiej maści poszukiwaczy nowoczesnych (ponowoczesnych?) form muzyki

tym, którzy zachwycają się „lp5” (czego osobiście nie mogę zrozumieć) radzę posłuchać tej płyty. według mnie to zdecydowanie najlepsze dzieło angielskiego duetu obok debiutanckiego „incunabula” i

autechre wzięli na warsztat nagranie „cichli”, znane ze swojej poprzedniej płyty „chiastic slide” i zmutowali je w pięć odrębnych utworów. okazuje się, że tworzywo jest bardzo